การปรากฏตัวของบุคคลที่น่าสงสัย

ปราณกระบี่ตัดผ่านหนวดปลาหมึกอย่างง่ายดาย และตรงสู่ตัวหมึกกลืนดาว

ฉึบ!

ร่างของหมึกกลืนดาวถูกตัดออกเป็นสองส่วน และค่อยๆสลายหายไป

ระบบ [ ติ่ง! ท่านชนะในลานประลองศักดิ์สิทธิ์ ]

[ กำลังสลายลานประลอง ]

หวังชี่ที่ได้ยินเสียงระบบก็ถอนหายใจ “ชนะสักที”

“การป้องกันของมันค่อนข้างอ่อนแอ ไม่เช่นนั้นข้าคงไม่รอดแน่นอน”

เมื่อลานประลองสลายหายไปจนหมด หวังชี่ก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่ง “ระบบ กลิ่นอายนั้นมันคืออะไร?!”

ระบบปรากฏตัวขึ้นข้างๆหวังชี่พร้อมกับส่ายหน้า [ข้าไม่รู้!]

หวังชี่ตกตะลึง “แม้แต่เจ้าก็ไม่รู้งั้นรึ?!”

เมื่อ 5 นาทีที่แล้ว

ด้านนอกมิติว่างเปล่า เหนือดาวเมฆา

มีร่างๆหนึ่งยืนมองลงมาที่ดาวเมฆา พร้อมกับสีหน้ามึนงง “มันมาถึงเร็วขนาดนี้ได้ยังไงกัน!!”

“ข้าจำได้ว่ากำหนดเวลาให้มันมาในอีก 1ปีข้างหน้าไม่ใช่รึ?”

“ก็เจ้าแตะมันแรงไปไง? ข้าบอกแล้วว่าเจ้าต้องแตะมันเบาๆ”ห้วงอวกาศด้านข้างสั่นสะเทือน และปรากฏวาฬสีน้ำเงินขนาดเท่าฝ่ามือ

เมื่อร่างนั้นได้ยินถึงกับทำหน้ามุ่ย “ข้าก็ว่ามันเบาแล้วนะ ถ้าข้าแตะแรงๆมันคงแตกสลายไปแล้ว!”

วาฬสีน้ำเงินบินวนรอบๆดาวเมฆา “ก็จริง!”

....

ปัจจุบัน หวังชี่ที่ทำใจอยู่นานก็ออกมาจากมิติว่างเปล่าพร้อมกับระบบ และลอยอยู่ตรงหน้าร่างนั้น

เมื่อหวังชี่เห็นรูปร่างหน้าตาของร่างๆนั้น เขาก็ต้องตกตะลึง

เพราะร่างที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขานั้นเป็นหญิงสาว ที่สวยเป็นอย่างมาก

ผมสีดำทมิฬเงางาม ผิวพันธุ์ผิวพันธุ์ขาวราวกับหิมะ ตาด้านนอกสีทองอร่ามตาด้านในยากที่จะบรรยายได้

เมื่อหวังชี่มองเขาไปในดวงตานั้น เขาถึงกับสั่นสะท้าน ดวงวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง

ร่างกายแทบพังทลาย แม้แต่ระบบที่อยู่ด้านข้างก็ตัวสั่นระริก

เมื่อหญิงสาวเห็นหวังชี่ สีหน้าของหญิงสาวก็ตกตะลึงและดีใจเป็นอย่างมาก “นี้เจ้าวาฬ ข้าเจอแล้วล่ะ”

วาฬสีน้ำเงินบินกับมาหาหญิงสาว “ข้าชื่อ จางจิ้ง เจ้าช่วยเรียกชื่อของข้าสักครั้งจะได้ไหม?”

หญิงสาวส่ายหัว “ไม่เอาอะ ข้าเรียกเจ้าวาฬอย่างเดิมนี้แหละ”

วาฬสีน้ำเงินแทบพูดอะไรไม่ออก ' เจ้าเป็นคนตั้งชื่อให้ข้า แต่เจ้าไม่เรียกแล้วเจ้าจะตั้งทำไม?!! '

หญิงสาวไม่สนใจวาฬสีน้ำเงิน และบินวนรอบๆตัวหวังชี่ “ท่านอาอ่อนแอจัง! ยังใช้พลังปราณอยู่เลย”

หวังชี่ที่ได้ยินแทบกระอักเลือด ' เจ้าว่าไงนะ อ่อนแอ? ถึงข้าจะอ่อนแอแต่ก็เป็นถึงเซียนเจ้าควรให้ความเคารพกันหน่อยสิ!! '

' แล้วไอ้อาที่ว่า ข้าไปเป็นอาเจ้าตั้งแต่ตอนไหนกัน!? '

หญิงสาวสำรวจรอบตัวหวังชี่เสร็จแล้วก็หันไปทางระบบทันที “ท่านมีระบบด้วยอย่างงั้นรึ?! ระบบของท่านเป็นอย่างไร? มีหน้าที่อะไรบ้าง และมันดีกว่าของพ่อข้าไหม?...”

