ตอนที่ 96 วิชาควบคุมสัตว์วิญญาณหม่างฝู
เหล่าคนดูพาหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน พวกเขาไม่เชื่อแม้แต่คำพูดเดียวของหลิงเซียว
"หากฉันไร้หัวใจ บางทีฉันอาจจะเชื่อมันจริงๆ!"
"ถ้าพูดถึงการโอ้อวด ฉันยอมรับว่าหลิงเซียวแข็งแกร่งที่สุด!"
"ฉันแข็งแกร่งกว่าคุณ นี่เรียกว่าหมาป่าที่เชื่อฟังคุณธรรม!"
"เทพเจ้าหลิงรีบสอนฉันเร็วเข้า ว่าจะทําให้ไม่เปลี่ยนสีหน้าได้อย่างไร ขณะที่คุยโม้เรื่องตัวเอง"
หลิงเซียว: หัวเราะอะไร? ทั้งหมดนี่เป็นความรู้ที่เราต้องสอบ!
"สอบอะไร?" สอบสําเร็จการศึกษาวิทยาลัยไร้ยางอายหรือไง?”
"ฉันเชื่อในเรื่องชั่วร้ายในมหาลัยที่ไร้ยางอายของคุณ"
“......”
หลิงเซียวโกรธเล็กน้อย "พวกคุณไม่เชื่อ?”
ซูเหยา และ หลิว รั่วเหยียน มองหน้ากันและไม่ได้พูดอะไร
ส่วนชายหัวกลมก็รู้สึกว่าตัวเองมีโอกาสเป็นสุนัขเลียแล้ว
แต่ก่อนที่เขาจะทันได้พูดอะไร ชายหัวสนามหญ้าก็พูดเสียงดังว่า "พี่หลิงของฉันได้หมาป่าวายุมาหนึ่งตัว แล้วเขาก็ยังจับหมาป่าวายุได้ไม่ใช่หรือ?"
"อย่าว่าแต่หมาป่าวายุเลย แม้แต่เทพหงสาเต่าดําหรืออะไรก็ตามในตํานาน ขอเพียงได้พบ มันก็เป็นเพียงเรื่องง่ายๆเพียงปลายนิ้วของพี่หลิงเซียวเท่านั้น!”
หลิงเซียวพยักหน้าและรู้สึกว่าเจ้าพวกนี้มีประโยชน์อย่างมาก
ในที่สุดหลิงเซียวก็เข้าใจแล้วว่าทําไมคนรวยรุ่นที่สองถึงต้องการคนติดตามอย่างพวกมันอยู่ตลอด
พวกเขาต้องการคนงั้นเหรอ? ไม่ใช่ พวกเขาต้องการกลุ่มคนที่เป็นราชาสุนัขเลียต่างหาก!
ชายหัวกลมแทบจะร่ำไห้ ทําไมนายถึงแย่งไปก่อนอีกแล้ว?
เมื่อสมาชิกทีมทั้งห้าคนได้ยินดังนั้น พวกเขาก็มองไปที่ชายหนุ่มหัวสนามหญ้าอย่างตกใจ
แววตาของพวกเขากำลังพูกว่า :ราชาสุนัขเลีย ช่างน่ากลัวยิ่งนัก
"ในเมื่อพวกคุณไม่เชื่อ วันนี้ฉันจะให้พวกคุณได้เปิดตา เปิดตาดูสิ่งที่เรียกว่าวิชาควบคุมสัตว์วิญญาณของหม่างฝู[1]นี้ให้ดี!" หลิงเซียวกล่าว
ซูเหยาและคนอื่นๆได้ยินดังนั้นก็ตกใจ หลิงเซียวสามารถใช้ทักษะควบคุมสัตว์วิญญาณได้จริงๆงั้นหรือ?
แต่ชื่อของทักษะควบคุมสัตว์วิญญาณ... แค่ก มันน่าขยะแขยงจริงๆ
ไม่นาน พวกเธอก็เข้าใจทันที ว่าทําไมทักษะควบคุมสัตว์วิญญาณของหลิงเซียวถึงเรียกว่าวิชาควบคุมสัตว์วิญญาณหม่างฝู
หลิงเซียวจับหางของหมาป่าวายุด้วยมือข้างเดียว และโยนหมาป่าวายุไปทางซ้ายอย่างรุนแรง
"หวังไฉ แกยอมจะจำนนหรือไม่?" หลิงเซียวพูดเป็นภาษาหมาป่า
หมาป่าวายุถูกกระแทกจนล้มลงกับพื้นแต่ปากของเขายังคงกล่าวว่า"ข้า หมาป่าวายุไม่เคยตกเป็นทาส!”
ปัง!
หลิงเซียวโยนจนมันล้มลงอีกครั้งและถามอีกครั้งว่า "แล้วตอนนี้ล่ะ?”
"ข้า หมาป่าวายุ..." หมาป่าวายุยังคงปากแข็ง
แต่ครั้งนี้ก่อนที่หมาป่าวายุจะทันได้พูดจบ หลิงเซียวก็โยนมันล้มลงกับพื้นอีกครั้ง
ปัง!
"ไม่เคยตกเป็นทาส!" คราวนี้หมาป่าวายุไม่จําเป็นต้องรอให้หลิงเซียวถามอีกต่อไป มันเปิดปากพูดทันที
หลังจากนั้นทุกคนก็ขนลุกซู่ หลิงเซียวโยนหมาป่าวายุออกไปสิบครั้งด้วยมือทั้งสองข้าง
ปัง!
ปัง!
ปัง!
หมาป่าวายุแทบร่ำไห้ ทําไมเจ้าไม่เล่นไปตามแผน? เจ้าจะไม่ถามอะไรเพิ่มเติมเลยหรือไง? ข้ากําลังจะตอบตกลงแล้วแท้ๆ!
แต่หลิงเซียวกลับไม่ได้ยินเสียงหัวใจของมัน หลิงเซียวครุ่นคิดว่าอย่างไรผิวของสัตว์วิญญาณก็หนาอยู่แล้ว โยนทิ้งสักสองสามครั้งจะทําลายมันได้ยังไง?
แน่นอนว่ามันทําไม่ได้ ดังนั้นเจ้านี่ถึงล้มลงไปนับสิบครั้ง
หลังจากล้มลงหลิงเซียวก็ถามอีกครั้ง "หวังไฉ การเป็นลูกสุนัขของฉันมันไม่ดีหรือไง?”
"ข้ายอมจำนน! ข้ายอมจำนน? ท่านพ่อ!" หมาป่าวายุเกือบจะถูกหลิงเซียวเล่นงานจนเสียชีวิต ถึงขนาดร้องเรียกท่านพ่อออกมา
หลิงเซียวได้ยินดังนั้นก็พูดอย่างโกรธเคืองว่า "ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่มีฉันมีลูกเป็นหมาป่าอย่างแก! ล้มลงไปซะ!”
ปัง!
หมาป่าวายุได้สัมผัสพื้นดินอีกครั้งน้ำตาของมันก็หลั่งไหลออกมา
ทุกคนบอกว่าการเป็นหมาป่าเป็นเรื่องยาก แต่การเป็นหมาป่าตัวผู้นั้นยากกว่า!
ในฐานะที่เป็นสัตว์วิญญาณหมาป่าวายุตัวผู้ มันก็ยิ่งยากขึ้นไปอีก!
[1] 莽夫 Mǎng fū มุทะลุ หมายถึง ผู้ที่มีร่างกายสูง จิตใจเรียบง่าย ขาดปัญญา