ระบบหนีไปแล้ว!

"ฟูด"

ซุนห่าวมองดูกระดาษขาวบนโต๊ะเรียบๆและสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

หลังจากนั้นเขาก็เริ่มทำการสบัดปลายดินสอ

ผ่านไปเพียงไม่กี่ลมหายใจเท่านั้น มังกรยักษ์ก็ปรากฏขึ้นมาบนกระดาษอย่างชัดเจน

มังกรกำลังแหวกว่ายท่ามกลางหมู่เมฆ ดวงตาดุร้ายและน่าเกรงขาม

จากองค์ประกอบทั้งหมด ราวกับว่ามังกรจะกำลังโผล่ออกมาจากกระดาษอย่างไงอย่างงั้น

"ยอดเยี่ยม! มันวิเศษมาก!"

ซุนห่าวมองไปยังภาพ "เทพมังกรทะยานฟ้า" ที่เพิ่งวาดเสร็จใหม่ๆและพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

แนวคิดทางศิลปะแบบนี้ ในโลกใบนี้คงไม่มีใครเทียบกับตัวเขาได้แล้ว

ถ้าหากภาพวาดนี้ไปปรากฏอยู่ในโลกของชาติก่อนแล้วล่ะก็ ราคามันต้องสูงมากแน่ๆ

แต่ในโลกนี้มันกลับเป็นแค่เศษกระดาษธรรมดาๆ

ใช่แล้ว ซุนห่าวเป็นคนที่มาจากต่างโลก

เขาอยู่ที่นี่มายี่สิบปีแล้ว

เดิมทีเขาต้องการที่จะได้รับระบบที่ทำให้เขาเป็นอมตะเหมือนกับพวกพระเอกจากเรื่องอื่นๆ ที่ฝึกฝนและเดินไปสู่จุดสูงสุดของชีวิต

แต่ทว่า

แม้ว่าเขาจะได้รับระบบนี้มา แต่รากฐานการฝึกฝนของเขากลับเสียหาย ร่างกายไม่สามารถกักเก็บพลังปราณไว้ได้ ทำให้เขาไม่สามารถฝึกฝนได้

ดังนั้น ระบบจึงสอนเขาในเรื่องต่างๆอย่าง กู่ฉิน(1), หมากรุก, หนังสือ, ภาพวาด, บทกวี, เหล้าไวน์, ดอกไม้, วิธีการชงชา การหลอมขึ้นรูป การปลูก การทำอาหาร ศิลปะการวาดภาพ ศิลปะเครื่องลายคราม ช่างไม้ การเล่นแร่แปรธาตุ ยารักษาโรคต่างๆ … ทั้งหมดนี่คือวิถีแห่งมนุษย์

(กู่ฉิน คือพิณจีนโบราณ)

เขาฝึกทักษะส่วนใหญ่ไปถึงขอบเขตสูงสุดแล้ว ในตอนนี้ มีเพียงแค่ศิลปะการวาดภาพเท่านั้นที่ยังไม่ไปถึงระดับสูงสุด

“ติ๊ง ตรวจพบว่าโฮสต์ได้วาดภาพ “"เทพมังกรทะยานฟ้า” ได้อย่างสมบูรณ์แบบ ค่าประสบการณ์จิตรกรรม +1000 แต้ม”

“ติ๊ง ระดับการวาดภาพถึงขั้นสูงสุด”

“ติ๊ง ให้รางวัลแก่โฮสต์ - ชุดปากกาหมาป่าชั้นยอด!”

ทันทีที่สิ้นเสียงของระบบ บนโต๊ะก็มีกล่องไม้ปรากฏขึ้นมาจากอากาศที่ว่างเปล่า เมื่อซุนห่าวเปิดกล่องไม้ออก ข้างในนั้นก็เต็มไปด้วยพู่กันตั้งแต่เบอร์ใหญ่ยันเบอร์เล็กครบเซ็ตเลย มันเป็นชุดปากการที่สมบูรณ์แบบมาก แน่นอนว่าผลิตภัณฑ์ที่ถูกให้มาจากระบบจะต้องเป็นผลิตภัณฑ์ชั้นเยี่ยม

อย่างไรก็ตาม ซุนห่าวไม่ได้สนใจชุดปากกาหมาป่าชั้นยอดในกล่องนี้เลย

“ทักษะทั้งหมดไปถึงระดับสูงสุดแล้ว ในที่สุดข้าก็จะสามารถปลูกฝังได้ใแล้ว!” ซุนห่าวกำหมัดแน่น ดวงตาของเขาเป็นประกายออกมาด้วยความตื่นเต้น

“ติ๊ง ตรวจพบว่าทักษะทั้งหมดของโฮสต์นั้นอยู่ในขั้นสมบูรณ์แบบแล้ว ระบบไม่สามารถสอนโฮสต์ได้อีกต่อไป ลาก่อน!”

