ความสับสนนับคณา

คำอธิบายของหลิวซี ทำให้ต้าซูเบิกตากว้าง

ต้นหลิว ต้นไม้ในตำนานที่เมื่อโตเต็มที่จะสามารถกลายเป็นมหาอำนาจระดับมหายานได้

นี้คือสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวของทุกคนในต้าฮวง

ควรรู้ไว้ว่าในต้าฮวง ผู้ที่มีการบ่มเพาะระดับสูงสุด มีเพียงระดับจองจำขั้นสูงเท่านั้น

มันไม่มีแม้แต่ระดับจองจำขั้นสมบูรณ์เลย

ทำให้ตัวตนระดับมหายาน เป็นเพียงตำนานสำหรับพวกเขาก็เท่านั้น

หลิวซีจับจ้องไปยังต้าซู “ในเมื่อข้าก็แนะนำตัวไปแล้ว ก็ถึงตาเจ้าที่จะแนะนำตัวกลับ นี้มันคือมารยาทไม่ใช่รึ”

ต้าซูเมื่อได้ยิน ก็ไม่กล้าแม้แต่เอ่ยปาก

ร่างกายของนางสั่นเทา ถึงนางจะไม่รู้ว่าหลิวซีอยู่ในระดับไหน

แต่ด้วยการที่นางสามารถกลายเป็นมนุษย์ได้ การบ่มเพาะของนางก็ต้องไม่ต่ำอยู่แล้ว

หลิวซีเมื่อเห็นความหวาดกลัวที่ต้าซูแสดงออกมา นางก็หัวเราะ“ข้ากับเจ้าก็เป็นศิษย์ของสำนักเหนือฟ้าเช่นเดียวกัน เพราะฉะนั้นเจ้าไม่ต้องกลัวไปหรอก”

ต้าซูก้มหน้า ตัวของนางยังคงสั่นอย่างรุนแรง

หลิวซีถอนหายใจ “ข้าแค่ถามชื่อ เจ้าจะกลัวไปทำไม”

“ก่อนหน้านี้เจ้ากับข้าก็ยังคงคุยกันแบบปกติได้อยู่เลยนิ”

ต้าซูบ่นในใจ “หลังจากที่รู้เรื่องตัวตนของเจ้า ข้าจะไปคุยแบบปกติได้อย่างไร”

หลิวซีบินมาใกล้ๆ “ในเมื่อเจ้าไม่บอก งั้นข้าขออนุญาตนะ”

สิ้นเสียง ดวงตาของต้าซูก็เปล่งแสงออกมา

เสี้ยววินาทีต่อมา หลิวซีก็ตบไหล่ต้าซู

“เจ้าคงลำบากมากสินะ ข้าเข้าใจๆ”

“ต้าซู จักรพรรดินีคนแรกของต้าฮวง ชีวิตของเจ้าช่างไม่ต่างจากศิษย์พี่ใหญ่”

“แม้ศิษย์พี่ใหญ่จะไม่ได้ถูกทรยศ แต่มันก็แทบไม่ต่างกัน หนึ่งคนถูกหลอกลวง หนึ่งคนถูกทรยศอืมๆ..”

“แต่เจ้าไม่ต้องห่วง เมื่อเจ้ามาอยู่ในที่แห่งนี้แล้ว ราชวงศ์ต้าฮวงก็ไม่ต่างอะไรจากมด เจ้าในเร็ววันจะสามารถแก้แค้นได้แน่นอน”

ตาของต้าซูสว่างขึ้น การแก้แค้นนางไม่สามารถทำได้อย่างแน่นอน

ควรรู้ไว้ว่า ราชวงศ์ต้าฮวงมีผู้บ่มเพาะระดับจองจำมากมาย และในหมู่คนเหล่านั้น

มี20ที่อยู่ในขั้นกลาง และ3คนที่อยู่ในขั้นสูง

มันเป็นอะไรที่ตัวนางคนเดียวไม่สามารถทำเรื่องอย่างการแก้แค้นได้

แต่เมื่อหลิวซีพูด นางก็เข้าใจในทันที

ถ้าหลิวซีช่วยนาง นางก็สามารถแก้แค้นได้อย่างง่ายดาย

ถึงนางจะไม่รู้ว้ามหาอำนาจระดับมหายานจะแข็งแกร่งเพียงใด

แต่มหายานก็คือมหายาน ตัวตนที่ใกล้เคียงเซียนมากที่สุด

ต้าซูเงยหน้าขึ้น “เจ้าจะช่วยข้าแก้แค้นได้หรือไม่!?”

