นี่คือการทดสอบ

“แคร็ก…” ประตูถูกเปิดออก

ซุนห่าวพาเฉินเต้าหมิงมาที่ห้องแกะสลักไม้

“โอม…”

เสียงก้องกังวานตรงเข้ามาในจิตใจของเฉินเต้าหมิง บ้างก็คำรามเหมือนมังกร บ้างก็คำรามเหมือนสัตว์เดรัจฉาน บางทีก็เหมือนเสียงพระพุทธเจ้า แม้แต่เสียงของลัทธิเต๋าก็ดังเข้ามาในจิตใจของเฉินเต้าหมิง

เสียงเหล่านี้เกือบจะทำลายจิตวิญญาณของเฉินเต้าหมิง

“นี่…นี่…”

เฉินเต้าหมิงมองไปที่รูปปั้นทั่วห้อง เขาตกใจมากจนพูดออกมาไม่ชัด

รูปปั้นทุกรูปสมจริงอย่างมาก จิตวิญญาณอันทรงพลังถูกซ่อนอยู่ในนั้น รูปปั้นเหล่านี้น่ากลัวมากสำหรับคนนอกอย่างเฉินเต้าหมิง

“พวกมันคืออาวุธวิญญาณ อย่างน้อยก็ต้องเป็นอาวุธวิญญาณระดับสูง!”

“อาวุธวิญญาณเหล่านี้ถูกสร้างขึ้นจากนายน้อยทั้งหมด? นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว!”

หัวใจของเฉินเต้าหมิงสั่นไหวอย่างรุนแรง เขาใช้เวลานานก่อนจะเรียกสติกลับมาได้

“พี่เฉิน ในเมื่อท่านให้ดอกบัวแก่ข้า ข้าก็ต้องการตอบแทนด้วยของขวัญเล็กน้อยเช่นกัน ท่านสามารถเลือกหนึ่งในของเหล่านี้ไปได้เลย!”

ซุนห่าวมองไปที่เฉินเต้าหมิงก่อนจะพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม

มีรูปปั้นหลายประเภทที่แม้แต่ผู้ฝึกตนก็ต้องชอบ

เฉินเต้าหมิงยืนนิ่งไม่ขยับเขยื้อน

อะไร?

เลือกได้หนึ่งอย่าง?

ให้เลือกอาวุธวิญญาณชั้นยอดแบบนี้เนี่ยนะ?

นายน้อยไม่กลัวอาจารย์ตัวเองลงโทษอย่างงั้นหรอ?

"ไม่ไม่!"

“มันต้องไม่ง่ายขนาดนั้น!”

“นายน้อยกำลังทดสอบข้าอยู่!”

“ต้องเป็นการทดสอบบางอย่างแน่ ข้าต้องไม่รับมัน!”

หลังจากคิดได้เช่นนี้ เฉินเต้าหมิงก็ตัดสินใจได้

“นายน้อย ข้าได้ขวานมาจากท่านแล้ว ข้าคงจะเอาของมากกว่านี้ไม่ได้แล้วจริงๆ” เฉิน เต้าหมิงกล่าว

"ทำไมกัน? ท่านไม่ชอบของพวกนี้หรือ?”ซุนห่าววางมือบนไหล่ของเฉินเต้าหมิง เขาพูดออกมาอย่างเคร่งขรึม

เฉินเต้าหมิงตัวสั่นทันทีหลังจากได้ยินเช่นนั้น

ข้าไม่ชอบของพวกนี้ที่ไหนกัน? เห็นได้ชัดว่าสิ่งของเหล่านี้ไม่ชอบข้าต่างหาก

อย่างไรก็ตาม

“เจ้าตัวเล็ก เจ้ากับข้าถูกลิขิตกันไว้แล้ว รีบพาผู้เฒ่าออกไปได้แล้ว ผู้เฒ่าคนนี้จะพาเจ้ากวาดผ่านทั้งโลก!”

“เด็กน้อย อย่าไปฟังเขา ไอ้เฒ่านั่นร้ายกาจเกินไป เขาจะพาเจ้าไปผิดทาง! ข้าคือสัตว์ร้ายที่ทรงอำนาจที่สุด! เลือกข้าซะ!"

