บทที่50 ฉันอยากเป็นมิซึคาเงะ

“ท่านริวอุน!”

“ท่านริวอุน สวัสดีตอนเช้าครับ”

“คุณริวอุน มารับภารกิจอีกหรือเปล่า?”

เหล่าคนเดินผ่านต่างก็เข้ามาทักทายริวอุนด้วยความเคารพเต็มใบหน้า

ตอนนี้ริวอุนเป็นวีรบุรุษของคิริงาคุเระไปแล้ว ไม่นานมานี้เขาฆ่าเขี้ยวสีขาว เมื่อวานนี้ก็ได้บนขยี้นินจาอจัฉริยะจากโคโนฮะไปได้ด้วย

ชาวบ้านธรรมดาหรือนินจาต่างก็รู้สึกภาคภูมิใจยิ่ง เป็นผลให้ชื่อเสียงของริวอุนทวีขึ้นหลายเท่า

“เยี่ยมเลย!” คุโมะพูดด้วยความอิจฉา

“เฮ้อ! เมื่อไหร่พวกเราจะได้รับความเคารพแบบนี้บ้างนะ” เมย์ถอนหายใจ เธอเองก็อิจฉาแทบตายแล้ว

“ถ้าพวกนายต้องการได้รับความเคารพจากคนอื่น พวกนายก็ต้องมีความแข็งแกร่งมหาศาลเหมือนอาจารย์!” คิซาเมะดับฝันพวกเธอทันที

เขารู้ต้นตอความโด่งดังของริวอุนดี เพราะริวอุนนั้นเก่งพอจะขยี้นินจาส่วนใหญ่ได้ เขาจึงได้รับความเคารพ ยำแกรงจากคนอื่นขนาดนี้

“คิซาเมะพูดถูกนะ หากพวกเธอยิ่งเก่งขึ้น ก็ยิ่งได้รับความเคารพจากผู้อื่น” ริวอุนพยักหน้าเห็นด้วย

“เก่ง? แบบไหนถึงจะเรียกว่าเก่งล่ะครับ?” ยูกิ คุโมะถามออกมาในทันที

สำหรับเกะนินเช่นพวกเขา โจนินนั้นมีพลังมหาศาลและสามารถฆ่าพวกเขาได้ตามต้องการ แต่ดูเหมือนว่าระดับโจนินจะไม่เพียงพอสู้กับริวอุนเลย

“ถ้าจะบอกว่าระดับไหนเรียกว่าเก่ง งั้นก็ต้องเป็นระดับที่พอจะสู้คาเงะได้นั่นแหละ” ริวอุนตอบกลับไปตามความรู้สึกของเขา

“ถ้าอย่างนั้นฉันตัดสินใจแล้ว ฉันจะเป็นมิซึคาเงะคนที่ 5 ของหมู่บ้านเอง!” เมย์สายตาเป็นประกาย เป้าหมายของเธอ เธอได้ตัดสินใจแล้ว ทว่าริวอุนกลับพูดขัดขึ้นมาเสียก่อน

“นั่นไม่ได้!” ริวอุนตีหัวเมย์เบา ๆ “เพราะฉันคือคนที่จะเป็นมิซึคาเงะรุ่นที่ 5”

เด็กทั้งสามคนตกใจจนหยุดเดิน สีหน้าบ่งบอกว่าไม่น่าเชื่อแบบสุด ๆ

แม้ว่าริวอุนจะเป็นอาจารย์ของพวกเขา แต่พวกเขาก็ไม่เคยได้ยินริวอุนพูดถึงความฝันเลย

“มองอะไรกันล่ะ ฉันเป็นไม่ได้เหรอ?” ริวอุนมองกราดเด็ก ๆด้วยรอยยิ้ม

เขาอยากเป็นมิซึคาเงะจริง ๆนะ ไม่ได้ล้อเล่น ก่อนอื่นเลยคือเขาไม่ได้จะเป็นคนทรยศ ที่เขาอยากเป็น เพราะว่าหมู่บ้านคิริงาคุเระหากไม่กลายเป็นหมู่บ้านหมอกโลหิต หมู่บ้านนี้สงบสุขสุดแล้ว

ให้เขากลายเป็นนินจาถอนตัวน่ะเหรอ?

