เผ่าโกลาหล
ในห้วงอวกาศไร้ที่สิ้นสุด
มีหญิงสาวชุดฮั่นฝูสีเขียวอ่อน กำลังยืนมองลงมายังจักรวาลนับไม่ถ้วนด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
ชุดฮั่นฝูแต่เดิมที่ไม่ขยับเขยื้อน เริ่มพลัดปลิวไสวตามสายลม
ด้วยผิวพันธุ์ที่ขาวราวกับไข่มุกของนางทำให้รูปร่างของนางเด่นชัดขึ้นไปอีก
ไม่ว่าใครที่ได้เห็นก็มิอาจละสายตาได้ ตัวนางนั้นราวกับเทพธิดาแห่งความงามก็มิปาน
ถึงแม้จะไม่อาจมองหน้าตาของนางได้ชัดเจน แต่ด้วยสายตาสีฟ้าครามอันเด่นชัดทำให้นางราวกับสามารถมองเห็นได้ทุกสรรพสิ่ง
นางค่อยๆยกมือของนางขึ้นเบาๆ “ข้าไม่ได้คาดคิดว่าน้องของท่านจะอยู่ในห้วงมิติว่างเปล่า ซึ่งมีตัวตนระดับกึ่งทำลายล้างอย่างระบบค่อยช่วยเหลือ”
“นี้มันช่างเหมือนกับท่านเลย ไม่สิ!ตัวท่านนั้นเป็นคนที่ ...... มันขึ้นมาเอง เพราะฉะนั้นมันก็เลยค่อนข้างแตกต่าง”
“แต่ระบบบนตัวของน้องท่านนั้นเกิดขึ้นเพราะ ..... ช่างน่าสนใจ”
ในมือของนางนั้นปรากฏห้วงมิติว่างเปล่าที่หวังชี่ จางชูหลี่และจางจิ้งอยู่
นางค่อยๆยกมืออีกข้างขึ้นอย่างเบาๆและใช้นิ้วอันเรียวยาวของนางจิ้มไปยังห้วงมิติว่างเปล่า
ด้วยการจิ้มเบาๆของนางนั้น จากเดิมที่เป็นห้วงมิติก็แปลสภาพเป็นห้วงอวกาศอันเวิ้งว้าง และค่อยๆปรากฏแดนว่างเปล่าอันยิ่งใหญ่
แดนว่างเปล่าในมือนางนั้น มีสิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์ตัวหนึ่งหลับไหลอยู่
นางค่อยๆหยิบสิ่งมีชีวิตนั้นออกมาจากแดนมิติว่างเปล่าอย่างช้าๆ
.....
แดนมิติว่างเปล่า ด้านในวิหารสีขาวขนาดใหญ่
สิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์ซึ่งหลับไหลอยู่นั้นค่อยๆลืมตา
แต่ในเวลาต่อมามันก็ตื่นตะหนกเป็นอย่างมาก ตัวของมันสั่นเทาไม่กล้าขยับเขยื้อน
แต่ด้วยศักดิ์ศรีของการเป็นตัวตนอันยิ่งใหญ่ ทำให้มันรู้สึกโกรธเป็นอย่างมาก “เจ้าบังอาจมารบกวนการนอนของข้า ข้าคนนี้จะฆ่าเจ้า”
“ไม่สิ! ข้าจะทรมานเจ้าและจับเจ้ามาเป็นทาสรับใช้ของข้า”กล่าวเสร็จ มันก็อ้าปากอันใหญ่โตออกมา
เปลวเพลิงอันรุนแรงถูกปลดปล่อยจากปากของสิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์และพุ่งตรงสู่ฝ่ามือ
“เปลวเพลิงของข้านั้นรุนแรงที่สุดในที่นี่ ข้าอยากรู้นักว่าเจ้าจะทนได้ไหมและเหมาะสมกับทาสรับใช้ของข้ารึไม่! ฮ่าๆๆ”
แต่เมื่อเปลวเพลิงของมันเดินทางได้ครึ่งทาง เปลวเพลิงทั้งหมดก็สลายหายไป
สีหน้าของสิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์บิดเบี้ยว “อะไรกัน?! เป็นไปได้ยังไง”
“ข้าอาจจะหลับนานไปหน่อยเมื่อกี้แค่วอม แต่ครั้งนี้ข้าเอาจริงแล้ว!!”มันเปิดปากอีกครั้งและยิงเปลวเพลิงของตนใส่ฝ่ามือ
แต่แล้วสีหน้าของสิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์ก็ซีดเซียว “เป็นไปไม่ได้! เปลวเพลิงที่แสนภาพภูมิใจของข้าถูกทำให้สลายหายไปได้ยังไงกัน!!”