อะไร?

สอนไม่ได้อีกแล้ว?

ระบบควรจะให้รากฐานในการฝึกฝนแก่ข้าเพื่อเริ่มต้นเส้นทางแห่งการเพาะปลูกไม่ใช่หรือ?

"รอเดี๋ยว!" ซุนห่าวตะโกนออกมาอย่างรีบร้อน

"หืม?"

“แล้วรากฐานขั้นสุดยอดของข้าละ?” ซุนห่าวถามอย่างไม่อดไม่ได้

"รอสักครู่" หลังจากนั้น กระแสลมเย็นๆก็ไหลเข้าสู่ร่างกายของซุนห่าว

“ติ๊ง ตรวจพบว่าแต้มอวยพรของโฮสต์ไม่เพียงพอ ทำให้ไม่สามารถเปิดใช้งานรากฐานขั้นสุดยอดได้!”

“ติ๊ง รากฐานขั้นสุดยอดจะสามารถเปิดใช้งานได้ก็ต่อเมื่อโฮสต์สะสมแต้มอวยพรได้เพียงพอแล้วเท่านั้น!”

หลังจากอ่านสองข้อความที่ถูกแจ้งมาจากระบบ แผงหน้าจอก็ปรากฏขึ้นที่เบื้องหน้าของซุนห่าว

[แต้มอวยพร]: 0 / 100,000

[คำอธิบาย]: หากแต้มอวยพรเต็ม โฮสต์จะสามารถเปิดใช้งานรากฐานเต๋าได้

ข้อความที่เรียบง่ายสองประโยคนี้ทำให้ซุนห่าวตกอยู่ในความสับสน

“ระบบ ข้าจะรวบรวมแต้มอวยพรได้อย่างไร?” ซุนห่าวถาม

ไม่มีการตอบกลับจากระบบ เขาย้ายความคิดของเขาเพื่อเรียกแผงหน้าจอออกมา แต่มันกลับไม่มีการตอบสนองอะไรเลย

ระบบมันหนีไปแล้ว!

“บัดซบ …” ถึงเป็นเขาที่ได้รับการฝึกฝนอารมณ์มาหลายปีก็ยังอดไม่ได้ที่จะพูดสบถออกมาอย่างหยาบคาย

ยี่สิบปีของการทำงานหนักเพื่อให้ได้มาซึ่งร่างกายระดับสุดยอด ยี่สิบปีเพื่อเริ่มต้นเส้นทางแห่งการเพาะปลูก

แต่ตอนนี้กลับมาบอกว่าแต้มอวยพรไม่พออย่างงั้นหรอ?

แกล้อเล่นหรือเปล่า!

หากเป็นเช่นนี้ก็ลืมมันไปซะ ข้าจะสะสมแต้มอะไรนั้นได้ยังไงกันเล่า!

ในเมื่อระบบก็วิ่งหนีไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ!

แล้วจะให้ข้าไปถามใคร?

มีใครที่ได้ระบบแย่ๆแบบข้าอีกบ้าง?

“ระบบหน้าโง่ ส่งข้ากลับไปเดี๋ยวนี้!”

“ข้าอยากกลับไปที่โลก!”

“บ้าจริง นี่แกหนีไปจริงๆหรอเนี่ย!”

ซุนห่าวยังคงตะโกนอยู่คนเดียวอย่างบ้าคลั่ง มีเพียงเสียงน้ำไหลข้างในภูเขาเท่านั้นที่ส่งเสียงตอบเขา

“ลืมมันไป ข้าหาทางด้วยตัวเองก็ได้!”

“ถ้างั้นก็ต้องเริ่มจากการลงเขาก่อน”

ซุนห่าวถอนหายใจอย่างลับๆ ดวงตาของเขากวาดมองไปทั่วทั้งห้อง ปากกา หมึก กระดาษ หินฝนหมึก ขลุ่ย กู่ฉิน...

ในที่สุดดวงตาของเขาก็ไปหยุดอยู่ที่กู่ฉิน กู่ฉินตัวนี้สร้างขึ้นมาจากระบบ มันเป็นสิ่งที่เขารักมากที่สุดชิ้นหนึ่ง

“เพื่อนยาก คราวนี้ข้าคงไม่สามารถพาเจ้าลงจากภูเขาไปด้วยกันได้” ซุนห่าวค่อยๆนั่งลงข้างกู่ฉินก่อนจะใช้มือสัมผัสลงบนสายพิณเบาๆ

ลึกเข้าไปในป่าทึบ

“ไอ้บ้า!”

