ดวงจิตแห่งโลก
“เจ็บๆ! ที่นี่ที่ไหนกัน?!”
ชายหนุ่มที่ตกลงมาหันมองรอบๆ
เมื่อชายหนุ่มเห็นสิ่งต่างๆก็รู้สึกตกตะลึงและทำอะไรไม่ถูก
รอบๆตัวของชายหนุ่มนั้นมีแต่ความว่างป่าว ไม่มีสิ่งใดอยู่เลย
ชายหนุ่มตื่นตระหนก “นี้ข้าตายแล้วงั้นรึ?!”
หลังจากทำใจอยู่สักพักชายหนุ่มก็ถอนหายใจ “เฮ้อ~ หลังจากอยู่มาเป็นล้านปี สุดท้ายข้าก็ต้องตกตายเหมือนเจ้าพวกนั้นสินะ”
“ว่าแต่เจ้าพวกนั้นจะอยู่ที่นี่เหมือนกันรึป่าว ถ้าอยู่ก็คงดีข้าจะได้ไม่เหงา”
ชายหนุ่มก้มหน้าบ่นพึมพำอยู่พักใหญ่
พรึบ!!
ชายหนุ่มที่สัมผัสได้ถึงบางอย่างก็เงยหน้าขึ้น “ใครกัน?!”
ด้านหน้าชายหนุ่มนั้นมีชายหนุ่มรูปร่างคลุมครือยืนอยู่และด้านข้างทั้ง2ยังมีตุ๊กตาและมนุษย์จิ๋วที่มีปีกสีทอง
ชายหนุ่มตกตะลึง “พวกเจ้าเป็นใครกัน!! ที่นี้ที่ไหนและข้าตายแล้วอย่างนั้นรึ?! ไม่สิ!พวกเจ้าเป็นตัวอะไรกันแน่มนุษย์ สัตว์ประหลาดหรือสิ่งของกันแน่”
ชายหนุ่มถามคำถามมากมายที่ตนสงสัยออกมาจนทำให้หวังชี่เริ่มรำคาญ
หวังชี่ “ข้าเป็นมนุษย์!”
หวังชี่ตอบอย่างรวดเร็วและหันไปมองค่าสถานะของอีกฝ่าย
ค่าสถานะของชายหนุ่มตรงหน้านั้นแปลกประหลาดสำหรับหวังชี่เป็นอย่างมาก
หวังชี่ 'ค่าสถานะของเจ้านี้ทำไมถึงแตกต่างจากค่าสถานะของข้ากัน! '
[ ชื่อ : ไม่มี
เผ่าพันธุ์ : ดวงจิตแห่งโลก
อายุ : 153,854,273 (อมตะชั่วคราว)
ฐานะการบ่มเพาะ : ครึ่งก้าวเซียน ขั้น9
คำอธิบายเพิ่มเติม : เป็นดวงจิตแห่งโลกที่ถือกำเนิดมาจากพลังปราณของดาวนั้นๆ มีหน้าที่ดูแลพลังปราณให้อยู่ในสถานะปกติและไม่สามารถตายได้ถ้าดาวดวงนั้นหรือพลังปราณไม่สลายหายไป .... ]
หวังชี่มึนงงเล็กน้อย ' ดวงจิตแห่งโลก?! มันแตกต่างจากเทพยังไงกัน แล้วถ้ามีดวงจิตแห่งโลกจะมีเทพไปทำไม '
' เทพมีหน้าที่อะไรกันแน่?! ยิ่งอมตะชั่วคราวด้วยแล้วมันยิ่งไปกันใหญ่ '
' เทพที่ข้าต้องสร้างมีอายุขัยไม่อาจเกิน1ล้านปี แต่เจ้าดวงจิตแห่งโลกนี้มีอายุเกือบจะ2ล้านปีแล้ว เหตุใดข้าต้องสร้างเทพอีกกัน... '
ระบบหันมามองหวังชี่และพูดเบาๆ [ เจ้ายังไม่จำเป็นต้องรู้ในตอนนี้ ]
หวังชี่ตกตะลึง “เจ้ารู้ได้ยังไงว่าข้าคิดอะไรอยู่?!”
ระบบไม่สนใจหวังชี่และหันมามองชายหนุ่ม [ เจ้าดวงจิตแห่งโลกระดับต่ำ! ]
ดวงจิตแห่งโลกที่ได้ยินก็มีสีหน้าโกรธ ' ระดับต่ำ!! กล้าดียังไงถึงมาว่าข้าเป็นระดับต่ำกัน '
ระบบ [ ก็เจ้ามาจากดาวระดับต่ำ งั้นเจ้าก็คือดวงจิตแห่งโลกระดับต่ำไง! เจ้าคิดว่าตนเองเป็นดวงจิตแห่งโลกระดับสูงรึ?! ]
ดวงจิตแห่งโลกตกตะลึง “เจ้าอ่านความคิดของข้าได้ยังไงกัน!!”
