เทรุมิ เมย์ ปะทะ คาคาชิ

“อาจารย์ ดูเหมือนว่าเรื่องนี้ไม่เหมาะที่จะพูดต่อหน้าคนอื่นนะ” เมย์อมยิ้ม

แต่ไม่ว่าจะมองยังไง มันก็เป็นรอยยิ้มที่ทำให้คนบาดหมางกัน

“ชิ! ไม่ว่ายังไงที่นี่ก็คือคิริงาคุเระ พวกมันจะทำอะไรเราได้ล่ะ?” คุโมะพูดด้วยสีหน้าบูดบึ้ง

เขามีความรู้สึกไม่ดีต่อโคโนฮะ เพราะโคโนฮะอยู่ใกล้กับแคว้นน้ำ นับตั้งแต่ที่ทั้งสองหมู่บ้านก่อตั้งมา ก็ไม่ทราบว่าเกิดความขัดแย้งกันเกิดขึ้นกี่ครั้งแล้ว

ถ้าจะมีนินจาหมู่บ้านไหนที่คิริงาคุเระเกลียดที่สุด ก็คงจะเป็นหมู่บ้านโคโนฮะนี่แหละ

“โคโนฮะคือศัตรูคู่อาฆาตของคิริงาคุเระ!” คิซาเมะหันไปมองเมย์เขม็ง

แม้ว่านินจาหมู่บ้านหมอกนี้จะไม่ได้เข้าร่วมในสงครามโลกนินจาครั้งที่สองแบบเต็มอัตรา แต่การปะทะกันระหว่างหมู่บ้านก็ไม่เคยหยุดนิ่ง คู่ต่อสู้หลักก็คือหมู่บ้านโคโนฮะงาคุเระ จะเป็นไปได้ยังไงที่สองหมู่บ้านที่สาบานตนว่าเป็นศัตรูจะอยู่ร่วมกันสันติได้

“ฮะฮะ...” เมย์หัวเราะ

บทสนทนาของกลุ่มริวอุนทำให้คาคาชิกัดฟันกรอด แม้ว่าเมย์จะพูดยุยงให้โคโนฮะลงมือก่อน แต่เขาก็ไม่ได้สังเกตเห็นมันเลย ถึงอย่างนั้นสิ่งที่คาคาชิรู้ก็ยังย้ำเตือนว่าเขาต้องไม่ทำให้พวกจิไรยะและมินาโตะเดือดร้อน

ดังนั้นแม้เขาต้องการฆ่าริวอุนขนาดไหน เขาก็ต้องทนมันให้ได้

“อาจารย์จิไรยะ เราเปลี่ยนไปร้านอื่นกันเถอะ” นามิคาเสะ มินาโตะถอนหายใจ

เขาเข้าใจความโกรธของคาคาชิดี แต่เขาก็รู้ว่าพวกเขาไม่สามารถทำตัวหุนหันได้ เพราะที่นี่คือต่างหมู่บ้าน

“อืม” จิไรยะตอบรับมินาโตะแล้วมองไปยังริวอุน

หากสังเกตดี ๆจะพบว่ามีเจตนาฆ่าปนในสายตาจิไรยะด้วย แม้ว่าบุคลิกของเขาจะค่อนข้างเข้ากับคนง่ายและใจดีก็ตาม แต่อย่าลืมว่าเขาเองก็เป็นหนึ่งในสามนินจาของโคโนฮะ

ไม่รู้ว่าเขาได้ฆ่านินจาไปกี่คนในสนามรบ เขาจะเป็นคนบริสุทธิ์และใจดีได้ยังไง

ยิ่งไปกว่านั้น ฮาตาเกะ ซาคุโมะก็ยังใจดีกับเขามาก่อนด้วย ตอนนี้ศัตรูอยู่ตรงหน้า ยังคงพูดคุย หัวเราะกัน ไม่ว่าเขาใจดีขนาดไหน เขาก็ยังโกรธอยู่