เวลาจะกินก็ต้องระวังทั้งหมู่บ้านตัวเองและหมู่บ้านอื่นจะมาตามล่า เวลานอนก็นอนไม่สนิท เวลาไหนก็ต้องเป็นเหมือนสมบัติที่มีแต่คนตามหา แบบนั้นเขาไม่เอาหรอก

อย่างที่สอง เขาชอบที่จะสั่งคนอื่น ไม่ชอบถูกคนอื่นสั่ง การที่เขาอยู่คิริงาคุเระ เขาก็เลยสบายเสียมาก ๆ ยิ่งได้เป็นมิซึคาเงะ เขายิ่งสั่งคนได้เยอะแยะเลยทีเดียว

เมย์ดูเหมือนจะตัดใจไปแล้ว เธอถอนหายใจแล้วแบมือยักไหล่ “ก็คงงั้น ดูเหมือนฉันคงจะได้เป็นมิซึคาเงะรุ่นที่ 6 แทนสินะเนี่ย”

เมย์หน้ามุ่ย ดูเหมือนจะไม่อยากยอมรับ ทว่าทันทีที่เธอพูดจบ เขาก็ถูกริวอุนโจมตีหนักมาอีกครั้ง

เด็กหนุ่มคว้าหมับเข้าที่หัวเล็ก ๆของเมย์แล้วบีบ

“หยุดฝันกลางวันได้แล้วเมย์ ด้วยความแข็งแกร่งแบบเธอไม่มีทางเป็นได้หรอก เธอควรเอาเวลาบ่นไปฝึกจะดีกว่านะ” ริวอุนโจมตีทางคำพูดแบบไร้ยางอายสุด ๆ เขาไม่เหลือความหวังให้เมย์เลยสักนิดเดียว

หลังจากพูดจบ เขาก็เดินไปอาคารรับภารกิจทันทีโดยไม่ปล่อยให้เมย์ตอบเขากลับ ราวกับว่าเขารู้ว่าเมย์จะต้องบ่นแน่ ๆ

“ฮี่ฮี่...” คุโมะแอบหัวเราะเยาะเมย์ แต่ไม่นานเขาก็ต้องรู้สึกหนาวสันหลังเป็นครั้งแรก

หัวเล็ก ๆหันไปมองเมย์ เขาก็พบว่าอีกฝ่ายกำลังจ้องตรงมาที่เขาอยู่พร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้า มีกลิ่นอายฆ่าฟันลอยออกมาจากด้านหลังจนกลายเป็นเหมือนยักษ์ใหญ่

อึก!

คุโมะกลืนน้ำลาย แววตาตื่นตระหนกปรากฏขึ้นบนสายตาเขา วินาทีต่อมาเขาก็เห็นหมัดลอยเข้ามาเต็มเบ้าตา

ตูม!

ร่างเด็กชายลอยกลับหลับไปในแนวนอนก่อนจะตกกระแทกพื้นจนพื้นร้าว

“ฮึ! ไปกันเถอะคิซาเมะ” เมย์ปัดมือ แล้วเดินตามริวอุนเข้าไปในอาคารรับภารกิจติด ๆเป็นคนที่สอง

คิซาเมะเหงื่อตก ใจหนึ่งก็อยากเข้าไปช่วย อีกใจก็กลัวเมย์กลับมาเห็น สุดท้ายแล้วคิซาเมะก็กลั้นใจ หลับตาวิ่งเขาไปในอาคารรับภารกิจ ทิิ้งให้คุโมะนอนแผาหราบนพื้นเพียงผู้เดียว

‘ให้ตายสิ ยัยบ้าอกแบนนั่น ฉันเป็นอัจฉริยะของตระกูลยูกินะ พวกนายทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง!!’ ยูกิ คุโมะอยากร้องไห้ เขาค่อย ๆลุกขึ้น พอเห็นว่าเหลือเพียงเขาคนเดียว คุโมะก็กัดฟัน วิ่งตามทุกคนเข้าไปในอาคารรับภารกิจทันที