“แม้แต่จักรวาลระดับสูงข้าก็เผามาแล้ว แต่ทำไมข้าถึงเผาฝ่ามือนี้ไม่ได้กัน”
มันสับสนเป็นอย่างมาก สีหน้าของมันเริ่มซีเผือกเมื่อฝ่ามือนั้นค่อยๆใกล้เข้ามา
“ไม่ๆ!”มันร้องด้วยความสิ้นหวัง
ความคิดที่จะทรมานเจ้าของฝ่ามือนี้ และจับมาเป็นทาสนั้นมลายหายไปในพริบตา
ในตอนนี้สิ่งเดียวที่มันคิดได้คือร้องขอความเมตตา“ท่านผู้ยิ่งใหญ่โปรดไว้ชีวิตข้าน้อยด้วยเถอะ ข้าน้อยมีตาหามีแววไม่”
มันก้มกราบอย่างหมดหนทาง ศักดิ์ศรีทั้งหมดที่มันรวบรวมมามลายหายไปพร้อมกับเสียงอ้อนวอนขอชีวิตที่ดังก้องกังวานออกไป
แต่เมื่อเงยหน้าขึ้น และยังเห็นฝ่ามือนั้นตรงมาหาตนอย่างไม่ลดละ
มันก็หมดความอดทน และเริ่มสาปแช่ง“ถ้าข้าตายไป ข้าจะตามหลอกหลอนเจ้า ไม่ว่าข้าจะต้องเกิดใหม่กี่ครั้งข้าก็จะตามไปฆ่าเจ้าให้ได้ ......”
คำสาปแช่งปรากฏออกมาจากสิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์อย่างรวดเร็ว
เมื่อฝ่ามือนั้นประชิดตัวสิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์ มันก็พร้อมใจตายเรียบร้อยแล้ว
คลื่น!!
“ข้ายังไม่ตาย!”สิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์ค่อยๆลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ
และเมื่อมันพบว่ามันยังไม่ตาย มันก็ดีใจเป็นอย่างมาก “ข้ารอด! ฮ่าๆข้ายังไม่ตาย”
แต่เมื่อมันพบว่าตนค่อยๆถูกยกขึ้นมันก็ตื่นตระหนกทันที “ไม่! เจ้าจะพาข้าไปไหน!”
ในเวลานี้น้ำเสียงของมันไม่มีความเคารพเหลืออยู่เลย “ปล่อยข้าเดียวนี้!!”
มันพยายามดิ้นอย่างสุดชีวิต แต่ไม่ว่ามันจะดิ้นอย่างไรมันก็ไม่สามารถหลุดไปได้
เมื่อเวลาผ่านไป มันก็ยอมแพ้และไม่ขัดขืนอีกต่อไป
ร่างขนาดยักษ์ของมันค่อยๆถูกยกอย่างช้าๆ “บายๆบ้านอันแสนล้ำค่าของข้า”
ฟู้ม!!
ร่างขนาดยักษ์ผ่านชั้นห้วงมิติขนาดใหญ่และยังถูกยกสูงขึ้นเรื่อยๆ
เมื่อมันหันมองรอบๆมันก็ยิ่งตกตะลึงไปใหญ่ “ห้วงอวกาศไร้ที่สิ้นสุด!!”
“ข้ามาโผล่ที่ระดับต่ำแบบนี้ได้ยังไง!”มันตื่นตระหนกเป็นอย่างมาก
หญิงสาวที่ได้ยินก็เปิดปากอันงดงามของนาง “ข้าเป็นคนพาเจ้ามาที่นี้เอง และเจ้าต้องคอยปกป้องสถานที่แห่งนี้นับแต่นี้เป็นตนไป!”
เสียงของหญิงสาวทำให้สิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์สะดุ้งและขนลุกเป็นอย่างมาก
มันค่อยๆยกหัวขึ้นอย่างช้าๆ และสัมผัสกลิ่นอายของหญิงสาวตรงหน้า
แต่เมื่อมันสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของหญิงสาว มันก็รู้สึกหวาดกลัวเป็นอย่างมาก
มันค่อยๆเปิดปากที่สั่นระริกของมันอย่างช้าๆ“เผ่าโกลาหล!!!”