มิซึคาเงะรุ่นที่ 5 VS โฮคาเงะรุ่นที่ 6

สนามฝึกซ้อม

คนจากฝั่งโคโนฮะยืนข้างหนึ่ง คิริงาคุเระยืนอีกด้านหนึ่ง

คาคาชิและเทรุมิ เมย์ยืนอยู่ตรงกลางลานฝึก

“อาจารย์ครับ เมย์คงจะชนะใช่ไหม?” คุโมะผู้ที่เป็นเด็กโตสุดในทีมถามเบา ๆ

“อาจจะนะ” ริวอุนไม่ได้ตอบมั่นใจมากนัก

คาคาชิอายุห้าขวบ ส่่วนเมย์อายุหกขวบก็จริง อายุที่แตกต่างกันมากกว่าหนึ่งปีนั้นมันน้อยมาก ดังนั้นเขาจึงไม่รู้ว่าฝ่ายไหนเก่งกว่ากัน

หากเป็นในหนังสือ ทั้งสองคนมีระดับคาเงะเท่าเทียมกัน

“โอ้...” คุโมะได้แต่มองไปข้างหน้าด้วยความกังวล ในเมื่อเพื่อนร่วมทีมกำลังต่อสู้ เขาก็ทำได้เพียงตะโกนให้กำลังใจเท่านั้น “เมย์ เธอต้องชนะให้ได้นะ ไม่อย่างนั้นเธอจะทำให้คิริของเราอับอาย!!”

“เออ รู้แล้วน่า!” เมย์ชักสีหน้าไม่พอใจเพื่อนร่วมทีมคนนี้

เด็กสาวเริ่มจากการหยิบดาวกระจายออกมาสามชิ้นแล้วปามันออกไปอย่างรวดเร็ว

เสียงฝ่าอากาศของดาวกระจายดังขึ้น ทุกคนเห็นว่าดาวกระจายนั้นชนกันกลางอากาศจากนั้นก็เปลี่ยนทิศทาง พุ่งไปหาคาคาชิในทิศทางที่ต่างกัน

‘ฉันต้องไม่แพ้ศึกนี้!’ คาคาชิบอกตัวเองในใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

หากเขาไม่สามารถเอาชนะลูกศิษย์ของริวอุน ก็ไม่ต้องไปพูดถึงการแก้แค้นอีกฝ่ายเลย

เมื่อนึกถึงแล้วเขาก็รีบชักดาบสั้นออกมา เล็งไปยังทางที่ดาวกระจายทั้งสามกำลังบินอยู่ ด้วยความเฉียบคม คาคาชิปาดาบสั้นออกไปกระแทกดาวกระจายก่อนที่ดาบสั้นนั้นจะกระเด็นไปขัดดาวกระจายอีกสองอันที่เหลือ

เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!

ด้วยดาบเล่มเดียว ดาวกระจายทั้งสามก็ถูกกระแทกจนเบี่ยงทิศทางออกไปจนหมด แต่หลังจากที่คาคาชิทำสำเร็จ ดาวกระจายอีกหลายชิ้นก็พุ่งเข้ามา

ดาวกระจายแต่ละชิ้นนั้นกระจายไปทั่วพื้นที่ ปิดกั้นพื้นที่ให้คาคาชิหลบหนี

“วิธีขว้างดาวกระจายนี่...” คาคาชิขมวดคิ้ว ตอนนี้เขาต้องใช้ความเร็วในการหลบก่อนที่ดาวกระจายจะเข้ามาใกล้กว่านี้ ไม่อย่างนั้นเขาคงหมดที่หลบ

อย่างไรก็ตาม ดาวกระจายทางมุมอับสายตาได้เร็วกว่าการหลบคาคาชิ มันอ้อมมาปักเข้าตัวคาคาชิทันที

“ชนะไหม?” ดวงตาของคุโมะสั่นเทาด้วยความตื่นเต้น

“ไม่ นั่นคือวิชาสลับร่างน่ะ” คิซาเมะพูดให้คุโมะฟังจากสิ่งที่เขามองเห็น

แน่นอนว่าร่างกายของคาคาชิได้ระเบิดออกกลายเป็นท่อนไม้ จากนั้นตัวจริงคาคาชิก็เข้าประชิดด้านหลังเมย์เรียบร้อยแล้ว

ดาบสั้นอีกเล่มสาวแทงไปยังเมย์

ฉึก!

