ตอนที่ 139 วันเกิด

หลังจากซื้อของเสร็จสิ้น หลิงเซียวก็ติดต่อบริษัทส่งพัสดุทันทีเพื่อส่งของจํานวนมากไปให้

เขาโทรหา เฉิน อี้อี้ เพื่อให้เธอรู้ว่าพี่หลิงเซียวของเธอซื้อของให้เธอมากมาย

เฉิน อี้อี้ ที่รับโทรศัพท์รู้สึกดีใจมากที่ปลายสาย เธอส่งจูบให้หลิงเซียวผ่านทางโทรศัพท์อย่างน่ารัก หลังจากพูดคุยกันอยู่นานจึงวางสายไป

เวลา 19.00 น. หลิงเซียวและหวังไฉ ไปตามสถานที่ในบัตรเชิญ พวกเขามาถึงโรงแรมสกายโดม

โรงแรมสกายโดมเป็นโรงแรมระดับห้าดาวที่หรูหราที่สุดในจิงตูโรงแรมมีความสูงมากกว่า 1,000 เมตรเป็นอาคารที่สูงที่สุดในโลก ด้วยเหตุนี้มันจึงได้รับชื่อสกายโดมมา

หลิงเซียวรู้สึกเจ็บแปลบในใจ "มารดามันเถอะ! ถ้าฉันรู้ว่าปู่หลานคู่นั้นร่ำรวยขนาดนี้ ฉันควรจะกรอกตัวเลข9999999ลงไป..."

หลิงเซียวรู้สึกว่าเขาพลาดเงินก้อนใหญ่ไป แต่ตอนนี้คิดเรื่องนั้นไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา เขาจึงเลิกคิด

เมื่อมาถึงชั้นที่กําหนด หลิงเซียวก็มอบบัตรเชิญในมือให้ และเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็ปล่อยเขาเข้าไป

แต่ถึงอย่างนั้น สายตาของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็เต็มไปด้วยความแปลกประหลาดเมื่อมองไปยังหลิงเซียว

เพราะแขกที่มาร่วมงานเลี้ยงครั้งนี้ ส่วนใหญ่ล้วนร่ำรวยหรือมีอำนาจ ต่อให้ฐานะทางบ้านไม่ดี ก็ต้องแต่งกายให้ดูดี

แล้วหลิงเซียวล่ะ? เขาสวมชุดลําลองและรูปลักษณ์ของเขาก็ดูธรรมดาถึงขีดสุด

เมื่อหลิงเซียวเข้าไปในงานเลี้ยงวันเกิด ทุกคนในนั้นต่างจับจ้องมาที่เขา ราวกับว่าได้เห็นคนแปลกๆ

หลิงเซียวไม่ได้ใส่ใจเรื่องเหล่านี้แม้แต่น้อย ตอนนี้เขายังรู้สึกปวดใจอยู่ เขาเพียงต้องการเปลี่ยนความเศร้าโศกและความโกรธให้กลายเป็นความอยากอาหาร และปลอบประโลมความเจ็บปวดในใจของเขา!

หวังไฉได้กลิ่นหอมยั่วยวนในอากาศ น้ำลายของมันไหลเกือบจะถึงพื้น

ทําไมมันติดตามหลิงเซียวมา? นอกจากความแข็งแกร่งของหลิงเซียวแล้ว ก็เป็นเพราะความตระกระไม่ใช่หรือ? มันต้องการที่จะติดตามหลิงเซียวไปกินทุกอย่างที่ขวางหน้า

ตอนนี้มันเหมือนกับว่ามันได้มาถึงสวรรค์แล้ว

หลังจากนั้นทุกคนก็อ้าปากค้าง ขณะจ้องมองหลิงเซียวและหวังไฉ

หนึ่งคนหนึ่งหมาป่าตอนนี้กำบังสะบัดแขนและกินอย่างบ้าคลั่ง

ทุกคนในที่นี้ต่างตกตะลึง นี่คือใครกัน?

กินอาหารในงานเลี้ยงวันเกิดจริงๆงั้นหรือ? ไม่ใช่ว่าอาหารในงานเลี้ยงเพียงเพื่อเอามารองท้องนิดหน่อยหรอกเหรอ? แล้วเกิดอะไรขึ้นกับชุดของคุณกัน?

นอกจากนี้หมาป่าวายุเจ้าแน่ใจนะว่าเจ้าเป็นหมาป่า? ไม่ใช่หมูเหรอ? บ้าเอ๋ย นี่มันจะกินเก่งมากเกินไปแล้ว!

ไม่นานทุกคนก็เริ่มพูดคุยกัน

"คนกับหมาป่าพวกนี้มาจากไหนกัน?"

"ใครจะไปรู้ว่าไอ้คนบ้านนอกนี้มาจากไหน!"

"หรือว่าเราจะมาผิดที่? ทําไมตระกูลโจวถึงเชิญแขกแบบนี้มา? ”

"ฮ่าฮ่าฮ่า... คนๆนั้นทำให้ฉันหัวเราะแทบตาย เขามาที่งานเลี้ยงวันเกิดเพื่อกินดื่มจริงๆ!”

“......”

หลิงเซียวขมวดคิ้ว แต่การเคลื่อนไหวของเขาไม่ได้ช้าลงมากนัก

ไม่กินอาหาร จะให้เอามาตกแต่งเป็นเครื่องประดับหรือไง? กลิ่นของไวน์และกลิ่นของเนื้อพวกนี้อาจทำให้คนตายได้หากไม่เข้าไปสวาปามมัน

ไม่นานเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของทุกคนก็หยุดลง เพราะในงานเลี้ยงวันเกิดคืนนี้ โจว อวี่ถิง ไข่มุกแห่งตระกูลโจวปรากฏตัวขึ้น

ในเวลานี้รูปลักษณ์ของ โจว อวี่ถิง ที่ หลิงเซียว เห็นในตอนบ่ายแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเฉิง

โจว อวี่ถิง สวมชุดราตรีดูสง่างามและอ่อนโยนเหมือนนางฟ้าที่ลงมายังโลกมนุษย์

ใบหน้าที่งดงามของเธอถูกประดับประดาด้วยสีชมพูเล็กน้อยมันมีเสน่ห์ที่หาตัวจับได้ยาก เธอบดบังแขกหญิงทุกคนในงานอย่างสมบูรณ์

ผู้ชายทุกคนมองไปที่ โจว อวี่ถิง ด้วยดวงตาที่ลุกโชน ราวกับเห็นดวงอาทิตย์ที่เจิดจ้า

หลิงเซียวที่ก้มหน้าก้มตากินอย่างจดจ่อ ไม่ได้สังเกตเห็นอะไรทั้งสิ้น

แต่ โจว อวี่ถิง สังเกตเห็นหลิงเซียวดวงตาคู่งามของเธอเป็นประกายขณะเดินไปยังทิศทางของหลิงเซียว

ทุกคนเบิกตากว้างและมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างไม่เชื่อสายตา