ตอนที่ 8 คนตาถึง (1)
“ปีศาจ! ทุกคนระวัง ยานั่นต้องเป็นยาปีศาจ ยามาร ยาบ้า ยานรก แน่ๆ” หนึ่งในนักฆ่าตะโกนออกมาด้วยร่างกายอันสั่นเทา
เขาเห็นกับตาว่าคนที่โดนขว้างอะไรสักอย่างกลมๆคล้ายๆเม็ดยาใส่ ต่างอ้าปากกลืนสิ่งนั้นเข้าไปกันหมด เหมือนกับบังคับตัวเองไม่ได้ ถึงตอนแรกจะไม่มีอาการอะไร แต่พอกลืนเข้าไปอีกครั้งกับตัวระเบิด วิญญาณสลายกันหมด
“เอาไงดีครับหัวหน้า” หนึ่งในลูกน้องที่อยู่ด้านข้างหัวหน้ากลุ่มนักฆ่าเอ่ยถามออกมาเมื่อเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
ตั้งแต่ได้ยินเสียงโวยวาย พวกนักฆ่าที่พังโล่ปราการของตระกูลซุต่างก็หยุดมือแล้วหันกลับไปมองกันหมด ตอนแรกก็ไม่ได้สนใจอะไรมากคิดว่าแค่แปปเดียวพวกนักฆ่าด้านนอกก็คงจัดการได้ ไม่คาดคิดว่ามันจะพลิกกลับด้านแบบนี้
“ดำ1 ดำ2 ไปดูหน่อย” หัวหน้านักฆ่ากล่าวออกมา
พลันสิ้นเสียงก็มีนักฆ่าสองคนพุ่งตัวไปยังทางด้านผู้บุกรุกพร้อมกับชักอาวุธออกมาทันที เพื่อให้ง่ายในการทำงาน หลายๆคนจึงมักจะใช้โค้ดลับในการเรียกขานแทนชื่อจริง
“เคล็ดวิชาดาบซ่อนเงา” นักฆ่าทั้งสองคนเรียกใช้เคล็ดวิชาลับทันที ร่างของทั้งสองค่อยๆจางหายไปจนมองไม่เห็น ความจริงแล้วมันเป็นเคล็ดวิชาลับในการซ่อนร่างกายผ่านเงาของสิ่งต่างๆ
“พวกมันทำอะไร?” ถึงแม้คนส่วนใหญ่จะมองไม่ออก แต่ในสายตาของฟิชที่ได้รับการพัฒนาสายเลือดมาแล้วนั้น กับมองออกได้ไม่ยาก มันได้แต่สงสัยอยู่ในใจว่านักฆ่าสองคนนั้นจะทำอะไร จะโจมตีนายท่านของมันด้วยวิชากระจอกๆแบบนั้นอะนะ?
นักฆ่าทั้งสองนับว่าว่องไวอย่างยิ่ง ระยะทางเกือบห้าร้อยเมตร ใช้เวลาแค่ไม่ถึงสิบวินาทีก็เกือบจะมาถึงยังด้านหน้าของเย่ซีแล้ว
เปรี้ยง!
แต่ยังไม่ทันจะได้ทำอะไร ดำ1 ดำ2 ก็สัมผัสได้ถึงแรงโจมตีจากด้านบนที่โถมลงมาบนตัวของพวกมัน เมื่อมองขึ้นไปก็พบเข้ากับครีบปลาขนาดยักษ์
ดำ1 ดำ2ไม่ทันได้ตอบสนอง ก็ถูกตบจนร่างกายเปิดเผยออกมานอนกะอัดเลือดอยู่บนพื้นดิน ถึงพวกเขาจะซ่อนร่างอยู่ในเงา แต่ถ้าถูกโจมตีอย่างรุนแรงด้วยพลังปราณที่มากพอก็ย่อมเปิดเผยร่างออกมาอยู่ดี
“มีใครจะเอาอะไรไหม! ซื้อของหน่อยเร็ว!” ชายหนุ่มเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นทุกอย่าง รวมถึงชายแปลกๆสองคนที่แสดงความสามารถที่เขาไม่เคยเห็นนั่นด้วย ในสายตาคนอื่นเป็นยังไงไม่รู้ แต่ในสายตาของเขาเหมือนเห็นว่าทั้งสองคนค่อยๆหมอบคลานอย่างรวดเร็วผ่านเงาของสิ่งต่างๆมามากกว่า
“ท่าน ทางนี้! พวกเราขอชมสินค้าหน่อยได้ไหม!!” แน่นอนซูไห่และตระกูลซูก็เห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้นเหมือนกัน พวกเขารีบตะโกนแหกปากสุดเสียงเพื่อเรียกร้องความสนใจของชายหนุ่มแปลกหน้าที่มาพร้อมรถเข็นและปลา
พวกเขาไม่รู้หรอกว่าชายหนุ่มคนนั้นเป็นใคร หรือจะทำอะไร แต่พวกเขาก็ยอมเสี่ยง มันย่อมดีกว่ารอพวกนักฆ่ากลุ่มนี้เข้ามาฆ่าพวกเขาอยู่แล้ว
“ในที่สุดก็มีคนตาถึง ได้เลยรอข้าสักครู่” เย่ซียิ้มออกมาอย่างเป็นมิตรพร้อมกับดันรถเข็นไปด้านหน้าโดยไม่สนใจชายชุดดำที่ล้อมรอบเขาอยู่
แน่นอน พวกนักฆ่าก็มีทั้งที่หวาดกลัวขยับถอยห่าง และใจกล้าหน่อยพุ่งเข้ามาโจมตี แต่ใครก็ตามที่เข้ามาโจมตีก็จะถูกฟิชใช้ครีบด้านหน้าตบจนหน้าหันกลับไปทุกครั้ง บางครั้งมันก็แก้เบื่อด้วยการกระโดดฟาดหาง หรือทับนักฆ่าจนร่างแบนติดพื้นก็มี
“ไอ้หนุ่ม ข้าว่าเอ็งยังไม่รู้ว่าพวกข้าเป็นใคร รีบหันหลังแล้วจากไปซะยังทัน” หัวหน้ากลุ่มนักฆ่าที่เห็นชายหนุ่มแปลกหน้ากับอสูรปลาประหลาดกำลังเดินเข้ามาไม่หยุดก็ส่งเสียงเตือน มันย่อมไม่หวาดกลัวอยู่แล้ว เพราะในมือของมันมีดดาราทมิฬอยู่
มีดเล่มนี้เป็นถึงอาวุธระดับราชวงศ์เชียวนะ ในทวีปนี้จะมีสักกี่อาณาจักรกันที่มีอาวุธระดับนี้ได้ ถึงแม้มันจะไม่ใช่อาวุธระดับราชวงศ์แท้ๆก็เถอะ