ตอนที่ 21

วีเดินมาถึงสหกรณ์ของโรงเรียนเมื่อเข้าไปก็พบว่ามีเด็กนักเรียนหญิงชั้น ม.6 คนหนึ่งกำลังทำงานอยู่ด้านใน เนื่องจากนักเรียน ม. 6 ไม่ได้เคร่งเรื่องเรียนมากนักในเทอมนี้เพราะพวกภายในวิชาส่วนใหญ่ก็จะเป็นการเตรียมพร้อมสำหรับการสอบเข้ามหาลัยเท่านั้น

นักเรียน ม.6 จึงมีเวลาว่างมากกว่านักเรียนชั้นอื่นๆ เมื่อรุ่นพี่คนนั้นเห็นวีก็อดไม่ได้ที่จะตกใจเล็กน้อยก่อนจะถามออกมา

“จะซื้ออะไรงั้นเหรอคะ ?”

วียิ้มก่อนจะตอบกลับว่า

“พอดีผมจะมาซื้อชุดนักเรียนใหม่น่ะ”

เมื่อรุ่นพี่คนนั้นได้ยินก็พยักหน้าก่อนจะหับกลับไปที่ด้านหลังร้าน

“ครูคะ มีนักเรียนมาขอซื้อชุดนักเรียนค่ะ !!”

“ให้เข้ามาห้องด้านหลังได้เลย !!”

มีเสียงตะโกนออกมาจากทางห้องด้านหลัง รุ่นพี่ที่ได้ยินแบบนั้นก็พยักหน้าก่อนจะหันมาบอกกับวีด้วยรอยยิ้ม

“เข้าไปวัดตัวที่ห้องด้านหลังได้เลยจ๊ะ”

วีพยักหน้าพร้อมกับกล่าวขอบคุณ จากนั้นเขาก็เดินมาที่ห้องด้านหลังก็เห็นว่ามีครูผู้หญิงคนหนึ่งกำลังจัดห่อเสื้อผ้าอยู่ เมื่อครูคนนั้นเห็นวีก็หันมาพูดกับวีว่า

“มาตรงนัี้ซิ ครูจะได้วัดตัวเธอ”

“ครับ”

วีเดินเข้ามาใกล้ๆครู ก่อนที่ครูจะหยิบสายวัดมาทาบกับตัววีพร้อมกับพูดไปด้วยว่า

“ว่าแต่เธอจะเอาแบบสั่งตัดหรือว่าสำเร็จรูปล่ะ ?”

วีที่ได้ยินแบบนั้นก็คิดเล็กน้อยก่อนจะถามกลับ

“แบบสั่งตัดนี่ใช้เวลานานไหมครับ ?”

ครูที่ได้ยินแบบนั้นก็คิดเล็กน้อยก่อนจะตอบกลับมา

“น่าจะประมาณสองถึงสามนะ”

“งั้นเอาสั่งตัดชุดนึงกับกางเกงแบบสำเร็จสองตัวก็แล้วกันครับ”

“กางเกงแบบสำเร็จงั้นหรอ ? งั้นรอเดี๋ยว”

ครูมองวีเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้าพร้อมกับวัดเอวและขาของวี ก่อนจะเดินเขียนสัดส่วนทั้งหมดลงบนใบอะไรสักอย่างซึ่งน่าจะเป็นใบเสร็จหรือใบสั่งตัดเสื้อ

จากนั้นครูก็เดินไปค้นอะไรบางอย่างในอีกห้องหนึ่ง ก่อนจะกลับออกมาพร้อมกับกางเกงนักเรียนในห่อพร้อมกับยื่นใบเสร็จให้กับวีสองใบ

“อะนี่กางเกงสองตัว และก็ใบเสร็จอีกสองวันมายื่นใบเสร็จที่นี้เพื่อรับเสื้อโอเคนะส่วนอีกใบเอาไปจ่ายที่เคาน์เตอร์ด้านหน้า”

วีรับใบเสร็จมาพร้อมดูราคา

‘อืม… ราคานี้ถือว่าแพงไหมนะ’

