ตอนที่ 8 คนตาถึง (2)

“เป็นลูกค้าใช่ไหม? รับลูกอมสักเม็ดไหมล่ะ” เย่ซียิ้มให้ขณะตอบกลับไป

หน้าของฝ่ายตรงข้ามดำมืดลงอย่างเห็นได้ชัด เขาคล้ายรู้สึกว่าถูกชายหนุ่มยั่วโมโหอยู่ นี่ชายตรงหน้าของมันโง่จริงๆ หรือแค่แกล้งมันอยู่กันแน่

“อย่าแกล้งโง่ให้มากนัก ตายซะ” หัวหน้านักฆ่าไม่ปล่อยให้ชายเบื้องหน้าได้เตรียมตัว รีบแสดงเคล็ดวิชาที่ทรงพลังที่สุดของเขาออกมาทันที ด้วยระดับพลังของเขา บวกด้วยมีดดาราทมิฬที่อยู่ในมือ ต่อให้ต้องจัดการกับผู้ฝึกตนระดับสี่ ราชาปราณเขาก็ไม่หวั่น

แต่เพื่อความแน่นอนเขาจึงหยิบขวดแก้วที่ซ่อนอยู่ในเสื้อออกมาเปิดฝาเทของเหลวสีดำหนืดลงบนปลายมีด มันก็คือพิษของแมงมุมชาดแดง อสูรระดับสาม พิษของมันต่อให้ผู้ฝึกตนระดับสี่ก็หาทางแก้ไม่ได้ง่ายๆ

“ใจเย็นๆก่อน รับนี่ไป” เย่ซีเห็นทุกอย่างที่ชายตรงหน้าทำ เขาอดรู้สึกหวั่นใจนิดๆไม่ได้ เพราะถึงเขาจะแข็งแกร่งยังไงก็ตาม แต่ไอ้ของเหลวที่มันเทใส่อาวุธเมื่อสักครู่ ดูยังไงก็เหมือนมีพิษ ตัวเขาไม่เคยทดสอบมาก่อนว่าพิษมีผลกับตัวเขายังไงบ้าง

เมื่อเห็นว่าชายชุดดำตรงหน้าตรงมาด้วยความมุ่งร้าย ชายหนุ่มจึงรีบคว้าของในรถขว้างออกไปโดนไม่ได้มอง และเนื่องด้วยเคล็ดวิชา ขายตรง ทำให้เมื่อสิ่งที่ขว้างออกไปอยู่ตรงหน้าของชายชุดดำที่พรุ่งเข้ามา ร่างกายของชายคนนั้นก็พุ่งเข้าไปงับสิ่งที่เย่ซีโยนออกไปทันที

‘นี่มันบ้าอะไร’ หัวหน้านักฆ่าได้แต่ตกตะลึงในใจ เขาไม่สามารถควบคุมร่างกายได้เลย

อ๊ากกก

หัวหน้านักฆ่าได้แต่กรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ร่างกายของเขาเหมือนกับจะฉีกออกเป็นชิ้นๆ เลือดผุดออกมาตามรูขุมขนจนทั้งตัวชุ่มไปด้วยเลือด เขารู้สึกคันที่ผิวหนังเหมือนมีมดนับล้านตัวมารุมกัดอยู่ก็ไม่เกินไป

ถ้าสังเกตให้ดีจะเห็นว่าทั่วร่างของเขาค่อยๆมีเก็ดสีเทาผุดออกมา ลักษณะเหมือนเก็ดปลาไม่มีผิด ส่วนผิวหนังบริเวณก้นกบก็ฉีดขาดออกอย่างแรง มีหางคล้ายๆปลาค่อยๆงอกออกมาช้าๆ

กระดูกทั้งตัวแตกหัก ค่อยๆเปลี่ยนไปเป็นกระดูกปลา ศรีษะบุบเบี้ยวไปมาสร้างความเจ็บปวดให้เขาจนน้ำตาไหลออกมาเป็นเลือด

