ตอนที่ 7 พ่อค้าธรรมดา (1)

กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง

“ไอติม... ลูกอม น้ำแดง อาหารปลา มาแล้วจ้า!” เสียงคนตะโกนขายของ ที่ฟังไม่เข้ากับสถานการณ์ที่กำลังเกิดขึ้น ดังมาจากทิศทางหนึ่งทำให้ผู้คนต่างพากันหยุดการกระทำแล้วหันหลังกลับไปมองอย่างอดไม่ได้

เมื่อหันกลับไปมองก้พบเข้ากับชายหนุ่มคนหนุ่ม ร่างสูงโปร่งใบหน้าคมหล่อเหลา เส้นผมดีดำเงา นัยน์ตาแดงดุจทับทิม กำลังดันรถเข็นสีชมพูตัดฟ้าเขียวดูสวยงาม เดินเข้ามาหาอย่างเชื่องช้า เหมือนกับว่าชายหนุ่มคนนั้นจะไม่ได้สนใจกับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นเลย

สิ่งที่แปลกกว่านั้นก้คือด้านหลังชายหนุ่มคนนั้น มีสิ่งมีชีวิตรูปร่างเหมือนปลาตัวใหญ่ราวสองเมตร แต่มีสีดำสนิทปนไปด้วยเส้นแสงสีทองดูมีพลัง กำลังใช้ครีบด้านหน้าเดินเตาะแตะ ส่ายหางตามมาไม่ห่าง ปลา? ปลาอะไรมันเดินบนบกวะ นั่นคือสิ่งที่ทุกคนที่เห็นต่างหากันคิด

“แกเป็นใคร ใสหัวไปให้พ้น!”

“ขอเตือนว่าอย่าเข้ามายุ่งจะดีกว่า!!” เหล่ากลุ่มนักฆ่าที่ล้อมอยู่ตะโกนขับไล่พร้อมกับชักอาวุธออกมา คนกำลังจะฆ่ากันตาย แต่มีใครก็ไม่รู้โผล่มาขายขนมเนี่ยนะ มันฟังดูผิดปกติมากเกินไปแล้ว!

“ก็แค่พ่อค้าที่เดินผ่านมา สนใจรับอะไรหน่อยไหม” ชายหนุ่มไม่ใสใจกับท่าทีไม่เป็นมิตรของคนเบื้องหน้า ยิ้มให้แล้วตอบกลับไป

“หึ..อย่ามาหลอกกันซะให้ยาก ถึงข้าจะสัมผัสถึงระดับพลังของเจ้าไม่ได้ แต่ถ้าปลาด้านหลังนั่นมันเป็นถึงอสูรระดับสอง หัวหน้าอสูร พวกเจ้ามาพวกช่วยตระกูลซูสินะ” นักฆ่าที่ดูเหมือนจะฉลาดเอ่ยขึ้น

มันเป็นถึงผู้ฝึกตนระดับสอง ขั้น9 แต่กับไม่อาจสัมผัสถึงพลังของชายตรงหน้าได้ อาจจะเพราะชายตรงหน้ามันพกสิ่งที่ช่วยปกติระดับพลังจากการตรวจจับไว้ก็ได้ แถมยังเดินเข้ามาหลังจากที่พวกมันเพิ่งทลายโล่ปราการของตระกูลซูได้พอดิบพอดีแบบนี้ น่าสงสัยยิ่งนัก

“ข้าแค่ผ่านทางมาแล้วต้องการจะขายของจริงๆนะ ทำไมไม่เชื่อกันล่ะ” ชายหนุ่มด้านหลังรถเข็นสีชมพูได้แต่เอียงคอมองด้วยความฉงนใจ ทำไมการจะขายสินค้าถึงยากเย็นขนาดนี้

