ภวังค์อันน่าสะพรึง

หวังชี่มองสายตาของจาง ชูหลี่ด้วยความหวาดกลัว

สายตาของจาง ชูหลี่นั้นสวยราวกับอัญมณีแต่ก็แฝงไปด้วยร่องรอยความดุร้าย แม้จะเป็นเพียงการจ้องมองเฉยๆ

แต่หวังชี่ก็อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ด้วยสายตาของจาง ชูหลี่ทำให้หวังชี่กล้าๆกลัวๆ

ในเวลาต่อมา จิตใต้สำนึกของหวังชี่ก็ตกอยู่ในภวังค์

รอบๆตัวหวังชี่นั้นมีแต่ความเวิ้งว้างสุดลูกหูลูกตา หวังชี่มองไปรอบๆและตื่นตะหนกเป็นอย่างมาก

เงาดำขนาดใหญ่ปรากฏด้านหน้าของหวังชี่ในพริบตา ขนาดของเงานั้นทำให้หวังชี่หน้าซีดเผือก

แม้แต่มิติว่างเปล่าก็มิอาจเทียบได้

ราวกับจักรวาลขนาดใหญ่มาปรากฏอยู่ตรงหน้า

หวังชี่ไม่อาจหาจุดสิ้นสุดของเงาดำได้เลย

ในเสี้ยววินาทีนั้น ฝ่ามือขนาดยักษ์ก็ตกลงมาที่หวังชี่อย่างรวดเร็วจนหวังชี่ไม่อาจต่อต้านได้

ปัง!!

ภวังค์ที่เกิดขึ้นนั้นแตกสลายหายไป

หวังชี่ที่หลุดออกจากภวังค์ก็มีเหงื่อไหล่ตามตัว สีหน้าหวาดกลัวถึงที่สุด

เขาไม่เคยหวาดกลัวอะไรเท่านี้มาก่อน แม้แต่ตอนที่เผชิญหน้ากับหมึกกลืนดาว

มันก็ยังไม่อาจทำให้หวังชี่หวาดกลัวขนาดนี้เช่นกัน

เสียงหอบหายใจของหวังชี่ดังขึ้นเรื่อยๆ สีหน้า สายตา ร่างกาย ไม่ว่าจะเป็นส่วนไหนของหวังชี่

เขาก็ไม่อาจจะควบคุมมันได้ ราวกับว่ามันไม่ฟังคำสั่งของเขา

จาง ชูหลี่ยิ้มเล็กน้อย “ท่านอาเป็นไรรึเจ้าค่ะ ท่านตกใจกับคำพูดของข้าจนหวาดกลัวถึงเพียงนี้เลย?”

หวังชี่ที่ได้ฟังก็ยิ้มแห้งๆ “ใช่ๆ! ตอนนี้ข้าอยากพักหน่อย เจ้าก็ดูรอบๆไปก่อนนะ”

“ส่วนที่พัก เจ้าก็มาอยู่กับข้าก่อนแล้วเมื่อข้าตื่น ข้าจะจัดให้เจ้าใหม่!”

จาง ชูหลี่พยักหน้าอย่างเชื่อฟัง “เจ้าค่ะ”

เมื่อได้ยินเสียงตอบกลับ หวังชี่ก็พยายามลากร่างที่สั่นเทาของเขากลับไปที่บ้านพัก

จาง ชูหลี่ที่เห็นก็โบกมือให้หวังชี่ เมื่อเห็นว่าหวังชี่เข้าไปในบ้านแล้ว

สีหน้ายิ้มแย้มของจาง ชูหลี่ก็ค่อยๆหายไป “มีหนูอยู่ในอวกาศไร้ที่สิ้นสุดด้วยรึ?”

สีหน้าเคร่งขรึมของจาง ชูหลี่ทำให้ระบบที่อยู่ไกลๆสั่นสะท้าน

จาง ชูหลี่มองไปในทิศทางหนึ่งอยู่สักพักก่อนหันกลับมามองระบบด้วยท่าทีร่าเริง“ปล่อยให้ท่านอาจัดการเองแล้วกัน! ส่วนเจ้ามานี้”!

ด้วยเสียงเรียกของจาง ชูหลี่ทำให้ระบบค่อยๆเดินไปหา

ระบบนั้นไม่กล้าแม้แต่จะบินเลยแม้แต่น้อย สำหรับนางแล้วจาง ชูหลี่เปรียบได้กับตัวตนสูงสุด

ตัวตนที่ไม่อาจทำให้ขุ่นเคืองได้ ไม่อาจเป็นปรปักษ์ได้

ไม่อาจยุ่งเกี่ยวได้ และไม่อาจทำอะไรล่วงเกินได้

จาง ชูหลี่หยิบตัวระบบขึ้นมา “ทำไมเจ้าถึงไม่สอนวิธีสร้างพลังวิญญาณให้กับท่านอาของข้า”

[ พลังวิญญาณ?! มันคืออะไรรึเจ้าค่ะ ] ระบบมึนงงเป็นอย่างมาก

นางไม่เคยรู้จักพลังวิญญาณที่จาง ชูหลี่พูดเลยแม้แต่นิดเดียว

“พลังวิญญาณก็คือพลังวิญญาณไง?! เจ้าเข้าใจอะไรยากนัก?”จาง ชูหลี่พูดด้วยน้ำเสียงเฉยชา

แต่เมื่อระบบได้ยิน ระบบถึงกับสีหน้าซีดเซียว

จาง ชูหลี่ที่เห็นท่าทีของระบบ นางก็หมดคำจะพูด “ขนาดเจ้าเอไอไร้ประโยชน์ของท่านพ่อ ยังรู้วิธีสร้างพลังวิญญาณเลย แต่เจ้าที่เป็นระบบเหมือนกันกลับไม่รู้?!”