แขนและขาของเขาค่อยๆหลุดออกจากร่างกาย มีครีบปลางอกขึ้นมาแทนที่ ด้วยความที่ทั้งตัวเต็มไปด้วยเลือด ตัวเขาในตอนนี้จึงดูเหมือนปลาบนเขียงที่เพิ่งถูกทุบหัวขอดเกร็ดมาไม่มีผิด น่าหวาดกลัวเป็นอย่างยิ่ง

“....” ทุกคนที่เห็นเหตุการณ์ต่างพากันพูดไม่ออก ได้แต่จ้องมองด้วยความหวาดกลัว นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นกัน ชายหนุ่มหน้าตาใจดีทำอะไรกับหัวหน้านักฆ่าลงไปกันแน่

ทุกกระบวนการที่เกิดขึ้นสร้างความเจ็บปวดให้หัวหน้านักฆ่าจนเขาแทบเสียสติ เขากรีดร้องจนเสียงแหบแห้งไปแล้ว

“ปีศาจ ชายคนนั้นต้องเป็นปีศาจแน่ๆ”

“เปลี่ยนคนให้กลายเป็นปลาทั้งเป็น...”

“ทำไมต้องปลา? หรือเขาอยากจะกินคนแต่ไม่อาจทำได้เลยทำให้เป็นปลาก่อน”

เสียงซุบซิบดังไปทั่วบริเวณ เย่ซีได้แต่หันไปมองทั่วบริเวณด้วยความงุนงง มันเกิดอะไรขึ้นกัน? เขายังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ

แล้วนั่นอะไร? แม้แต่ลูกค้าที่เรียกเขาให้มาหาเพื่อขอดูสินค้าก็มองเขาด้วยสายตาเหมือนมองปีศาจ มองฆาตกรไม่มีผิด

“เอ๊ะ ทุกท่านอย่าเข้าใจผิด มันเป็นเรื่องสุดวิสัย” เย่ซีตะโกนออกมาทันที เขาพยายามจะอธิบาย แต่หันไปทางไหนก็มีแต่คนหลบตาเขา

ชายหนุ่มจึงคิดขึ้นได้ว่า สิ่งที่เขาขว้างไปมันเป็น [อาหารปลาอัดเม็ด] เขาจึงรีบตรวจสอบดูทันที พบว่าสรรพคุณของมันก็คือ เร่งสี เร่งโต บำรุงเกร็ด และมี *เล็กมากๆจนเขาไม่ทันสังเกตตอนแรกเขียนเอาไว้ว่า ‘อาหารนี้ เหมาะกับปลาเท่านั้น ไม่แนะนำให้เผ่าพันธุ์อื่นๆรับประทาน’

“ฮ่าฮ่า ทุกท่านวางใจได้ ข้าแค่หยิบของผิดไปนิดหน่อย บังเอิญไปหยิบอาหารปลาให้คุณลูกค้าเมื่อสักครู่ซะได้ รับประกันว่าจะไม่มีผิดพลาดอีกแน่นอน แค่อุบัติเหตุๆ ลองมาดูสินค้าอื่นๆกันก่อนได้ ของถูกและดี มีแน่นอน” เห็นดังนั้นแล้วชายหนุ่มก็โล่งใจและตะโกนออกมาเสียงดัง เขาคิดว่าบรรดาลูกค้ารอบๆต้องเข้าใจแน่ๆ คนเราย่อมทำผิดพลาดกันได้! มันแค่หยิบสินค้าผิดแค่นั้นเอง

“กลุ่มลูกค้าที่ตาถึงกลุ่มนั้น หวังว่าทุกท่านจะสนใจเลือกชมสินค้าของข้ากันนะ” ว่าแล้วเขาก็หันไปหาตระกูลซูพร้อมกับยิ้มให้ ซึ่งฝ่ายหลังเมื่อเห็นทุกสิ่งที่เกิดขึ้นและได้ยินเสียงซุบซิบกันของผู้คนโดยรอบ ก็อดคิดขึ้นมาไม่ได้ว่าหรือการที่พวกเขายอมถูกจับไปกับพวกตระกูลถัง อาจจะดีกว่าก็เป็นได้...