หม่าหงเซี่ย

ระบบ [ ถ้าเจ้ามาจากที่นั่น ข้าก็ไม่จำเป็นต้องห่วงอะไรแล้วล่ะ ]

ตุ๊กตา [ ที่นั้นมันคือที่ไหนกัน?! ]

ระบบเมินเฉยตุ๊กตาก่อนหันมองดวงจิตแห่งโลก [เจ้าสามารถออกไปจากที่นี้ได้ทุกเมื่อที่เจ้าต้องการ]

[เพราะฉะนั้นไม่ต้องห่วงสรรพสิ่งในดาวของเจ้าจะเดือดร้อน]

ดวงจิตแห่งโลก “ออกไป?! ข้าจะออกไปยังไงล่ะ”

ระบบชี้ไปที่หวังชี่ [ ข้าจะส่งเจ้าออกไปพร้อมกับเจ้านายของข้า! ]

หวังชี่มันงง “เจ้าก็ส่งแค่เจ้านี้ออกไปสิ จะส่งข้าออกไปทำไหม?!”

ระบบ [พอเจ้าไปถึงก็รู้เอง!!]

พรึบ!!

กล่าวจบระบบก็ยกมือขึ้นและส่งหวังชี่กับดวงจิตแห่งโลกออกมา

ที่ที่ระบบส่งหวังชี่กับดวงจิตแห่งโลกมานั้นเป็นห้วงอวกาศเหนือดาวเมฆา

หวังชี่โกรธเล็กน้อย “เจ้าระบบ!!! ไม่บอกอะไรข้าสักคำแต่กลับส่งข้าออกมาเนี้ยนะ?!”

“คอยดูเถอะ ถ้าข้ากลับไปข้าจะจับเจ้าโยนลงถังขยะแน่!!!”

“อืม..! ว่าแต่ข้าจะกลับยังไงละเนี้ย!! ระบบเจ้าส่งข้ามาแต่ไม่บอกวิธีกลับเนี้ยนะ!!”

ดวงจิตแห่งโลกที่มองหวังชี่สบถ.ออกมาก็อดถอนหายใจไม่ได้

ก่อนเดินเข้าไปหา

ดวงจิตแห่งโลกก้มหัวลง “ขอบคุณท่านมากขอรับที่ช่วยมาส่งข้า”

หวังชี่มึนงงเล็กน้อย ' ขอบคุณ?! แถมยังบอกว่าข้ามาส่งเจ้าอีกด้วย! ข้ามาส่งเจ้าที่ไหนกันล่ะ '

' ข้าไม่รู้วิธีกลับด้วยซ้ำ... '

ดวงจิตแห่งโลก “งั้นข้าต้องขอตัวก่อนนะขอรับ ข้าจำเป็นต้องไปตรวจสอบความเรียบร้อยของดาวเมฆาก่อน”

หวังชี่โบกมือ “ก็แล้วแต่เจ้า!”

เมื่อดวงจิตแห่งโลกได้ยินคำตอบกลับของหวังชี่ก็รีบหายตัวไปในทันที

เมื่อหวังชี่เห็นว่าดวงจิตแห่งโลกไปแล้วก็นั่งลงและครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

' ข้าต้องหาวิธีกลับไป ถ้าข้าไม่รีบกลับข้าคงไม่สามารถกลายเป็นเทพได้อย่างรวดเร็ว '

' และถ้าข้าไม่ได้กลายเป็นเทพ ภารกิจของข้าต้องล้มเหลวเป็นแน่ เมื่อภารกิจของข้าล้มเหลวดาวดวงนั้นก็จะพังทลาย แถมข้าก็จะไม่ได้รางวัลอีกด้วย '

' ถ้าข้าไม่ได้รางวัล ข้าก็จะไม่สามารถกลับไปโลกได้ ถ้าข้าไม่ได้กลับไปโลกน้องๆของข้าคงเป็นห่วงแน่.... '

อ๊ากก!!

' ปวดหัว! แค่คิดก็ปวดหัวแล้ว '

หวังชี่เลิกคิดและนั่งมองดาวเมฆาอยู่เงียบๆ

แต่ในเวลาต่อมาหวังชี่งก็นึกได้ถึงคำพูดของระบบ “ระบบบอกว่าเมื่อข้ามาถึงที่นี้ข้าจะรู้เอง? เห้อ..ในเมื่อมาแล้วจ้าก็ขอลองไปดูดาวเมฆานี้สักหน่อย!”

เมื่อกล่าวจบหวังชี่ก็บินเข้าไปในดาวเมฆาทันที

......