ริวอุนถือใบภารกิจอยู่ เด็ก ๆทั้งสามคนเข้ามาล้อมวงกัน

“คราวนี้เราจะทำภารกิจระดับ C กัน!” ริวอุนตบใบภารกิจลงบนโต๊ะรับภารกิจ

ดวงตาเด็กดื้อทั้งสามคนส่องประกาย การทำภารกิจระดับ C นั่นหมายความว่าจะต้องออกไปจากหมู่บ้านนั่นเอง

“งานระดับ C? อาจารย์พวกเราจะออกจากหมู่บ้านกันเหรอ?”

“พวกเราจะได้สู้กับนินจาคนอื่นงั้นเหรอครับ?”

ริวอุนมองสายตาคาดหวังของเด็ก ๆแล้วก็อดรู้สึกผิดนิดหน่อย เขาส่ายหน้าพร้อมกับทำลายความหวังของเหล่าเด็ก ๆ

“ออกจากหมู่บ้านน่ะใช่ แต่ไม่ได้สู้กับนินจาคนอื่น”

ปกติแล้วการได้เจอกับนินจาหมู่บ้านอื่น ส่วนใหญ่แล้วจะเป็นระดับ B เท่านั้น ส่วนงานระดับ C จะเป็นการคุ้มกันผู้จ้างวานหรือไม่ก็กวาดล้างรังโจรอะไรพวกนี้มากกว่า แล้วสิ่งที่ริวอุนเลือกมาก็คือการกำจัดโจร

“โถ่ งั้นเหรอ?” ทั้งสามผิดหวังนิดหน่อยที่ไม่ได้เจอกับนินจาหมู่บ้านอื่น

“ไม่เห็นต้องเสียใจ ภารกิจของเราในครั้งนี้คือการกำจัดพวกโจรในหมู่บ้านคิตะ ดังนั้นพวกเธอต้องระวังตัวเองไว้ตลอดเวลาล่ะ” ริวอุนอธิบายภารกิจที่รับมาให้เหล่าเด็กสามคนฟัง

“ค่ะ/ครับ!” ทั้งสามคนพยักหน้ารับง่ายดาย แม้ว่าจะยังผิดหวังนิดหน่อยก็ตาม

คิริงาคุเระแตกต่างจากหมู่บ้านอื่น หมู่บ้านอื่นเกะนินอาจจะยังไม่เคยเห็นคนตายหรือเลือดมาก่อน แต่คิริงาคุเระไม่เหมือนกัน เกะนินส่วนใหญ่ต้องสู้กันบ่อยมาก จนชินชากับเลือดไปแล้ว

ดังนั้นงานกำจัดโจร ริวอุนไม่ได้กลัวว่าเด็ก ๆจะทำไม่ได้ การฆ่าคนเป็นงานง่าย ๆสำหรับนินจาหมู่บ้านคิริงาคุเระ

“งั้นไปกันเลย!” ริวอุนเก็บใบภารกิจลงกระเป๋าพร้อมกับเดินนำออกจากอาคารไปอย่างรวดเร็ว

ที่ริวอุนเลือกภารกิจแบบนี้มา เป็นเพราะว่าเขาอยากให้ทั้งสามคนปรับตัวเข้ากับจังหวะ ทิศทางของภารกิจสังหารให้ได้เสียก่อน

หลังจากมที่ค่อย ๆคุ้นเคยกับมันแล้ว เขาจะค่อยเพิ่มความยากของงานขึ้น และอาจจะยอมรับภารกิจระดับ B มาให้สักครั้งก็ได้

ในระหว่างที่ทั้งสี่คนกำลังไปทำภารกิจ การเจรจาของโคโนฮะและหมู่บ้านคิริงาคุเระก็ยังเป็นไปตามกำหนดการ และการเจรจาครั้งนี้จะเป็นตัวบ่งบอกว่าสงครามจะปะทุขึ้นหรือไม่

***********************