เสียงดังมาจากรูปปั้น เสียงเหล่านี้เต็มไปด้วยคำเยินยอ ในขณะนี้ เฉินเต้าหมิง ไม่สามารถแยกแยะระหว่างทิศตะวันออกและตะวันตกได้อีกต่อไป หัวใจของเขาราวกับกำลังจะแตกออก เขามองไปรอบๆอย่างมึนงง ในใจของเฉินเต้าหมิงเต็มไปด้วยความตกใจจนเกินบรรยาย

นี่มันสถานที่แบบไหนกัน?

ข้าสามารถบอกได้เลยว่ารูปปั้นเหล่านี้น่ากลัวขนาดไหนเพียงแค่ฟังจากเสียงของมัน

จิตวิญญาณเหล่านี้ยินดีที่จะติดตามข้าไปเพียงเพราะคำพูดของนายน้อย

นายน้อยให้ข้าเลือกอันที่ใช่เท่านั้น

ข้าไม่สามารถโลภเกินไปได้ มิฉะนั้น ข้าจะไม่ผ่านการทดสอบของนายน้อย

เฉินเต้าหมิงสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะเหลือบมองไปรอบๆ เขาปิดการได้ยินต่อคำพูดล่อลวงเหล่านั้น

ในไม่ช้า เขาก็พบว่ามีรูปปั้นเพียงรูปเดียวเท่านั้นที่ไม่ส่งเสียงล่อลวงเขา

รูปปั้นนี้เป็นพระพุทธรูป แถมองค์นี้ยังแขนหักไปข้างหนึ่งและไม่มีวิญญาณอยู่ภายใน แค่มองก็รู้ว่าระดับมันต่ำกว่างานแกะสลักอันอื่นๆหลายเท่า

“นายน้อยจงใจซ่อนงานแกะสลักที่มีข้อบกพร่องไว้ข้างใน เห็นได้ชัดว่าเขาต้องการให้ข้าเลือกมัน”

“ถ้าข้าไม่ระวัง ข้าคงไม่ผ่านการทดสอบนี้เป็นแน่!”

เฉินเต้าหมิงถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกก่อนจะผ่อนคลายเมื่อคิดได้เช่นนี้

“ข้าต้องเลือกอันนี้!”

เฉินเต้าหมิงหยิบรูปปั้นพระพุทธรูปและเดินไปที่ซุนห่าว “นายน้อย ข้าขอเลือกอันนี้ได้หรือเปล่า?”

ซุนห่าวพูดไม่ออกเมื่อมองไปที่พระพุทธรูปในมือของเฉินเต้าหมิง

พระพุทธรูปองค์นี้ถูกแกะสลักเมื่อครั้งแรกที่เขาเริ่มเรียนการแกะสลักไม้

ลักษณะของมันหยาบมาก ยิ่งกว่านั้นก็คือพระพุทธรูปองค์นี้แขนหัก

และเนื่องจากว่ามันเป็นงานแกะสลักชิ้นแรกของเขา ซุนห่าวจึงไม่เต็มใจที่จะโยนมันทิ้ง

จนมาถึงวันนี้ เขาไม่คิดเลยว่าเฉินเต้าหมิงจะเลือกงานชิ้นนี้

“ถ้าพี่เฉินต้องการมัน แน่นอนว่าต้องไม่มีปัญหา!” ซุนห่าวกล่าว

“ขอบคุณมาก นายน้อย!”

หลังจากเก็บพระพุทธรูปไว้แล้ว เฉินเต้าหมิงก็โค้งคำนับซุนห่าวอย่างซาบซึ้ง

“พี่เฉิน ต่อจากนี้ไป อย่าทำตัวสุภาพกับข้าอีก!”