ความดีใจแล่นผ่านแววตา ทว่าวินาทีต่อไปร่างของเมย์ก็กลายเป็นแอ่งน้ำ เพราะร่างที่คาคาชิแทงเป็นร่างแยกน้ำของเมย์นั่นเอง

“ร่างแยกน้ำเหรอ?” คาคาชิผงะไป

เมย์ไม่ปล่อยคาคาชิให้ตั้งตัว เธอวิ่งออกมาจากอีกด้านหนึ่งพร้อมกับคุไนในมือ คาคาชิได้ยินเสียฝีเท้าเมย์ เขาก็ตั้งหลักหันกลับไปตวัดดาบสั้นไปป้องกันคุไนของเมย์ทันที

เคร้ง! เคร้ง!...

เสียงดาบสั้นกับคุไนปะทะกันถี่ยิบ จนสุดท้ายพวกเขาก็หยุดตรงหน้ากัน ดาบและคุไนยังคงติดกันอยู่ แขนของหนึ่งเด็กชายหนึ่งเด็กหญิงสั่นสะท้าน จากนั้นพวกเขาสองคนก็กระโดดถอยหลังไป

ขณะที่เมย์กระโดดถอยหลัง เธอก็ปาคุไนออกไป ไม่ปล่อยเวลาให้ว่างเว้น พอโยนเสร็จ เธอก็กระโดดขึ้นกลางอากาศแล้วประสานอินอย่างรวดเร็ว

“คาถาน้ำ: กระสุนแรงดันน้ำ!” ปากของเมย์อ้าออก และมีกระแสน้ำอันรุนแรงพุ่งตรงไป

มันเป็นคาถาที่เหมือนกับปืนแรงดันน้ำ แรงดันน้ำที่สูงบดขยี้ได้ทุกสิ่งทุกอย่าง

คาคาชิไม่ได้ตกใจ เขาเหยียบพื้นแล้วกระโดดหลบไปทางซ้ายก่อนที่กระสุนแรงดันน้ำจะโดนเขา แต่เมย์ไม่ได้หยุด เธอพ่นน้ำออกมาอย่างต่อเนื่อง ความแรงของน้ำทำให้พื้นดินสั่นสะเทือนอยู่พักใหญ่

น้ำกระจายไปทั่วทุกทิศทาง ทำให้เสื้อของคาคาชิเปียกโชกแต่การมองเห็นของเด็กชายก็ไม่ได้ถูกปิดกั้น

สายตาเฉียบคมของคาคาชิ มองหาช่องว่าง พอเห็นช่องปุ๊บ เขาก็พุ่งเข้าไป บิดตัวเองให้เป็นเกลียวคล้ายสว่างพุ่งเข้าไปใกล้กระสุนแรงดันน้ำของเมย์

ดาบสั้นในมือคมกริบ เขาหาจุดกึ่งกลางของกระสุนแรงดันน้ำแล้วทะลวงเข้าไปจนถึงตัวเมย์ จากนั้นก็ฟันเธอด้วยความเร็วที่เรียกได้ว่าพริบตา

เพียงชั่วครู่ ดาบสั้นก็เข้าใกล้คอของเมย์

‘เร็วมาก เร็วเกินไปแล้ว!’ เมย์กลืนน้ำลาย ฝืนหลบการโจมตีคาคาชิจนพ้น ทว่าคาคาชิก็ตามติดไม่ลังเลและตวัดดาบโจมตีต่อเนื่อง

เคร้ง! เคร้ง!...