หน้าถ้ำ มีชายกลุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่รอบๆตัวของชายหนุ่มนั้นมีบาดแผลตามตัว

บาดแผลของชายหนุ่มนั้นเรียกได้ว่าร้ายแรงเป็นอย่างมาก

ชายหนุ่ม “อึก!! เจ้าพวกทรยศ! บังอาจสมรู้กับพวกนิกายมารเพื่อมาทำลายนิกายของข้าแถมยังคิดที่จะแย่งมรดกของบรรพบุรุษข้าไปอีก!!เมื่อข้าหายเมื่อไหร่พวกเจ้าไม่ได้ตายดีแน่!!”

ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาเล็กน้อนก่อนหวนนึกถึงเรื่องราวในอดีตไม่ได้

ชายหนุ่มคนนี้คือลูกชายของประมุขนิกายไทอี้ ซึ่งเป็นนิกายระดับ3 ของดาวเมฆา

ดาวเมฆานั้นมีนิกายหลายพันนิกายด้วยกัน

และนิกายเหล่านี้ถูกแบ่งออกเป็น3 ระดับซึ่งระดับต่ำสุดนั้นคือ3และสูงสุดคือ1

แต่ถึงแม้นิกายไทอี้จะเป็นเพียงนิกายระดับ3 แต่ความแข็งแกร่งที่แท้จริงก็ไม่ต่างจากนิกายระดับที่2สักเท่าไหร่

เนื่องจากนิกายไทอี้มีมรดกตกทอดจากบรรพบุรุษ

ด้วยมรดกนี้ทำให้นิกายไทอี้แข็งแกร่งเทียบเท่านิกายระดับ2

เนื่องจากมรดกนี้ทำให้หลายๆนิกายต่างอิจฉาและพากันบุกโจมตีนิกายไทอี้หลายต่อหลายครั้ง

แต่ด้วยความแข็งแกร่งของประมุขไทอี้ ทำให้นิกายไทอี้นั้นรอดพ้นจากการบุกโจมตีได้ทุกครั้ง

จนกระทั่งเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา ผู้อาวุโสของนิกายไทอี้นั้นโลภมากในมรดกของนิกายและสมรู้ร่วมคิดกับนิกายมารโลหิตซึ่งเป็นนิกายระดับ1

ทำให้นิกายไทอี้นั้นไม่สามารถรับมือได้ไหวและพังทลายภายในวันเดียว

เหล่าศิษย์และผู้อาวุโสที่ภักดีต่างก็พากันบาดเจ็บล้มตาย แม้แต่ประมุขไทอี้ก็ตกตายในการต่อสู้ในครั้งนี้ด้วยเหมือนกัน

แต่ด้วยไหวพริบของประมุขของนิกายไทอี้ ทำให้ลูกชายของเขาหรือก็คือ หม่า หงเซี่ยนั้นรอดพ้นและสามารถนำมรดกนั้นติดตัวมาด้วยได้

แต่ถึงจะเป็นแบบนั้น แต่หม่าหงเซี่ยก็ยังบาดเจ็บร้ายแรง

ในตอนนี้หม่าหงเซี่ยนั้นแทบไม่เหลือเรี่ยวแรง

แต่ด้วยความอยากรู้ทำให้เขาหยิบมรดกนั้นออกมาดู

หม่า หงเซี่ย “มันคืออะไรกัน?! เหตุใดท่านพ่อถึงต้องสละชีวิตเพื่อมันด้วย”

มรดกที่หม่าหงเซี่ยถืออยู่นั้นเป็นลูกแก้วกลมๆขนาดเท่าฝ่ามือสีดำสนิท

แม้หม่าหงเซี่ยจะพยายามยังไงเขาก็ไม่สามารถตรวจสอบมันได้เลย

หม่าหงเซี่ยถอนหายใจ “เอาไว้ก่อนก็แล้วกัน ข้าต้องรีบรักษาบาดแผลและรีบออกไปจากที่นี้ไม่งั้นเจ้าพวกนั้นตามมานั้นแน่!”

กล่าวจบหม่าหงเซี่ยก็เก็บลูกบอลและยารักษาออกมาทั้งหมดออกมา

ยารักษาของหม่าหงเซี่ยนั้นมีเพียง10เม็ดเท่านั้น และเป็นเพียงระดับต่ำ

ทำให้เขาต้องกลืนมันทั้งหมดในรวดเดียว

แต่ในเวลาต่อมา หม่าหงเซี่ยก็ต้องผิดหวัง “ยารักษาระดับต่ำก็คือยารักษาระดับต่ำ มันแทบไม่สามารถรักษาบาดแผลของข้าได้เลย ดูเหมือนข้าคงต้องออกไปหาสมุนไพรรักษาแถวๆนี้หรือไม่ก็เมืองใกล้ๆสิน่ะ!”

เมื่อกล่าวจบหม่าหงเซี่ยก็ค่อยๆลุกขึ้นและเดินออกจากถ้ำ....