ชายหนุ่มมองไปที่รอยฟันของดาบยาวพร้อมกับกล่าวออกมา แผลที่หลังของเขาถูกทำร้ายเป็นรูปกรงเล็บที่น่ากลัว

ชื่อของเขาคือเฉินเต้าหมิง ลูกศิษย์ของนิกายดาบ

“โฮก…..” ทันทีที่เสียงร้องของสัตว์ร้ายดังขึ้นมาจากด้านหลัง เฉินเต้าหมิงก็ตกอยู่ในความตึงเครียดยิ่งกว่าเดิม

เขารีบพุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ส่งผลให้เลือดยิ่งกระเซ็นออกมาจากแผลที่หลังของเขาไปตลอดทาง

วิ่งมาไม่ไกลนัก เฉินเต้าหมิงก็หยุดฝีเท้าลงก่อนจะกุมหน้าอกของตัวเองด้วยอาการหอบหนัก เขาเริ่มมีอาการเวียนศีรษะ

“ไม่ได้ ข้าต้องไม่หยุดอยู่แค่นี้!”

เฉินเต้าหมิงหายใจเข้าลึกๆ แล้ววิ่งตรงไปข้างหน้าต่อ อย่างไรก็ตาม เมื่อเขายกเท้าขึ้นเพื่อจะก้าวไปข้างหน้า เขาก็ต้องหยุดลงอย่างรวดเร็ว

เพราะเมื่อเฉินเต้าหมิงมองไปในเส้นทางเบื้องหน้า รูม่านตาของเขาก็หดตัวลง ความหนาวเย็นเริ่มเข้ามากัดกินหัวใจเขา

เขาเห็นชายชุดดำยืนอยู่เบื้องหน้า สายตาที่คมกริบสองดวงกำลังจ้องมาที่เฉินเต้าหมิงจากภายใต้หน้ากากอันน่าสยดสยอง

“ฮือ ฮือ ฮือ…..”

เสียงหัวเราะแปลกๆที่เหมือนกับวิญญาณกำลังโหยหวนในนรกดังก้องกังวาน ชวนให้ขนลุก

“เด็กน้อย เกมจบแล้ว!” เสียงของมนุษย์ถูกเปล่งออกมาภายใต้หน้ากากดำ

“ด้วยเจ้าเพียงคนเดียวอย่างงั้นเหรอ” เฉินเต้าหมิงชี้ไปที่ชายชุดดำและตะโกนขึ้นด้วยความโกรธ

“ฮะฮะ…..”

ชายชุดดำไม่ตอบคำถามอะไรก่อนจะหยิบขลุ่ยออกมา

เฉินเต้าหมิงเองก็รีบเค้นพลังกายาและจิตวิญญาณของเขาออกมารวบรวมไว้ที่ดาบยาวอย่างรวดเร็ว

“ฟริ๊ง” แสงสีเงินจางๆปรากฏขึ้นบนใบดาบ

“ถ้างั้นก็มาสู้กัน!” เฉินเต้าหมิงกระชับดาบยาวด้วยทั้งสองมือแน่นก่อนจะกระแทกฟันไปที่ชายชุดดำด้วยพละกำลังทั้งหมดของเขา

“ปัง…”

ดาบแทงทะลุลงไปยังพื้นดินจนเกือบจะทำลายหุบเขา

“ตื้อ…” แต่ทันใดนั้นเอง เสียงขลุ่ยก็คร่ำครวญขึ้นมา

เมื่อได้ยินเสียงนี้ สีหน้าของเฉินเต้าหมิงก็เปลี่ยนไปอย่างมาก เขารีบเปลี่ยนทิศทางและพุ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

“โฮก ฮ่า…”

รอบๆป่าทึบมีเสียงคำรามของสัตว์ร้ายมากมาย

“ฟึบ…..”

ฝูงนกบินขึ้นอย่างตื่นตระหนกไปบนฟ้า

"ไม่ดีแล้ว!"

เหงื่อเย็นไหลออกมาทั่วแผ่นหลังเฉินเต้าหมิง เขาเริ่มเร่งความเร็วขึ้นไปอีก อย่างไรก็ตามเขายังไปได้ไม่เร็วพอ

“อื้ม…..”

ชายหน้ากากที่ปกคลุมไปด้วยชุดสีดำสนิทมาขวางทางเขาเอาไว้ ดวงตาของชายหน้ากากนั้นแข็งทื่อ ก่อนที่ปากของเขาจะคำรามออกมาเหมือนกับสัตว์ป่า

“บ้าเอ้ย!”

เฉินเต้าหมิงเค้นพลังวิญญาณที่เหลืออยู่ออกมาจากร่างกาย แล้วถ่ายพลังทั้งหมดนั้นลงบนดาบยาว

หลังจากนั้น เขาก็ใช้ขาถีบไปที่พื้นและพุ่งเข้าไปฟันชายหน้ากากราวกับลูกกระสุนปืนใหญ่

“เป๊ง….”

