ตอนที่ 7 พ่อค้าธรรมดา (2)

ก่อนหน้านี้ไม่นาน

หลังจากที่เย่ซีกับฟิชกินเนื้อสิงโตกันอิ่มแล้วก้พากันแยกย้ายไปเข้านอน โดยชายหนุ่มนอนในบ้านที่เขาเอาไม้มาทำเตียง เอาใบไม้มาทำฟูก ส่วนเจ้าปลาก้ไปนอนในน้ำ ถึงความจริงมันจะอาศัยอยู่บนบกได้ก้เถอะ

หลังจากที่พระอาทิตย์ขึ้น ชายหนุ่มก้ตื่นขึ้นมาพร้อมกับเสียงจากระบบ

[ส่งมอบภารกิจ...ขายสินค้า]

ในเมื่อมีทั้งรถเข็นและสินค้าแล้ว มาขายของกันเถอะ ขายสินค้าชิ้นแรกให้ได้ภายใน24ชั่วโมง

รางวัล : สุ่ม

[“สรุปแล้วระบบต้องการให้ข้าทำอะไรกันแน่ ชื่อระบบเซียนรับจ้าง แต่มันมีจุดประสงค์อะไรล่ะ”] จนตอนนี้ชายหนุ่มก้ยังไม่เข้าใจว่าระบบที่อยู่กับเขามันคืออะไร

[“โฮสไม่จำเป็นต้องคิดมาก วัตถุประสงค์หลักที่ระบบถูกสร้างมาก็เพื่อดูแลโฮส และส่งเสริมโฮสในทุกๆเรื่องเท่านั้น ส่วนเรื่องชื่อระบบเซียนรับจ้างหลักๆก็คืองานสารพัดรับจ้างนั่นเอง โดยจะมีภารกิจมาให้โฮสทำเรื่อยๆจากการสุ่ม”] เสียงไร้อารมณ์ของระบบตอบกลับมา

[“โอเคๆ เรื่อยเปื่อยจริงๆระบบนี้”]

หลังจากพูดคุยกับระบบจบแล้วเย่ซีกับฟิชก็กินเนื้อสิงโตเป็นมื้อเช้ากันต่อ ชายหนุ่มตัดสินใจแล้วว่าเขาจะลองออกสำรวจทางที่ยังไม่เคยไปดูโดยการใช้กิ่งไม้มาตั้งตรงแล้วปล่อยให้มันสุ่มทิศทางที่จะไป

“ทางนี้!”

ว่าแล้วชายหนุ่มก้ดันรถเข็นนำหน้าฟิชไป ซึ่งก่อนหน้านี้พวกเขาคุยกันแล้วว่าจะให้ฟิชอยู่ในร่างปลาเหมือนตอนแรก เพราะร่างแบบมนุษย์ของมันดูเด่นไปหน่อย อย่างน้อยในร่างปลามันก็ดูเหมือนสัตว์อสูรทั่วไป

“มีแต่ป่าแบบนี้จะมีใครมาซื้อของกัน...” เดินไปก็ได้แต่บ่นไป

“ต้องมีแน่นอนนายท่าน ของวิเศษอย่างกับโอสถในตำนานเยี่ยงนี้อย่าว่าแต่ผู้ฝึกตนทั่วไปเลย ต่อให้เป็นเจ้าเมือง หรือเจ้าสำนักศักดิ์สิทธิ์ก็ต้องหูตาตั้งเมื่อได้พบเห็น” นับว่าเจ้าปลาตัวนี้มีเคล็ดวิชาประจบสอพลอเลิศภพจบแดนเสียจริง

“ถ้าได้แบบนั้นก็ดี ”

[“นี่ระบบ แล้วมันไม่มีให้ทดลองสินค้าหรืออะไรแบบนั้นเหรอ ถ้าลูกค้าไม่ได้ทดลองจะกล้าซื้อไหม”] ชายหนุ่มถามระบบถึงเรื่องที่เขากำลังสงสัย

เพราะปกติที่โลกเดิมก็มักมีแคมเปญให้ทดลองสินค้า หรือ ชิมฟรีอยู่บ่อยๆ

[ส่งมอบ เคล็ดวิชา ขายตรง]

สามารถมอบสินค้าให้กับลูกค้าทดลองชิมได้ ไม่ว่าลูกค้าจะต้องการหรือไม่ก็ตาม เมื่อสำแดงเคล็ดวิชานี้โดยการขว้างใส่แล้ว ลูกค้าก้จะทดลองสินค้าของท่านอย่างแน่นอน!

ปล. ปริมาณสินค้าที่ให้ทดลองขึ้นอยู่กับสินค้าชนิดนั้นๆ และไม่เก็บค่าสินค้า

[“โอ้ ค่อยดีหน่อย ของฟรี”]

ใช่แล้ว ..

ฟรีทั้งในด้านได้เคล็ดวิชามาฟรี แล้วเอาไว้ให้สินค้าฟรี!

“นายท่าน ด้านหน้าเหมือนมีเรื่องอะไรสักอย่าง ข้าว่าเราไปทางอื่นกันดีกว่าไหม” ฟิชที่สัมผัสได้ถึงกลุ่มคนขนาดใหญ่ การต่อสู้ กลิ่นคาวเลือด มันเลยกล่าวออกมา

“จะไปไหนเล่า ยิ่งมีคนเยอะสิยิ่งดี จะได้ขายของไง” ชายหนุ่มยิ่มร่าเริง ในที่สุดเขาก็ได้เจอมนุษย์สักที ถึงภายนอกจะไม่ได้แสดงออกแต่เขาก็รู้สึกดีใจไม่น้อยที่ได้เจอกลุ่มคน

‘นายท่านช่างชอบการละเล่นจริงๆ ข้าก็ลืมคิดไป’ ฟิชได้แต่คิดในใจ นายท่านมีฝีมือสูงส่ง และมีสิ่งของที่น่ากลัวว่าจะมีแต่ในตำนานเท่านั้นอยู่ในมือแบบนี้ จะไปสนใจเงินทองจากการขายของเล็กๆน้อยๆทำไม

นายท่านน่าจะแค่อยากเดินทางเหมือนมนุษย์ทั่วไป เลยมากระทำเรื่องพวกนี้ หรือมีเหตุผลอื่นเบื้องหลัง มันก็ไม่กล้าไปคาดเดาต่อแล้ว...