ตอนที่ 22
ในขณะที่วีกำลังเล่นกับแมวอยู่นั้นเขาก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงเรื่องเก่าๆของตัวเอง มันเรื่องในช่วงวัยรุ่นของวีที่เขาไปแอบชอบผู้หญิงคนหนึ่ง เนื่องด้วยเธอเป็นผู้หญิงคนแรกในชีวิตที่วี(แอบ)ชอบทำให้เขาไม่กล้าที่จะพูดออกไป และเพราะความไม่กล้าทำอะไรของเขาทำให้สุดท้ายสาวคนนั้นก็ดันไปคบกับผู้ชายคนอื่น
และเมื่ออารมณ์มันพาไปวีก็อดไม่ได้ที่จะร้องเพลงออกมา
และไม่เคยคาดคิดว่าม่ได้เจอกันตั้งนานและเธอ
ไม่เคยเลือนลางจากหัวหัวใจยังคง
แอบหลงรักเธอเหมือนวันก่อนก่อน
จนกดเก็บซ่อนไว้ไม่ไหว
แม้เสียงร้องของวีจะไม่ได้ดังมากนักแต่นักเรียนที่อยู่แถวนั้นเมื่อได้ยินก็อดไม่ได้ที่จะหยุดฟัง
สบายดีไหม
จะไปทางไหน
เดินมายังไงมากับใครหรือเปล่า
อยากจะพูดคุยกับเธอให้นานที่สุด
แต่ก็ไม่มีเรื่องที่จะพูดคุยได้ยาว
ในจังหวะนั้นเองเสียงโทรศัพก็ดังขึ้นขัดจังหวะการร้องเพลงของเขา วีอดไม่ได้ที่จะส่ายหน้าและหยิบขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นครูดาวที่โทรมา
“ว่าไงครับ ?”
[ วีเรื่องย้ายสาขาน่ะครูคุยให้แล้วนะ แต่ว่าครูใหญ่เขามีเรื่องอยากจะคุยกับเธอน่ะ ช่วยมาที่ห้องครูใหญ่ทีสิ ]
“ครูใหญ่ ?”
วีสับสนเล็กน้อย เพราะปกติการย้ายสาขาเรียนมันไม่ใช่เรื่องใหญ่ถึงขนาดที่จะต้องถึงมือครูใหญ่นี่หน่า แต่ไกลกับจะต้องไปเจอด้วยละ ?
แต่ช่างมันแล้วกันไปถึงก่อนแล้วค่อยว่ากัน
“เข้าใจแล้วครับ”
วีเก็บโทรศัพพร้อมกับบอกลาเจ้าแมวอ้วนสีส้ม เมื่อวีลุกขึ้นจากเก้าอี้ก็อดไม่ได้ที่จะเห็นนักเรียนคนอื่นๆกำลังมองมาที่เขา วีถึงกับงุนงงเล็กน้อยก่อนจะเดินออกมา
‘คนพวกนี้เขามองอะไร ?’
วีเดินตรงไปยังอาคารกลางซึ่งตั้งอยู่ระหว่างตึกเรียนของนักเรียนม.ต้น และม.ปลาย ซึ่งอาคารกลางนั้นเป็นอาคารสำหรับห้องเรียนสาขาต่างๆและยังเป็นอาคารที่อยู่ของห้องพักครูอีกด้วย (นึกภาพว่าอาคารทั้งหมดเชื่อมกันเป็นตัว U นะครับจะได้เข้าใจง่ายๆ)
ในขณะที่วีกำลังเลี้ยวตรงหัวมุมอยู่นั้นเขาก็ได้บังเอิญชนกับนักเรียนหญิงคนหนึ่งที่กำลังถือเอกสารอยู่
“อุ๊บ !”
วีตกใจเล็กน้อยก่อนจะรีบเข้าไปช่วยเก็บเอกสารที่ตกอยู่บนพื้นและยื่นมันให้กับนักเรียนหญิงคนนั้นพร้อมกับกล่าวขอโทษ
“ขอโทษทีนะ”
นักเรียนหญิงคนนั้นส่ายหน้าเล็กน้อย พร้อมกับรับเอกสารมา
“ไม่เป็นไรค่ะ”
เมื่อพูดจบเธอก็เดินจากไปทันที วีที่เห็นหน้าของนักเรียนหญิงคนนั้นก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเล็กน้อย
“หน้าเธอคุ้นๆจังแหะ เหมือนเคยเห็นที่ไหน ?”
