ตอนที่ 137 รักษาผู้อาวุโสโจว
ทุกคนในที่นี้ไม่คาดคิดว่าสัตว์เลี้ยงที่อยู่ข้างกายหลิงเซียวจะไม่ธรรมดา!
"นี่คือสัตว์วิญญาณจากต่างโลก!" คุณหนูตระกูลโจวมีวิสัยทัศน์ที่สูงมาก แม้ในสถานการณ์ที่น่าเศร้าเช่นนี้ ก็มองหวังไฉออกอย่างรวดเร็ว
หนังตาของทุกคนในที่นี้กระตุกเล็กน้อย วันนี้เกิดอะไรขึ้น?
ตอนแรกได้พบกับปู่หลานที่ร่ำรวยและสูงส่ง และตอนนี้ก็ได้พบกับชายหนุ่มที่อยู่ขั้นนักรบจิตวิญญาณระดับห้าขึ้นไปและสัตว์เลี้ยงวิญญาณของเขา
"นายมีวิธีช่วยคุณปู่ของฉันจริงๆงั้นหรือ?" ดวงตาของคุณหนูตระกูลโจวฉายแววแห่งความหวังอีกครั้ง
หลิงเซียวตอบ "แน่นอน ไม่อย่างนั้นฉันจะนั่งยองๆอยู่ตรงนี้ทําไม?”
"ดี ดี ดี โปรดรีบรักษาคุณปู่ของฉันเถอะ ตระกูลโจวของฉันจะตอบแทนนายอย่างแน่นอน!" คุณหนูตระกูลโจวรีบพูด
หลิงเซียวพยักหน้า ขณะที่เขากําลังจะหยิบเม็ดยาลมปรานออกมา เขาก็ได้ยินจางเจิ้งกล่าวด้วยน้ำเสียงแปลกๆว่า "คุณหนู ท่านอย่าเชื่อคนอื่นง่ายๆ เพียงบอกว่าสามารถรักษาผู้อาวุโสโจวได้ แต่เขาจะสามารถรักษาผู้อาวุโสโจวได้จริงๆหรือ?"
"หรือว่าเขาคิดว่าตัวเองเป็นนักปรุงยา? นักปรุงยาที่ไหนจะดูเหมือนนักเรียนมัธยมปลายแบบนี้?”
ผู้คนรอบข้างได้ยินดังนั้นก็ครุ่นคิดกันอีกครั้งและพากันวิพากษ์วิจารณ์
"นักปรุงยาหนุ่มขนาดนี้ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยจริงๆ!"
"น้องชายคนนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ หากเขาเป็นนักปรุงยา ฉันคงไม่เชื่อแน่"
"ใช่ๆ ถ้าน้องชายคนนี้เป็นนักปรุงยาจริงๆ พรสวรรค์ของเขาจะสูงขนาดไหนกัน!"
“......”
ใบหน้าของคุณหนูตระกูลโจวปรากฏความผิดหวังขึ้นอีกครั้ง
เมื่อจางเจิ้งเห็นดังนั้นเขาก็อดหัวเราะอย่างเย็นชาไม่ได้
แต่ในตอนนั้นเอง หลิงเซียวก็หยิบของที่ดูเหมือนตราสัญลักษณ์ออกมาจากกระเป๋าของเขาและสวมใส่มันลงบนหน้าอกของเขา
เมื่อทุกคนมองอย่างละเอียด พวกเขากลายเป็นหินในทันที
จางที่เจิ้งยิ้มเยาะก็ตัวแข็งค้าง
ตราสัญลักษณ์นี้มิใช่ตราตราของนักปรุงยาหรอกหรือ? แม้ว่าจะเป็นนักปรุงยาระดับต่ำแต่ก็ยังเป็นนักปรุงยาอยู่ดี!
แม้ว่าพวกเขาจะไม่ใช่นักปรุงยา แต่พวกเขาก็รับรู้ว่านี่คือตราสัญลักษณ์ของนักปรุงยา
ตรานี้หมายถึงอะไร? มันแสดงถึงสถานะที่แตกต่าง!
"น่าเสียดายที่ฉันเป็นนักปรุงยา" หลิงเซียวกล่าวด้วยรอยยิ้ม
คําพูดนี้และรอยยิ้มของหลิงเซียวเหมือนกับเท้าที่เหยียบลงบนใบหน้าของจางเจิ้ง เหยียบหน้าของเขาจนแหลกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย!
หลังจากนั้นไม่นาน จางเจิ้งก็กล่าวขึ้นมาอย่างเกรี้ยวกราดว่า "ต่อให้นายเป็นนักปรุงยา แล้วยังไง? นายก็เป็นแค่นักปรุงยาระดับต่ำ ไม่มีทางที่จะรักษาผู้อาวุโสโจวได้"
"หุบปาก!" คุณหนูตระกูลโจวถลึงตาใส่ น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
เมื่อโดนไข่มุกของตระกูลใหญ่ถลึงตาใส่ โจวเจิ้งอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ต้องปิดปากตัวเอง
"โปรดช่วยคุณปู่ของฉันด้วย" คุณหนูตระกูลโจวพูดอ้อนวอน
หลิงเซียวพยักหน้า และหยิบขวดยาออกมาและดึงจุกขวดออก
ทันใดนั้นกลิ่นหอมแปลกๆก็ลอยออกมาจากมัน
คุณหนูตระกูลโจวเบิกตากว้าง เอ่ยอย่างตกใจ "นี่มันยาอะไร? ทําไมมันถึงมีกลิ่นหอมที่เข้มข้นได้ถึงขนาดนี้?”
"มันคือเม็ดยาลมปรานที่ฉันปรุงขึ้นมาด้วยตัวเอง" หลิงเซียวกล่าวอย่างเฉยเมย
คนอื่นๆอาจไม่รู้ว่าการปรุงเม็ดยาลมปรานนั้นยากขนาดไหน แต่คุณหนูตระกูลโจวเข้าใจถึงเรื่องนี้ดี
เธอกล่าวด้วยความประหลาดใจว่า "นายสร้างมันขึ้นมาเองหรือ? งั้นพรสวรรค์ของนาย..."
เธอกล่าวได้เพียงครึ่งเดียว หลิงเซียวก็นำเม็ดยาเข้าไปในปากของผู้อาวุโสโจวแล้ว
ภายในสามวินาที ผู้อาวุโสโจวที่เดิมทียังนอนน้ำลายไหลอยู่บนพื้นและร่างกายเป็นอัมพาตกลับฟื้นคืนกลับมาได้ทันที