ดาบสั้นกับคุไนกระทบกันอีกครั้ง ทุกครั้งที่ปะทะกันจะเกิดประกายไฟขึ้นมา

‘ร่างกายของเขาเหนือกว่าฉัน เพราะฉะนั้นฉันจะต้องไม่ปะทะกันตรง ๆกับเขา’ เทรุมิ เมย์คิดในใจ เธอรู้สึกว่าแขนของเธอตอนนี้ชาไปหมดหลังจากสู้ระยะประชิดกับคาคาชิไปพักหนึ่ง

เมย์รู้ว่าคาคาชิยังเด็ก แต่ร่างกายกลับเหนือกว่าตัวเธอเสียแล้ว

ฟุ่บ!

เมย์ปาคุไนใส่คาคาชิ ซึ่งเด็กชายก็ยกดาบสั้นขึ้นมาปัดมันออกไป

เมย์คว้าโอกาสนี้กระโดดถอยหลังแยกตัวออกจากคาคาชิแล้วผนึกอินทันที

“คาถาหลอมลาวา: ละลายดูดกลืน” เมย์พูดชื่อคาถาขีดจำกัดสายเลือดออกมาทันที จากนั้นก็อ้าปากพ่นกรดออกจากปาก

พอกรดตกสู่พื้นมันก็กัดพื้นจนไหม้เป็นสีดำทันที จากนั้นก็กลืนร่างของคาคาชิไป

“นี่คือ... ขีดจำกัดสายเลือด?” นามิคาเสะ มินาโตะตกใจ

“ไม่น่าแปลกใจเลยที่จะเรียนจบได้ตอนอายุหกขวบ เธอมีขีดจำกัดสายเลือดนี่เอง” จิไรยะพึมพำ สีหน้าจริงจังขึ้นมาหลายส่วน

แม้ว่าเขาจะไม่ใช่นินจาขีดจำกัดสายเลือด แต่เขาก็ได้พบกับนินจาขีดจำกัดสายเลือดหลายคน เขาย่อมรู้ว่านินจาประเภทนี้ร้ายกาจขนาดไหน

ทางด้านเด็กสองคนก็ไม่ได้ดีนัก กรดละลายแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็วคล้ายการปะทุของภูเขาไฟ มันไหลไปตามพื้นดิน

คาคาชิรู้สึกได้ถึงอุณหภูมิที่สูงขึ้นจึงรีบผนึกอินป้องกัน

“คาถาดิน: กำแพงดิน!” คาคาชิก้มลงเอามือแตะพื้น จากนั้นพื้นดินก็พุ่งขึ้นมาเป็นโล่กำบัง ตั้งตระหง่างต่อหน้าเด็กชาย

อย่างไรก็ตาม กำแพงดินนี้ไม่สามารถป้องกันคาคาลาวาของเมย์ได้นานนักก่อนที่มันจะถูกกรดลาวากัดกร่อน

“เป็นความสามารถการกัดกร่อนที่ร้ายกาจจริง ๆ” สีหน้าคาคาชิดูตกใจ

เขารู้แน่ชัดว่าไม่สามารถแตะสิ่งนั้นได้เลย ไม่เช่นนั้นตัวเขาคงถูกกรดนั่นกัดไปถึงกระดูก

พริบตาถัดมา คาคาชิก็ถอยห่างจากเมย์

“คิกคิก~” เมย์เห็นคาคาชิหนีคาถาของเธอก็หัวเราะคิกคัก “นายคิดว่าจะสู้ระยะประชิดกับฉันไม่ใช่เหรอ?”

แม้ว่าทั้งสองคนจะแข่งกันในช่วงเวลาสั้น ๆ แต่เธอก็มองเห็นจุดแข็งและจุดอ่อนคาคาชิออก

ข้อดีคือมีความสามารถต่อสู้ระยะประชิดอันน่าทึ่งและข้อเสียคือความสามารถในการต่อสู้ระยะไกลไม่เพียงพอ

แค่รักษาระยะห่างระหว่างกัน ใช้คาถาระยะไกล เธอก็จะชนะได้

**************************