“เป็นระบบเหมือนกันสะป่าว แต่เจ้ากลับไร้ประโยชน์กว่าอีก ใครสร้างเจ้าขึ้นมากัน ข้าจะไปฆ่ามันและทำให้มันเกิดใหม่อย่างไม่มีสิ้นสุดจนกว่าจะรู้ว่าพลังวิญญาณคืออะไร”

สิ้นสุดเสียงของจาง ชูหลี่ พลังมหาศาลก็กดทับระบบอย่างรวดเร็ว

ระบบกระอักกระอ่วน [ ข..ข้าไม่รู้ว่าใครเป็นคนสร้างข้าขึ้นมาเจ้าค่ะ ]

จาง ชูหลี่ถอนหายใจ “ไม่เป็นไร ต่อจากนี้ข้าจะสอนท่านอาถึงการสร้างพลังวิญญาณเอง ส่วนเจ้าก็ทำหน้าที่ให้ดีก็พอ”

ระบบพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง

“ไป” จาง ชูหลี่โยนระบบลง

เมื่อระบบได้ยินนางก็ก้มหัวและหายไปในทันที

จาง ชูหลี่หันมองรอบๆ“ว่าแต่เจ้าวาฬไปไหนกัน?”

“เมื่อกี้ยังเห็นอยู่เลย เจ้าวาฬ!!เจ้าไปไหน อย่าบอกนะว่าเจ้าทิ้งข้าให้อยู่คนเดียวนะ!!”

.....

ด้านนอกมิติว่างเปล่า

จางจิ้งที่บินรอบๆดาวเมฆาก็สะดุดตากับบางสิ่ง “มีคนสายเลือดเดียวกับนางด้วยรึ?! ดูเหมือนเม็ดยาที่ข้าแอบปล้นมาและทำหายไปจะมาอยู่ในดาวดวงนี้สินะ ไม่นึกว่าจะมาอยู่ที่นี้แถมยังทีคนใช้แล้วไม่ตายอีกด้วย ช่างน่าสนใจ!”

ด้วยความสนใจ ทำให้จางจิ้งบินลงไปในดาวเมฆา

ในห้องทำงาน หม่าหงเซี่ยที่กำลังจัดการงานเอกสารของสำนักตนอยู่ในห้องก็พึมพำบางอย่างออกมา “ทำไมข้าถึงรู้สึกว่ามีบางอย่างดึงดูดข้าอยู่ตลอดนับตั้งแต่เมื่อ2ปีที่แล้วกัน?!”

ไม่ว่าหม่าหงเซี่ยจะค้นหาเท่าไหร่ เขาก็ไม่อาจทราบได้เลยว่าเป็นเพราะเหตุใด

แต่ในเวลาต่อมา อากาศตรงหน้าก็แตกออก

หม่าหงเซี่ยที่เห็นก็ตื่นตระหนกเป็นอย่างมาก และหยิบดาบของตนออกมา

“ไม่ต้องตกใจไป เจ้าเด็กน้อยข้ามาดี”เสียงของจางจิ้งนั้นดังไปทั่วห้อง

หม่าหงเซี่ยกระวนกระวายเป็นอย่างมาก “ใคร?! ออกมานะ”

แต่ไม่ว่าหม่าหงเซี่ยจะตะโกนเรียกเท่าไหร่ ก็ไม่มีอะไรออกมาเลย

“ข้าแค่มาดูหน้าตาคนที่รับสายเลือดนั้นแล้วไม่ตายก็เท่านั้น”

“สายเลือด? สายเลือดอะไร?!”หม่าหงเซี่ยมึนงง

จางจิ้งไม่สนใจคำถามของหม่าหงเซี่ยเลยแม้แต่น้อย และซ่อมแซมอากาศที่แตกออกจากนั้นก็บินกลับไปในมิติว่างเปล่า “เมื่อเวลามาถึง เราจะได้เจอกันแน่นอน และเมื่อถึงเวลานั้นข้าจะบอกเกี่ยวกับสายเลือดของเจ้า”

บรรยากาศในห้องกลับคืนสู่ความปกติ เมื่อหม่าหงเซี่ยเห็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นเขาก็ผ่อนคลายลง “แข็งแกร่งยิ่งนัก! สักวันข้าต้องแข็งแกร่งแบบนั้นให้ได้”

หม่าหงเซี่ยปฏิญาณตนและกลับไปนั่งที่ทำงานต่อ ราวกับว่าไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น