ราคาที่เขียนอยู่ในใบเสร็จก็คือ 760บาท ซึ่งก็ไม่น่าจะแพงเท่าไหร่วีพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะเดินออกที่ห้องด้านนอกพร้อมกับถุงในมือ

เมื่อออกมาเขาก็มาที่เคาน์เตอร์เมื่อมาถึงวีก็ยื่นให้กับรุ่นพี่ที่อยู่หน้าเคาน์เตอร์ รุ่นพี่คนนั้นรับใบเสร็จอย่าด้วยท่าทีเขินๆเล็กน้อย

“ทั้งหมด 760บาทค่ะ”

วีหยิบแบงค์พันขึ้นมาจ่าย หลังจากรุ่นพี่รับเงินไปแล้วก็วุ่นวายกับเงินทอนนิดหน่อยเนื่องจากนี่ยังเป็นช่วงเช้าการมาเจอแบงค์พันในตอนเช้าแบบนี้เป็นไปอะไรลำบากนิดหน่อย เธอจึงต้องเดินไปคุยกับครูที่ด้านหลังร้านก่อนจะกลับมาพร้อมกับเงินทอน

วีรับเงินทอนมาก็ต้องแปลกใจเล็กน้อยที่ภายในกองเงินทอนนั้นมีกระดาษโน๊ตแผ่นเล็กๆแนบมาด้วย เมื่อวีเปิดดูก็พบว่าเป็นไอดีไลน์

วีที่เห็นแบบนั้นก็เงยหน้ามองไปที่รุ่นพี่คนนั้นทันที ก่อนที่จะว่าเธอทำท่าทีเขินอายเล็กน้อยพร้อมกับบอกว่า

“แอดมาด้วยนะ”

เมื่อพูดจบเธอก็รีบเดินหนีไปทำงานด้านหลังร้านทันที วีอดไม่ได้ที่จะส่ายหน้าและเดินออกมาสหกรณ์

‘ผู้หญิงเดียวนี้รวดเร็วกันจริงๆเลยน๊า ~’

วียิ้มเล็กน้อยก่อนจะไปเดินเล่นรอบๆโรงเรียน เนื่องจากวันนี้เป็นวันแรกของการเปิดภาคเรียนทำให้ไม่มีอะไรมากนักนอกจากการแนะนำตัวกันของครูประจำวิชาและเหล่านักเรียน ฉะนั้นหากเขาจะโดดเรียนก็คงไม่เป็นอะไร

วีเดินวนรอบโรงเรียนเพื่อสัมผัสบรรยากาศเก่าๆที่เกือบจะลืมมันไปแล้ว เนื่องจากชีวิตในช่วงมัธยมของเขาค่อนข้างจะเงียบเหงา เพราะตัวเขานั้นไม่ได้โดดเด่นมากนักทำให้วีนั้นมีเพื่อนที่น้อยเสียเหลือเกินจนแทบจะนับได้ด้วยมือข้างเดียว ฉะนั้นชีวิตในรั้วโรงเรียนจึงไม่ค่อยมีอะไรน่าจดจำ

วีนั่งลงที่โต๊ะหินอ่อนใกล้ๆกับสนามบอลพร้อมกับมองดูพวกรุ่นพี่ ม.6 ที่กำลังเล่นบอลกันอยู่ในสนาม

เมี๊ยว ~

เสียงร้องของแมวดังขึ้นทำเอาวีอดไม่ได้ที่จะหันมองรอบๆก่อนจะพบเจ้าแมวสีส้มตัวน้อยกำลังนอนอยู่ที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม

วีที่เห็นแบบนั้นก็อดไม่ได้ที่จะย้ายไปนั่งใกล้ๆมัน

“ว่าไงเจ้าเหมียวแกมาจากไหนกันเนี้ย ?”

วียิ้มพร้อมกับนั่งเล่นกับแมวแทนที่จะกลับไปนั่งเบื่อที่ห้องเรียน