หลิวซีส่ายหน้า “กฏของสำนักเจ้าไม่ได้อ่านรึ? เรื่องส่วนตัวไม่เกี่ยวกับอะไรกับสำนัก และด้วยกฏนี้ข้าไม่อาจช่วยเจ้าได้”

จิตใจของต้าซูแตกสลาย นางไม่ได้คาดคิดว่าจะมีกฏแบบนี้อยู่ในโลกด้วย

หลิวซีกล่าวต่อ “แต่เจ้าไม่ต้องห่วง คงอีกนานกว่าเจ้าจะได้แก้แค้น”

ต้าซูกลับมามีสติอีกครั้ง “เพราะอะไร?”

หลิวซีจ้องมองไปยังต้าซูด้วยความไม่เชื่อ กฏข้อเดียวยังพอว่าแต่นี้ถึง2ข้อ

นางคงไม่ได้อ่านกฏของสำนักจริงๆ

หลิวซีถอนหายใจ “กฏของสำนัก ข้าจะอธิบายคร่าวๆ 1 ศิษย์ห้ามออกจากสำนักจนกว่าจะได้เป็นศิษย์สายใน แต่มันก็มีสิทธิ์ออกไปได้อยู่2อย่างถ้าเจ้าไม่ใช่ศิษย์สายใน การจะออกไปนั้นก็คือมีป้ายฝึกนอกสถานที่และไปทำภารกิจ 2 ....”

ต้าซูตั้งใจฟัง และบ่นในใจ “กฏพวกนี้มันจะเข้มงวดเกินไปแล้ว”

เมื่อหลิวซีอธิบายเสร็จ ต้าซูก็ถามขึ้น

“แล้วการจะเป็นศิษย์สายในต้องทำสิ่งใดบ้าง”

หลิวซีส่ายหัว “ข้าไม่รู้ แม้แต่ข้าก็ยังเป็นเพียงศิษย์สายนอก”

ต้าซูไม่เข้าใจอะไรเลยสักนิด “เจ้าแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ เหตุใดยังเป็นเพียงศิษย์สายนอก”

หลิวซีหัวเราะเล็กน้อย “ข้าแข็งแกร่ง? ไม่เลยในสำนักข้าอ่อนแอเป็นอย่างมาก”

ดวงตาของต้าซูกระตุก แม้นางจะไม่มั่นใจว่าหลิวซีใช่มหาอำนาจระดับมหายานหรือไม่

แต่ตัวนางที่สามารถขึ้นเป็นมหายานได้กลับบอกว่าตนอ่อนแอ

ถ้าเช่นนั้นสำนักแห่งนี้แข็งแกร่งเพียงใด

ต้าซูสับสน ก่อนจะนึกอะไรบางอย่างได้ “เจ้าบอกว่าเป็นศิษย์คนที่สองไม่ใช่รึ?”

หลิวซีพยักหน้า “ใช่ ข้าเป็นศิษย์คนที่2ของสำนัก”

“งั้นศิษย์พี่ใหญ่ละ แข็งแกร่งมากหรือไม่”

หลิวซีส่ายหัว “นางอ่อนแอกว่าเจ้าอีก นางอยู่เพียงจองจำขั้นกลางก็เท่านั้น”

ความสับสนนับคณาปรากฏขึ้นในจิตใจของต้าซูครั้งแล้วครั้งเล่า

หลิวซีกล่าวต่อ “ถึงแม้ศิษย์พี่ใหญ่จะเป็นเพียงระดับจองจำขั้นกลาง แต่เมื่อนางปลดปล่อยร่างอีกร่างของนางออกมา แม้แต่ข้าก็ไม่อาจสู้ด้วยได้”

“เพราะฉะนั้นข้าขอเตือนเจ้าไว้อย่าง เมื่อเจ้าเจอกับศิษย์พี่ใหญ่ อย่าได้ไปยั่วยุนางเด็ดขาด...”

ไม่นาน เสียงพูดคุยของทั้ง2ก็ดำเนินต่อไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

ต้าซูถามคำถามที่ตนสนใจออกมาทั้งหมด

ส่วนหลิวซีนางก็ตอบแทบจะทุกคำถามเลย

หลายชั่วโมงผ่านไป ต้าซูและหลิวซีก็หยุดคุยกัน

ต้าซูจ้องมองไปยังหลิวซีด้วยความเคารพ “ข้าเข้าใจอย่างถ่องแท้เกี่ยวสิ่งโลกภายนอกแล้ว ขอบใจเจ้ามากนะหลิวซี ไม่สิ ศิษย์พี่สอง”

หลิวซีพยักหน้า “แล้วเจอกันที่ด้านนอก”กล่าวจบ นางก็โบกมือ

ด้วยการโบกมือ ทำให้ด้านหน้าของพวกนางปรากฏประตู

ต้าซูเดินไปยังประตู “แล้วเจอกันข้างนอก ศิษย์พี่สอง”สิ้นเสียง เท้าของนางก็ก้าวเข้าไปในประตู