พบดาบดำ
ด้านข้างของลั่วเจิ้งนั้นคือเสาป้าย ซึ่งตรงเสาป้ายมีบางสิ่งวางไว้อยู่
และสิ่งๆนั้นก็คือดาบดำที่ลั่วเจิ้งกำลังตามหา
เมื่อลั่วเจิ้งเห็นดาบดำ เขาก็ไม่รอช้าและเดินไปหยิบมันทันที
แต่เมื่อเขากำลังจะยกขึ้น ลั่วเจิ้งกลับไม่อาจยกได้
“หื้ม?”
ไม่ว่าลั่วเจิ้งจะพยายามอย่างไร มันก็ไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย
ราวกับว่ามันถูกยึดอยู่กับพื้นดินด้านล่าง
“นี้คือเหตุผลที่ท่านผู้ดูแลโถงดาบบอกสินะ ที่แท้มันก็หนักอย่างน่าเหลือเชื่อ แต่ในเมื่อข้าไม่อาจยกมันได้ ข้าก็จะใช้วิธีที่2”
ลั่วเจิ้งจับแหวนของตน ก่อนจะเอาดาบดำใส่ไปในแหวนมิติ
แต่เมื่อแรงดูดจากแหวนมิติตกกระทบกับดาบดำ มันกลับหายไปราวกับไม่เคยปรากฏออกมา
ลั่วเจิ้งดวงตาเบิกกว้างและไม่อยากจะเชื่อ
“หรือแหวนมิติของข้าจะเต็ม?”
ด้วยความคิดนี้ ทำให้ลั่วเจิ้งโยนอาวุธยุทโธปกรณ์ทั้งหมดในแหวนและลองเอาดาบดำใส่ลงไป
แต่ความพยายามนี้ก็ไม่ได้ผล มันไม่อาจเอาใส่เข้าไปในแหวนได้เลย
ลั่วเจิ้งจ้องมองไปยังแหวน“วิธีที่2ใช่ไม่ได้ งั้นก็ต้องวิธีที่3”ในมือของลั่วเจิ้งปรากฏพลั่วขนาดเล็ก
ก่อนจะขุดลงไปด้านล่าง แต่เมื่อพลั่วตกกระทบกับพื้นใต้ดาบดำ มันก็แตกออก
เศษเหล็กจำนวนมากแตกกระจายไปทั่ว ลั่วเจิ้งที่เห็นก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง
“ข้าลองมา3วิธีแล้ว แต่มันก็ไม่ได้ผล”
“ถ้าเป็นอย่างนี้ข้าจะทำภารกิจให้สำเร็จได้อย่างไร”
ภารกิจของลั่วเจิ้งนั้นไม่ได้เป็นเพียงการหาดาบ แต่ยังต้องเอาดาบไปให้อีกด้วย
ถ้าเขาไม่อาจเอาดาบไปให้ได้ เขาก็ไม่อาจทำภารกิจได้สำเร็จ
และบทลงโทษสำหรับความล้มเหลว คือการหักคะแนนภารกิจ
ซึ่งในตอนนี้ลั่วเจิ้งไม่มีคะแนนภารกิจเลยแม้แต่คะแนนเดียว
ถ้าเขาโดนหัก มันก็เทียบเท่ากับเขาติดลบคะแนนภารกิจ ซึ่งลั่วเจิ้งไม่อยากเป็นอย่างนั้น
ไม่นาน ลั่วเจิ้งก็ค้นพบวิธีที่สามารถนำดาบกลับให้ผู้ดูแลโถงดาบได้แล้ว
ดวงตาของลั่วเจิ้งค่อยๆปิดลง
มือของลั่วเจิ้งยกขึ้น ก่อนจะจับดาบดำไว้
ในห้วงจิตของลั่วเจิ้งปรากฏสิ่งที่คล้ายกลับดาบดำขึ้น
ด้วยการปรากฏของมัน ทำให้ลั่วเจิ้งยินดี
“ได้ผล!!”