ระบบ [ เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้ แค่ตอบคำถามข้ามาก็พอ ]
[ ทำไมดาวดวงของเจ้าถึงหลุดวงโคจรกัน! และเหตุใดมันถึงพุ่งออกจากจักรวาลและขึ้นมาชนกับมิติได้?! ]
ระบบสงสัยเป็นอย่างมาก มิตินั้นเป็นสิ่งที่แม้แต่จักรวาลก็มิอาจเทียบได้
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงมิติที่หวังชี่อยู่ มันเป็นไปไม่ได้ที่ดวงดาวนั้นจะพุ่งมาชน
เพราะมิติที่หวังชี่อยู่นั้นเป็น1ใน10มิติที่แข็งแกร่งที่สุดในจำนวนมิติทั้งหมด3ล้านมิติ
แม้แต่มิติระดับล่างสุดก็เป็นไปไม่ได้ที่ดาวจะพุ่งมาชน
และอีกเหตุผลหนึ่งก็คือมิตินี้อยู่ห่างจากจักรวาลแทบจะคำนวณระยะทางไม่ได้
แต่ดาวระดับต่ำนั้นกลับพุ่งมาชนอย่างรวดเร็ว
แม้แต่ระบบก็ยังงุนงงเป็นอย่างมาก
ดวงจิตแห่งโลกที่ได้ยินก็ตกตะลึงยิ่งกว่าเดิม “อะไรนะ?! ชนมิติ”
“ดาวของข้าพุ่งมาชนมิติรึ?! เป็นไปไม่ได้”
ตุ๊กตา [ใช่!มันเป็นไปไม่ได้ แต่ตอนนี้มันเป็นแบบนั้นไปแล้ว]
ดวงจิตแห่งโลกยิ่งตกตะลึงกว่าเดิม “ข้าตายแล้วอย่างงั้นรึดาวเมฆาของข้าพังทลายแล้วอย่างนั้นรึ?! สรรพสิ่งที่อยู่ในดาวดวงนั้นหายไปแล้วสินะ”
ดวงจิตแห่งโลกพูดออกมาทั้งน้ำตา
มันไม่ได้อยากจะเชื่อว่าดาวที่ตนดูแลมาจะพังพินาศ
ระบบ [แล้วเหตุใดดาวของเจ้าถึงพุ่งมาชนกัน?!]
ดวงจิตแห่งโลกส่ายหัว “ข้าไม่รู้! ตั้งแต่ข้าเกิดมาดาวเมฆาของข้าก็เคลื่อนตัวมาทางนี้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว”
ระบบ [ ถ้าเป็นแบบนั้นก็หมายความว่ามันเกิดขึ้นมาเป็นสิบล้านปีแล้วสินะ ]
ตุ๊กตา [ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้น แต่ก็ไม่น่าเป็นไปได้แม้ว่าจะมีเวลาเป็นสิบล้านปีก็ไม่สามารถเดินทางมาถึงที่นี้ได้]
ระบบพยักหน้า [ ที่เจ้าพูดก็มีเหตุผล ]
หวังชี่ยืนฟังก็งุนงงเป็นอย่างมาก
หวังชี่ “พวกเจ้าช่วยพูดอะไรที่มันเข้าใจง่ายๆหน่อยได้ไหม”
ตุ๊กตา [ก็หมายความว่ามีคนวางแผนให้มันเป็นแบบนี้ไง]
หวังชี่ตกตะลึง “วางแผนให้ดวงดาวมาชนมิติ?!”
ตุ๊กตาเงียบและหันมองระบบ
ระบบ [ เจ้ายังไม่จำเป็นต้องรู้ในตอนนี้ ]
หวังชี่ “แล้วข้าจะได้รู้เมื่อไหร่ล่ะ?”
ระบบเมินคำถามของหวังชี่และหันมองดวงจิตแห่งโลกที่กำลังพึมพำ [ เจ้าไม่ต้องห่วงหรอกดาวของเจ้าไม่พังทลาย ]
ดวงจิตแห่งโลกตกตะลึง “ไม่พังทลาย?! เป็นไปได้ยังไงกัน”
ระบบ [ เพราะมันมีค่ายกลบางอย่างคอยปกป้องดาวของเจ้าอยู่ยังไงล่ะ ]
ดวงจิตแห่งโลก “ค่ายกล?! ค่ายกลอะไรกันถึงกับสามารถป้องกันการพุ่งชนมิติได้!!”
ตุ๊กตาพยักหน้าเห็นด้วย “ข้าก็อยากรู้!”
ระบบ [ ถ้าเจ้ามีค่ายกลป้องกันอันนี้แปลว่าเจ้ามาจากที่นั้น ]