เสียงของโลหะปะทะกัน ดาบยาวฟาดลงบนแขนของชายหน้ากากจนทำให้เกิดประกายไฟกระเด็นไปทั่ว

เฉินเต้าหมิงที่อยู่ในอาการตกตะลึงก็พ่นเลือดออกมาจากปากด้วยความเจ็บปวด ก่อนที่เขาจะทันได้ตอบโต้อะไรต่อ ชายแปลกหน้าก็คว้าตัวเขาไว้ด้วยกรงเล็บอย่างรวดเร็ว

“ฟืด….”

กรงเล็บเป็นเหมือนกับตะปูเหล็ก มันแทงเข้าไปที่หน้าอกของเฉินเต้าหมิงรวมไปถึงช่วงท้องของเขาด้วย เลือดสองสามสายไหลออกมาเหมือนกับสายน้ำ

“ตู้ม…..”

เฉินเต้าหมิงถูงเหวี้ยงไปกระแทกกับพื้นอย่างรุนแรง จนเลือดพุ่งออกมาจากปากของเขา

เพียงแค่การโจมตีเพียงหนึ่งที มันก็ทำให้เขาบาดเจ็บสาหัสแล้ว

“อื้ม…..”

ในพริบตานั้นเอง เหล่าคนสวมหน้ากากนับสิบคนก็เข้ามาอย่างรวดเร็ว พวกเขาล้อมเฉินเต้าหมิงไว้อย่างแน่นหนา

มันก็ยากมากพออยู่แล้วที่จะจัดการกับชายสวมหน้ากากเพียงแค่คนเดียว ไม่ต้องพูดถึงการเผชิญหน้ากับเหล่าคนสวมหน้ากากนับสิบเลย

มันไม่มีทางที่เขาจะรอดไปจากสถานการณ์ตอนนี้เลย

“พี่น้องทั้งหลาย ตื่นได้แล้ว! พี่สาว โปรดตื่นเถิด! “

เฉินเต้าหมิงมองไปที่คนแปลกหน้าเหล่านี้ก่อนจะตะโกนเสียงดัง

แต่มันไร้ประโยชน์ คนเหล่านี้เป็นเหมือนกับหุ่นเชิดที่ไม่มีความคิด พวกเขายังนิ่งเฉยราวกับไม่ได้ยินเสียงของเฉินเต้าหมิง

“เด็กน้อย ตอนนี้ถึงตาเจ้าแล้ว มีคำพูดจะสั่งเสียไหม?”

ในตอนนี้ ชายชุดดำที่ท่าทางแปลกแยกไปจากทุกคนก็เดินออกมาด้านหน้า

“สั่งเสียหรือ? นี่เจ้าประสาทรึเปล่า! ใครมันจะอยากกลายเป็นหุ่นเชิดกัน!”

หลังจากพูดจบ เฉินเต้าหมิงก็หยิบดาบยาวมาพาดไว้ที่คอของเขา

แต่ก่อนที่เขากำลังจะปาดคอตัวเองได้สำเร็จ

“เป๊ง…..”

ดาบยาวที่เขาถือก็ตกลงกับพื้น

“ฮ่า ฮ๋า ฮ่า…..”

ชายชุดดำหัวเราะออกมาก่อนจะกล่าว “เด็กน้อย เจ้าอยากตายอย่างงั้นหรือ? มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก มาเป็นหุ่นเชิดของข้าเถอะ!”

ทันทีที่พูดจบ ชายชุดดำก็หยิบขลุ่ยออกมาและเริ่มเล่น

“ตระกูลหุ่นเชิดที่ลืมเรื่องศีลธรรมไปแล้ว พวกเจ้าจะต้องไม่ตายดี!” เฉินเต้าหมิงคำราม

"ตื้อ …."

เสียงขลุ่ยสั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณของเฉินเต้าหมิง เขาล้มลงกับพื้นก่อนจะดิ้นอย่างทุรนทุราย

ความรู้สึกเหมือนกับวิญญาณของเขากำลังถูกฉีกขาด มันทำให้เขาแทบจะขาดอากาศหายใจ วิญญาณของเขาเหมือนกับเทียนไขท่ามกลางสายลมแรงที่พร้อมจะดับได้ทุกเมื่อ

เมื่อเสียงเป่าขลุ่ยยังคงดังขึ้นไปเรื่อยๆ เฉินเต้าหมิงก็ยิ่งรู้สึกเจ็บปวดมากขึ้น มันเจ็บจนเกือบจะทำให้เขาหมดสติ

“เจิ่ง…”

ตอนนั้นเองก็มีเสียงเพลงดังเข้ามาจากไกลๆ