ดาบดำในตอนนี้ได้หายไปจากโลกภายนอกแล้ว และมาปรากฏอยู่ในห้วงจิตของลั่วเจิ้งแทน
สิ่งที่ลั่วเจิ้งทำ ไม่ใส่สิ่งที่ผิดแปลก มันเป็นเพียงการเคลื่อนย้ายสิ่งของจากโลกภายนอกเข้าสู่ห้วงจิต
การกระทำแบบนี้ แม้แต่ผู้บ่มเพาะระดับรวมปราณก็ยังทำได้
แต่ที่ลั่วเจิ้งไม่รู้ก็คือ ดาบดำแม้จะเป็นห้วงจิตก็มิอาจเอาเข้าไปได้
ส่วนที่เขาสามารถเอาเข้าไปได้นั้น มีเพียงดาบดำเท่านั้นที่รู้
ไม่นาน ลั่วเจิ้งก็เดินมายังตำหนักยุทธภัณฑ์
เนื่องจากมันใกล้จะเช้าแล้ว ทำให้ลั่วเจิ้งสามารถเข้าออกตำหนักยุทธภัณฑ์ได้
ถ้าเป็นเวลากลางคืน ลั่วเจิ้งไม่มีสิทธิ์แม้แต่เข้าใกล้ที่นี้ด้วยซ้ำ
หลังจากเดินตามทางมาได้สักพัก ลั่วเจิ้งก็มายังโถงดาบ
โดยไม่รอช้า ลั่วเจิ้งก็เปิดประตูเข้าไปในทันที
ก่อนจะทำความเคารพ “ยินดีที่ได้พบท่านอีกครั้ง ท่านผู้ดูแลโถงดาบ”
ผู้ดูแลจ้องมองไปยังลั่วเจิ้ง คิ้วของเขาขมวดแน่น“เจ้าทำมันได้อย่างไร?”
ลั่วเจิ้งยิ้ม “สมกับเป็นผู้ดูแล ข้ายังไม่ได้เอ่ยปากอะไรแต่ท่านก็รับรู้อยู่แล้ว”
ตามความเข้าใจของเขา ผู้ดูแลเป็นตัวตนที่แข็งแกร่งจนไม่อาจทำความเข้าใจได้
การที่รับรู้ว่าเขาทำภารกิจเสร็จแล้วจึงไม่ใช่เรื่องยากอะไร
และการมอบหมายภารกิจแบบนี้ เป็นเพียงการเล่นสนุกเท่านั้น
ผู้ดูแลโถงดาบกล่ามถาม “แน่นอน ข้าเป็นผู้ดูแลต้องย่อมรู้ได้อยู่แล้ว แต่เจ้าทำมันได้อย่างไร”
ลั่วเจิ้งเริ่มเล่าว่าตนได้ดาบดำมาได้อย่างไรอย่างช้าๆ “ในตอนแรกศิษย์ก็ยังคงหาไปตามสถานที่ต่างๆรอบๆสำนัก แต่เมื่อศิษย์หาจนทั่วก็หาไม่พบเลย จนศิษย์ได้พบกับศิษย์พี่ฉูเสวี่ยชิง”
“และด้วยการช่วยเหลือของนาง ทำให้ศิษย์พบเจอกับดาบดำในที่สุด”
ผู้ดูแลโถงดาบพยักหน้า “ข้ารู้ แต่เจ้าทำมันได้อย่างไร”
ลั่วเจิ้งสับสน “ข้าทำมันได้เพราะข้าแกร่งยังไงล่ะ แม้ข้าจะยกไม่ขึ้นแต่ด้วยวิธีการของข้า ไหนเลยจะทำไม่ได้”
ลั่วเจิ้งยังคงโอ้อวดตน แม้เขาจะไม่อาจยกมันได้ตามที่ผู้ดูแลโถงดาบพูด
แต่ลั่วเจิ้งก็ยังสามารถทำภารกิจสำเร็จและนำมันมายังโถงดาบได้
ผู้ดูแลโถงดาบกำหมัด และค่อยๆลุกขึ้นมา
ลั่วเจิ้งที่เห็นก็ยิ่งภูมิใจในตัวเอง “ท่านไม่ต้องชมข้าหรอก ข้านะตั้งแต่เกิดมาไม่เคยหาอะไรไม่เจอเลย”
“ดาบของท่าน ข้าใช้เวลาเพียงไม่นานก็เจอแล้วถึงจะมีศิษย์พี่ช่วย แต่ถ้าไม่มีนางช่วยข้าก็หาเจอ”
ผู้ดูแลโถงดาบกำหมัดแน่นและค่อยๆเดินมายังลั่วเจิ้ง
ในขณะนี้ลั่วเจิ้งก็ยังคงชมตัวเองอยู่ และหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
ไม่นาน ผู้ดูแลโถงดาบก็มาถึงตัวลั่วเจิ้ง
หมัดของเขายกขึ้นเหนือหัว และกล่าวด้วยน้ำเสียงโกรธเล็กน้อย “ข้าไม่ได้ถามเรื่องนั้น!!”
เมื่อลั่วเจิ้งเห็นหมัดตรงมายังทางตน สีหน้าตกตะลึงก็ปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน“ท่านกำลังจะทำอะไร?!...”
สิ้นเสียง หมัดของผู้ดูแลโถงดาบก็ปะทะกับหน้าของลั่วเจิ้งทันที
จนร่างของเขาลอยออกไปนอกโถงดาบและชนกับกำแพง