วีจับคางครุ่นคิดเล็กน้อย เพราะเขาคิดว่าเขานั้นความจำค่อนข้างดีแต่เขาก็จำไม่ได้ว่าเคยเห็นเด็กนักเรียนหญิงคนนี้ที่ไหน
“ช่างมันเถอะ คงเจอตอนเดินเข้ามาในโรงเรียนละมั้ง”
วีปัดความคิดของเขาทิ้งไปทันทีและเดินตรงไปที่ห้องของครูใหญ่ เขาเคาะประตูเล็กน้อย
“เข้ามา”
วีเสียงของผู้หญิงดังขึ้นจากอีกฝากของประตู เมื่อวีเปิดประตูเข้าไปก็พบครูดาวกำลังโบกมือให้กับเขาวียิ้มพร้อมกับเบนสายตาไปยังหญิงวัยกลางคนที่กำลังนั่งอยู่ด้านหลังโต๊ะขนาดใหญ่
“สวัสดีครับ”
ครูใหญ่พยักหน้าก่อนจะมองวีตั้งแต่หัวจรดหัวพร้อมกับพูดออกมา
“อื้ม… หน้าตาดีอย่างที่ครูดาวพูดจริงๆด้วย”
วีที่ได้ยินแบบนั้นก็มองไปที่ครูดาวทันทีซึ่งเธอก็แต่ยิ้มตอบกลับ จากนั้นครูใหญ่ก็พูดต่อว่า
“ครูได้ยินเรื่องที่เธอของอนุญาตย้ายสาขาแล้ว ครูขอถามหน่อยได้ไหมว่าทำไมเธอถึงอยากย้าย ?”
เมื่อวีที่ได้ยินที่ครูใหญ่ถามเขาก็เพียงตอบกลับไปสั้นๆว่า
“พอดีผมเจอสิ่งที่ชอบแล้วนะครับ”
ครูใหญ่ที่ได้ยินแบบนั้นก็พยักหน้าเล็น้อยก่อนจะพูดขึ้นว่า
“การได้พบเจอกับสิ่งที่ตัวเองชอบนั้นเป็นเรื่องที่ดี ครูสามารถให้เธอย้ายสาขาได้แต่ครูอยากจะขอให้เธอช่วยอะไรครูสักอย่างได้หรือเปล่า ?”
วีที่ได้ยินแบบนั้นก็พยักหน้าเล็กน้อยพร้อมกับถาม
“ช่วยอะไรหรอครับ ?”
ครูใหญ่ยิ้มพร้อมกับพูดขึ้น
“เธอรู้ใช่ไหมว่าเดือนหน้านั้นทางโรงเรียนจะจัดงานเทศกาลเพื่อให้ผู้คนข้างนอกได้เข้ามาเยี่ยมชมโรงเรียนของเรา”
วีพยักหน้า ครูใหญ่จึงพูดต่อ
“พอดีว่าสาขาแฟชั่นของครูดาวเขากำลังขาดนายแบบน่ะ เธอพอจะช่วยครูดาวในเรื่องนี้ได้หรือเปล่า ?”
วีที่ได้ยินแบบนั้นก็หันไปหาครูดาวทันที ครูดาวก็ได้แต่ยิ้มเล็กน้อย วีจึงถอนหายใจออกมาทันที
“เข้าใจแล้วครับ”
ครูใหญ่ยิ้มก่อนจะพูดขอบคุณวี จากนั้นครูใหญ่ก็ถามกับวีถึงสาขาที่เขาอยากจะย้ายไป
“เธอจะย้ายไปสาขาไหนงั้นเหรอ วีรภัทร ?”
“การแสดงครับ”
ครูใหญ่ที่ได้ยินแบบนั้นก็พยักหน้าเล็กน้อย
“เข้าใจละเดียวครูจะแจ้งกับครูณีให้ เอาเป็นว่าเธอไปกรอกใบสมัครสาขากับครูดาวก็แล้วกัน”
วีที่ได้ยินแบบนั้นก็พยักหน้าพร้อมกับพูดขอบคุณอีกครั้งก่อนจะออกไปจากห้องของครูใหญ่พร้อมกับครูดาว