“ไม่ เรากินที่นี่แหละ!” คาคาชิหายใจเข้าลึก ๆ ระงับความเกลียดชังที่อยู่ในใจ

ริวอุนเป็นศัตรูที่ฆ่าพ่อของเขาก็จริง แต่เขาก็ไม่ได้ต้องการหลบหนี เขาไม่ต้องการต้องหนีหางจุกก้นเหมือนหมา

หากเขาเลือกวิ่งหนีตอนนี้แล้วทนความโกรธในใจนี้ไม่ได้ เขาจะมีสิทธิ์อะไรแก้แค้นริวอุน

“คาคาชิ...” แววตาของมินาโตะฉายแววกังวล

“ได้โปรดเถอะครับ คุณมินาโตะ” คาคาชิแสดงความมุ่งมั่น “คราวนี้... ฉันจะไม่หนีเขา”

ขณะที่พูด เขาก็เดินไปนั่งโต๊ะข้างริวอุนแล้วเลือกนั่งลงตรงนั้น

“อาจารย์จิไรยะครับ...” เห็นคาคาชิเป็นแบบนี้ มินาโตะก็ทำอะไรไม่ถูกและได้แค่มองถามความเห็นจิไรยะเท่านั้น

“ช่วยไม่ได้ คาคาชิเหมือนคุณซาคุโมะมาก ในเมื่อตัดสินใจบางอย่างไปแล้ว เขาจะไม่มีวันเปลี่ยนใจ ไม่ว่าอะไรก็ตาม” จิไรยะถอนหายใจแล้วพยักหน้าให้มินาโตะ

“ก็ได้” มินาโตะส่ายหน้าแล้วก็เดินไปนั่งลงตามจิไรยะและคาคาชิ

ถึงมินาโตะจะดูเรียบร้อย เอื่อยเฉื่อยแต่เขาก็ไม่ได้ผ่อนความระมัดระวังลง เพราะเขารู้ว่าริวอุนจะไม่ปล่อยให้พวกเขานั่งที่นี่ง่าย ๆแน่

“อาจารย์ครับ ผู้ชายคนนั้นก็เป็นนินจาเหรอ?” คิซาเมะเห็นคาคาชิ เขาก็หันมาถามคนเป็นอาจารย์เบา ๆ

เมย์และคุโมะเองก็ดูอยากรู้เหมือนกัน ส่วนหนึ่งเป็นเพราะว่าคาคาชิทั้งเตี้ยและยังอ่อนวัยจนมองออกว่ายังไม่บรรลุนิติภาวะ ใคร ๆก็บอกได้ว่าเขาเป็นเด็กอยู่

“เขาชื่อฮาตาเกะ คาคาชิ อายุ 5 ขวบ เป็นเกะนินของโคโนฮะงาคุเระ” ริวอุนพยักหน้ายืนยันให้เหล่าลูกศิษย์ของเขา

“ห้า ห้าขวบ?” เมย์อุทาน เธอหันขวับไปมองคาคาชิด้วยสายตาแปลก ๆ

เธอคิดว่าตัวเธอเป็นอัจฉริยะแล้วเพราะเรียนจบตอนหกขวบ ไม่คิดว่าคาคาชิจะจบก่อนเธอหนึ่งปีด้วยซ้ำ

“นี่น่าจะเป็นเกะนินที่อายุน้อยที่สุดในโลกนินจาเลยใช่ไหมเนี่ย?” ยูกิ คุโมะพูดด้วยเสียงอิจฉา

ปกติแล้วอายุที่เด็กจะเข้าไปเรียนโรงเรียนนินจาได้คือห้าขวบ มีอัจฉริยะชั้นยอดมากมายที่จบการศึกษาตอนอายุหกหรือเจ็ดปี แต่ไม่มีใครจบตอนอายุห้าขวบเลยสักคนเดียว

ตอนนี้พวกเขาได้เจอคาคาชิ ผู้ซึ่งทำลายสถิตินินจาทั่วโลกไปอย่างสิ้นเชิง

“ใช่ เขาห้าขวบจริง ๆ” ริวอุนยืนยันคำเดิมและยังรู้ด้วยว่าตอนหกขวบ คาคาชิก็จะทำลายสถิติอื่นอีก

