ที่ที่อยากไป

ชายแดนต้าชิง เรือพิฆาตต้าฮวงมากมายต่างพากันหยุดลง

ข่าวการล่มสลายของกองกำลังราชวงศ์หลี่ ทำให้พวกเขาตกตะลึง

แม้จะอยู่ห่างใกลจากสนามรบ แต่ด้วยการมีระดับจองจำมากมายอยู่บนเรือ

ทำให้สามารถรับรู้ถึงสถานการณ์ของสนามรบได้ตลอดเวลา

แม่ทัพกงหยางเบิกตากว้าง “เจ้าว่าอะไรนะ?จักรพรรดินีต้าซูปรากฏตัวขึ้นในสนานรบและทำลายกองกำลังนับสิบล้านจนสิ้น”

กงหยางแม่ทัพที่รับหน้าที่เป็นผู้นำในการต่อสู้ครั้งนี้ ไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ตนได้ยิน

จักรพรรดินีต้าซู นางหายตัวไปหลังจากต่อสู้กับต้าซันเทียนนิ๊

แล้วนางจะมาปรากฏตัวได้อย่างไร

แล้วอีกนางก่อนนางหายตัวไปมีข่าวลือว่าตัวนางบาดเจ็บสาหัส

ภายในระยะเวลาแค่3เดือน มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะหายดีจนสามารถกวาดล้างกองกำลังนับสิบล้านได้

และแม้จะหายสนิท มันก็เป็นไปไม่ได้ที่นางจะต่อกรกับกองกำลังของราชวงศ์หลี่เพียงลำพัง

กงหยางกล่าว “เรื่องจริงงั้นรึ?”

“จริงขอรับท่านแม่ทัพ ข้าเห็นมันด้วยตาตนเองเลย”

“เพียงการโจมตีเดียว สังหารกองกำลังภาคพื้นดินทั้งหมด และไม่ใช่แค่นั้นนางเพียงโจมตีไม่ถึงสิบกระบวนท่ากองเรือของราชวงศ์หลี่นับสิบต่างพังทลายจนหมด”

“มีเพียง3คนที่รอดไปได้เท่านั้นซึ่งจากท่าที ดูเหมือนนางจะปล่อยไปเสียมากกว่า”

กงหยางกล่าว “3คน?”

“ขอรับ ทั้ง3เป็นมหาอำนาจระดับจองจำทั้งสิ้น ได้แก่อ่าวฟง หม่าหงและกู่ฟานขอรับ”

กงหยางขมวดคิ้ว “ถ้านางเป็นจักรพรรดินีต้าซูจริงๆ เหตุใดถึงปล่อยไปล่ะ”

“หรือจะเป็นการประกาศว่าตนกลับมาแล้ว”

“แต่ไม่ว่าจะเหตุผลอะไร ข้าก็ควรกลับไปบอกต้าซันเทียนให้เตรียมรับมือกับสิ่งที่จะเกิดขึ้น จะปล่อยให้นางกลับมาเป็นจักรพรรดิอีกไม่ได้เด็ดขาด”

“บอกเรือพิฆาตและจู่โจมทุกลำ กลับไปเมืองหลวง!!”

“ขอรับ!”

ด้วยคำสั่งของกงหยาง เรือทั้งหมดของต้าฮวงก็หันหลังกลับทันที

.....

ต้าโจว เหนือหมู่เมฆ

หลิวซียกยิ้ม “ศิษย์น้องทรงพลังมาก!!”

ก่อนที่ต้าซูจะลงมือ หลิวซีคาดเดาว่าการต่อสู้จะยาวนานนับชั่วโมง

แต่เมื่อนางลงมือจริงๆ กลับน้อยกว่า1นาทีด้วยซ้ำ

สังหารกองกำลังทั้งหมดภายใน1นาที ก็บ่งบอกถึงพลังของนางได้แล้ว

ต้าซูบินมาทางหลิวซีและเก็บโดมแก้วของนางกลับเข้าตัว

ต้าซูกล่าวถาม“ท่านมีที่ที่อยากไปหรือไม่”

หลิวซีเงยหน้า ก่อนจะเก็บโลกหลิวของนาง“ไม่รู้สิ ดินแดนแห่งนี้ไม่ได้น่าสนใจถึงเพียงนั้น”

“ตามคำกล่าวของอาจารย์ ดูเหมือนที่ที่เราอยู่จะเป็นเพียงดินแดนรกร้าง อีกไม่นานก็ต้องจากไปแล้ว ข้าไม่ได้อยากทิ้งความทรงจำดีๆไว้ในที่ที่ตนไม่รู้ว่าจะได้กลับมาอีกหรือไม่”

ต้าซูพยักหน้า นางเข้าใจหลิวซีดี

ความทรงจำชั่วชีวิตของนาง เป็นอะไรที่ล้ำค่ามาก

แต่มันก็ข่มขืนเช่นกัน สิ่งดีๆมักจะเลวร้ายตามกาลเวลา

ต้าซูเอ่ย “งั้นเมื่อเราออกจากที่แห่งนี้ ท่านกับข้าลองไปผจญภัยในที่ต่างๆดีหรือไม่”

หลิวซีขมวดคิ้ว “การผจญภัยนั้นใช้เวลานานมาก เจ้าคิดว่าถ้าออกไปจากที่นี่ได้แล้วเราจะได้เป็นศิษย์สายในรึ?”