‘ถ้าไม่ใช่ว่าเห็นมีคนอยู่ทางนี้เต็มไปหมดข้าก็คงไม่เดินเข้ามาหรอก’ ชายหนุ่มคิดอยู่ในใจ เขาจะไปรู้ได้ยังไงว่าคนเหล่านี้กำลังทำอะไรกันอยู่

“จะอะไรก็ช่าง ไสหัวไปให้พ้น!” เมื่อนักฆ่าเห็นว่าชายตรงหน้ามันยังคงเดินเข้ามาเลยรีบตะโกนใส่อีกครั้งทันที พร้อมกับส่งสัญญาณให้คนอื่นๆในกลุ่มเตรียมโจมตี

“อะไรกัน ไม่ซื้อก็ไม่ซื้อสิ จะมาตะโกนใส่ทำไมนัก เห้อ”

“เอ๊ะ แต่กลุ่มคนตรงนั้นอาจจะซื้อก็ได้ ข้าขอไปถามสักหน่อยนะ”

แต่เมื่อเห็นว่าลึกเข้าไปมีคนอีกกลุ่มอยู่ เขาจึงพูดออกมา พวกนั้นใส่เสื้อผ้าไม่เหมือนกับคนกลุ่มนี้ บางทีอาจสนใจสินค้าของเขาก็ได้

“ไอ้บัดซบ พูดไม่รู้ฟัง ตายซะเถอะ!” พวกนักฆ่าต่างพากันโถมการโจมตีเข้ามาทันที แค่รถเข็นกระจอกๆคันนึงกับคนขาย และสัตว์อสูรระดับสอง ไม่มีทางเกินมือพวกมันแน่นอน

“ลองชิมสินค้าก่อนไหม ค่อยตัดสินใจอีกทีก็ได้นะ เอ้าอ้าปาก” ว่าแล้วชายหนุ่มก็ดีดอมยิ้ม ลูกอม ไปยังนักฆ่าทุกคนที่พุ่งเข้ามา

พลันเรื่องประหลาดก็เกิดขึ้น เมื่อขนมเหล่านั้นใกล้เข้ามากลุ่มนักฆ่าทุกคนเสมือนไม่อาจบังคับปากของตัวเองได้ อ้าปากงับสิ่งเหล่านั้นแล้วกลืนลงท้องไปทันที บาดแผลทั้งที่เกิดขึ้นใหม่และตกค้างเรื้อรังรักษาไม่หาย ต่างก็ถูกรักษาจนหายสนิท พลังลมปราณที่สูญเสียไปก็ฟื้นกลับมาถึงครึ่งหนึ่ง

นักฆ่าทุกคนต่างเบิกตาค้างตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้นแล้วหันมองหน้ากันเอง หลังจากนั้นจึงหันกลับมาจ้องชายหนุ่มด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโลภและเจตนาฆ่า

“ส่งรถเข็นนั่นมา แล้วก็ตายซะ!”

แน่นอน สิ่งที่ยอดเยี่ยมยิ่งกว่าโอสถระดับสูงแบบนี้จะปล่อยไปได้ไง พวกมันย่อมต้องเก็บกลับไปให้หมดแล้วฆ่าปิดปากซะ แต่ถ้าชายตรงหน้ามีพลังสูงส่งหรือลักษณะน่าเกรงขาม หรือแม้แต่สัตว์เลี้ยงระดับสูง พวกมันก็คงไม่ตัดสินใจเยี่ยงนี้หรอก

“ได้เลยๆ เข้ามาเอาสิ” แทนที่จะโกรธชายหนุ่มกับยิ้มให้ แล้วก็ดีดของกินไปอีกรอบ

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นดันไม่เหมือนเดิม เหล่านักฆ่าที่ได้กินไปแล้วรอบหนึ่ง เมื่อกินซ้ำเข้าไป ร่างกายก็ระเบิดออกในทันที ไม่มีแม้แต่โอกาสจะได้ส่งเสียงออกมา

“มีใครอยากได้อีกไหม” ชายหนุ่มยังคงถามพร้อมกับยิ้มให้เหมือนเดิม