นั่นคือการเป็นจูนินที่อายุน้อยที่สุดในโลก อายุสิบสองก็กลายเป็นโจนินสุดแข็งแกร่ง

“ทำไมอยู่ ๆฉันถึงอยากแข่งกับเขาขึ้นมาได้ล่ะเนี่ย?” ใบหน้าของเมย์เต็มไปด้วยความตื่นเต้น

“แข่งขันเหรอ?” ริวอุนหูผึ่ง

เขาเองก็เริ่มอยากรู้แล้วว่าระหว่างเมย์และคาคาชิ ใครจะเก่งกว่ากัน เขาจึงหันไปมองทั้งสามคนที๋โต๊ะด้านข้าง จากนั้นก็พูดด้วยรอยยิ้ม “ไม่รู้ว่าคนจากโคโนฮะสนใจจะแข่งขันกับพวกเราหรือเปล่า”

หลังพูดจบก็ไม่มีใครสักคนตอบกลับ ริวอุนก็กล่าวอีกครั้ง “ไม่ต้องห่วง มันไม่ใช่การแข่งขันระหว่างโจนินอย่างเราหรอก”

“ลูกศิษย์ของฉันต้องการแข่งขันกับฮาตาเกะ คาคาชิน่ะ พวกเขาสงสัยว่าลูกชายของเขี้ยวสีขาวจะแข็งแกร่งสักเท่าไหร่กัน ฉันไม่คิดว่าลูกชายของเขี้ยวสีขาวจะปฏิเสธใช่ไหม?”

จบคำ มินาโตะก็ขมวดคิ้วมุ่น เขาหันไปมองเทรุมิ เมย์และเด็กคนอื่นข้างริวอุน

มินาโตะพบว่าเด็กพวกนั้นอายุไม่มากไปกว่าคาคาชินัก แก่กว่าก็อาจจะปีหรือสองปีเท่านั้น แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่เห็นด้วย ที่นี่คือคิริงาคุเระ พวกเขามีน้อยกว่า ยิ่งแพ้ก็ยิ่งแย่ไปกว่าเดิม

“ขอโทษด้วย โจนินริวอุน ผมเกรงว่าคาคาชิจะรับคำท้านี้ไม่ได้” มินาโตะปฏิเสธอย่างใจเย็น

“อย่าเพิ่งรีบร้อยปฏิเสธไปสินามิคาเสะ มินาโตะ” ริวอุนส่ายหน้าแล้วมองไปยังตัวคาคาชิ “ไม่ใช่ว่านายเคยบอกต้องการแก้แค้นฉันเหรอ? แต่ถ้านายเอาชนะนักเรียนของฉันไปไม่ได้ นายจะแก้แค้นฉันได้งั้นเหรอ?”

คาคาชิตัวแข็งทื่อ จากนั้นสายตาก็เปลี่ยนเป็นคมกริบ เด็กชายจ้องมองริวอุนอย่างจริงจัง

“ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว ฉันยอมรับคำท้าทายนี้!” คาคาชิตกลงทันที

ในความคิดเขา ริวอุนพูดถูก ถ้าหากตัวเขาเทียบนักเรียนภายใต้ริวอุนไม่ได้ เขาจะมีคุณสมบัติอะไรที่จะไปสู้กับริวอุนเล่า?

“คาคาชิ!” มินาโตะพยายามหยุดการตัดสินใจของคาคาชิ

จิไรยะเห็นว่ามันไม่มีอะไรเสียหาย ส่วนหนึ่งเพราะเขาเองก็อยู่ด้วย เขาเลยหยุดมินาโตะไม่ให้ห้ามคาคาชิ

“ไม่ต้องห่วงมินาโตะ ฉันเองก็อยู่ด้วย” จิไรยะส่ายหัวให้มินาโตะเบา ๆ

เขารู้ว่าคาคาชิไม่สามารถหนีหรือทนไปได้ตลอด เพราะนี่จะทำให้คาคาชิเกิดปมในใจขึ้นเท่านั้นและเขาเองก็ยังเชื่อว่า ลูกชายของฮาตาเกะ ซาคุโมะจะไม่มีวันพ่ายแพ้เกะนินของคิริงาคุเระ

*************************