ต้าซูตอบ “ถึงเราจะไม่ได้เป็นศิษย์สายใน แต่ถ้ามีป้ายฝึกนอกสถานที่เราก็จะไปนานเท่าใดก็ได้”

“และถ้าดูจากระยะเวลา เรามีเวลานานพอที่จะเก็บคะแนนภารกิจจนสามารถแลกได้นานนับปี”

หลิวซีกล่าว “ข้ารู้ แต่ข้าขี้เกียจ”

“เจ้ารู้หรือไม่ ตั้งแต่ข้าอยู่ในสำนักมาคะแนนของข้ามีไม่ถึงร้อย”

ต้าซูสับสน “ไม่ถึงร้อย? มันจะเป็นไปได้ยังไง”

ภารกิจของสำนัก คะแนนสูงสุดที่จะได้นั้นก็หลักร้อยแล้ว

และตามกฏของสำนัก คะแนนของหลิวซีต้องมีมากมายมหาศาล

แต่การที่มีไม่ถึงร้อย มันเชื่อได้ยากเกินไป

หลิวซีตอบ “เจ้าจำมิติปราณได้หรือไม่! ข้าเอาคะแนนทั้งหมดไปใว้ที่นั้นแล้ว”

ต้าซูเบิกตากว้าง “ท่านว่าอะไรนะ?”

มิติปราณ นั้นคือสถานที่ที่นางปรากฏตัวครั้งแรกในสำนัก และยังเป็นสถานที่พบกับหลิวซีอีกด้วย

หลิวซีกล่าว “อย่าพูดถึงมันอีกเลย เราเสียเวลามามากแล้วไปกันเถอะ”

ต้าซูพยักหน้าก่อนจะบินตามหลิวซีไป

ตลอดทาง นางและหลิวซีพูดคุยกันมากมาย

ไม่นาน พวกนางก็มาถึงต้าชิง

ฉูเสวี่ยชิงเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของทั้ง2 ก็ออกมารอทันที

“ทุกอย่างราบรื่นดีหรือไม่”

หลิวซีพยักหน้า “ศิษย์พี่ใหญ่ไม่ต้องห่วง แผนที่เตรียมไว้เรียบร้อยดี เหลือแค่รอฝั่งของหวังเฟย”

“เมื่อฝั่งนั้นเสร็จสิ้น เราก็เริ่มตามแผนได้เลย”

ต้าซูกล่าว “ว่าแต่ศิษย์พี่หญิงใหญ่ ทางของท่านก็ดูเหมือนจะเป็นไปได้ด้วยดี”

ฉูเสวี่ยชิง “อืม”ก่อนจะบินนำทั้ง2ไปยังสำนักวิสัยปราณี

ต้าซูเมื่อเห็นคนของสำนักวิสัยปราณี ก็รู้สึกสนอกสนใจ

“ข้าไม่ได้คาดคิดว่าสำนักในต้าชิงจะรุ่งเรืองถึงเพียงนี้”

ในต้าฮวง สำนักนั้นอ่อนแอเป็นอย่างมาก

มันเป็นเพียงกองกำลังที่เทียบเท่าตระกูลชั้น2เท่านั้น

ไม่อาจเอาไปเทียบกับตระกูลชั้นนำในต้าฮวงได้เลย

เย่ชิง เมื่อเห็นต้าซูดวงตาของเขาก็เบิกกว้าง “จักรพรรดินีต้าซู”

รูปภาพของนางมีอยู่ทั่วทุกที่ในต้าฮวง ทำให้ไม่ว่าใครก็รู้จักนางทั้งนั้น

ผู้อาวุโสและเหล่าศิษย์ได้ยินก็รีบโค้งคำนับทันที “ผู้น้อย ยินดีที่ได้พบท่านจักรพรรดินี”

ต้าซูเพียงพยักหน้า และเดินตามฉูเสวี่ยชิงไปเรื่อยๆ

จนมาถึงห้องโถงของสำนักวิสัยปราณี บนบัลลังก์สูงสุด

ฉูเสวี่ยชิงนั่งลงอย่างช้า และตามมาด้วยหลิวซีและต้าซู

ด้วยการที่เป็นศิษย์คนแรก ทำให้นางสามารถนั่งอยู่ด้านบนสุดได้

สายตาของฉูเสวี่ยกวาดไปทั่วห้องโถง “เพียงแค่รอ อีกไม่นานทุกสิ่งที่เตรียมไว้ก็จะพร้อม”