หวังชี่ที่ได้ยินคำถามมากมายก็แทบคิดคำตอบไม่ทัน

หญิงสาวสังเกตระบบอยู่พักใหญ่ “น่าสนใจ! ท่านต้องสร้างมหันตภัยงั้นรึ? ไม่สิควรเรียกว่าเทพสินะ!”

เมื่อหวังชี่ได้ยินที่หญิงสาวพูดเขาก็ยิ่งตกตะลึง' ไม่ใช่แค่เห็นระบบ แต่กลับสามารถบอกการทำงานของมันได้ด้วย!! '

หญิงสาวพยักหน้าเล็กน้อย “โอ้! ข้าลืมไปเลย ข้าชื่อจาง ชูหลี่ และเจ้าวาฬน้อยชื่อ จางจิ้ง ยินดีที่ได้พบท่านอา!”

หวังชี่ที่ได้ยินชื่อเขาก็ตกตะลึงอยู่พักใหญ่ ' จาง! ไม่ๆ! น่าจะคนละคนกัน '

หวังชี่ยืดตัวตรงและกล่าวทักทายกลับ “ข้าหวังชี่ ยินดีที่ได้พบผู้อาวุโส”

ถึงแม้ลึกๆหวังชี่จะหวาดกลัวเป็นอย่างมาก แต่เขาก็ต้องทักทายกลับ

หวังชี่ไม่รอช้าและกล่าวถามทันที “ท่านผู้อาวุโส ที่ท่านเรียกข้าว่าอานี้หมายความว่ายังไงงั้นรึ?”

หญิงสาวตื่นเต้นเป็นอย่างมาก “ท่านเป็นอาของข้า งั้นข้าก็ควรเรียกท่านว่าอายังไงล่ะ”

หวังชี่สับสนเป็นอย่างมาก และเรียกดูค่าสถานะของอีกฝ่ายทันที

[ ชื่อ : จาง ชูหลี่

อายุ : 16 (อายุที่แท้จริง ????)

เผ่าพันธุ์ : ????

ฐานการบ่มเพาะ : ????

ทักษะ : ???? ]

.....

[ ชื่อ : จางจิ้ง

อายุ : 152000 (อายุที่แท้จริง ????)

เผ่าพันธุ์ : ????

ฐานการบ่มเพาะ : ????

ทักษะ : ???? ]

!!!!

หวังชี่ตกตะลึงเป็นอย่างมาก ' ทุกอย่างเป็นเครื่องหมายคำถามหมดเลย ยกเว้นชื่อ มันเป็นไปได้ยังไงกัน?!! '

จาง ชูหลี่เขินอายเป็นอย่างมาก “ท่านอา ท่านจะมาสอดส่องฐานการบ่มเพาะของคนอื่นมั่วซั่วไม่ได้นะ”

จางจิ้งพยักหน้า “ใช่ๆ!”

หวังชี่เบิกตากว้าง ' แม้แต่สิ่งนี้ก็รับรู้ พวกเจ้าเป็นตัวตนแบบไหนกัน '

จาง ชูหลี่ทำหน้ามุ่ย “ข้าเป็นมนุษย์มั้ง! รึมังกรนะ”

จาง ชูหลี่สับสนเล็กน้อยและหันไปถามวาฬสีน้ำเงินด้านข้าง “เจ้าไม่ได้เป็นทั้ง2 นั้นเแหละ”

จาง ชูหลี่สับสน “แล้วข้าเป็นอะไรกัน?!”

แต่ในเวลาต่อมา จางชูหลี่ก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายคุ้นเคยใกล้ๆตน

“ท่านอา รีบๆพาข้าไปในมิติของท่านเร็ว!!”จาง ชูหลี่ขนลุกซู่และรีบผลักหวังชี่

หวังชี่พยักหน้ารับอย่างสับสน “โอเคๆ”

ในเวลานี้ หวังชี่นั้นทั้งสับสน มึนงง หวาดกลัว และทำอะไรไม่ถูก

เมื่อจาง ชูหลี่เข้ามาในมิติว่างเปล่า นางก็ปาดเหงื่อบนหน้าและถอนหายใจ “ข้าหวังว่าท่านแม่จะหาไม่เจอนะ”

“ไม่เช่นนั้นข้าตายแน่!”

เมื่อจาง ชูหลี่คิดภาพว่าตนต้องถูกขังและไม่ได้ออกไปเที่ยวนั้นนางก็ขนลุกซู่แล้ว

จาง ชูหลี่พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเทา “ท่านแม่จงหาข้าไม่เจอ!”