ซุนห่าวช่วยพยุงเฉินเต้าหมิงขึ้นมาพลางยิ้มออกมาราวกับสายลมในฤดูใบไม้ผลิ

เมื่อเห็นความสุขบนใบหน้าของซุนห่าว เฉินเต้าหมิงก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

“ดูเหมือนว่าข้าจะผ่านการทดสอบของนายน้อยแล้ว”

“นายน้อย นี่มันก็ดึกแล้ว ข้าคงต้องขอลา” เฉินเต้าหมิงกล่าว

“พี่เฉิน อยู่ทานอาหารเย็นด้วยกันก่อนดีไหม?” ซุนห่าวกล่าว

“ขอบคุณท่านมาก นายน้อย! แต่มีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้นที่นิกาย ข้าต้องกลับไปจัดการปัญหาก่อน!” เฉินเต้าหมิงกล่าว

“ถ้างั้นก็ขอให้พี่เฉินเดินทางกลับอย่างปลอดภัย แล้วก็แวะมาที่นี่บ่อยๆ!” ซุนห่าวกล่าว

“แน่นอน ข้าต้องมาแน่!”

เมื่อเดินลงมาจากภูเขา เฉินเต้าหมิงไม่กล้าที่จะหยุดเลย เขากลายเป็นสายรุ้งทอดยาวจากไปอย่างรวดเร็ว

เขาไม่หยุดจนกว่าจะห่างออกไปไกลหลายลี้

“น่ากลัว น่ากลัวมาก!”

“บ้านของนายน้อยเป็นยังไงกันแน่? เฉพาะรูปปั้นพวกนั้นก็น่ากลัวมากแล้ว!”

“นอกจากนี้ ยังมีสัตว์ประหลาดอยู่ในสระน้ำ ถึงข้าจะสัมผัสได้เพียงแค่เศษเสี้ยวของวิญญาณ แต่มันก็น่ากลัวอย่างมาก! โชคดีที่ข้าผ่านการทดสอบของนายน้อย!”

“ในอนาคต เมื่อข้าไปหานายน้อย ข้าควรระวังให้มากกว่านี้!” ยิ่งคิดถึงเรื่องนี้มากเท่าไหร่ เฉินเต้าหมิงก็ยิ่งหวาดกลัวมากขึ้นเท่านั้น

หลังจากสงบสติอารมณ์แล้ว เขาก็หยิบขวานหักๆขึ้นมาวางไว้ในมือแล้วมองดูอย่างละเอียด

“ข้ามองไม่เห็นระดับของมัน แต่เมื่อมีมัน ข้ามั่นใจเก้าส่วนว่าจะได้เข้าสู่สามอันดับแรกในการแข่งขันระหว่างนิกายในเดือนถัดไป!”

“ยังไงก็ตาม ข้าต้องฝึกฝนให้มากขึ้น!"

หลังจากพูดจบ เฉินเต้าหมิงก็กลายเป็นเงาและจากไปในพริบตา

……

……

“300 แต้มอวยพร!”

ซุนห่าวมองดูแผงหน้าจอด้วยดวงตาที่เปล่งประกาย วันนี้เขาได้รับแต้มอวยพรจากเฉินเต้าหมิงมา 30 แต้ม เขาจำได้เมื่อสองสามวันก่อน เขาได้แต้มอวยพรจากเฉินเต้าหมิงเพียงไม่กี่แต้มเท่านั้น

“มันเป็นเพราะพี่เฉินแข็งแกร่งขึ้นรึเปล่า? ถึงทำให้ข้าได้แต้มอวยพรมากขึ้น?”

“ซูอี้หลิงเองก็แข็งแกร่งกว่าเฉินเต้าหมิงมาก เพราะงี้นี่เองข้าถึงได้แต้มอวยพรจากนางมากขนาดนี้!”

“มันต้องเป็นแบบนี้แน่ๆ! แต่เดี๋ยวก่อน ข้าดันลืมถามเฉินเต้าหมิงไปเลย!”

ซุนห่าวตบต้นขาของเขาอย่างเสียดาย เขาลืมถามสิ่งที่สำคัญที่สุดไป

เขาลืมถามเรื่องที่จะเปิดโรงหมอและจ้างเฉินเต้าหมิงให้มาเป็นผู้คุ้มกัน เพราะเฉินเต้าหมิงเป็นคนคุยด้วยง่าย

“ข้าดันลืมสิ่งที่สำคัญเช่นนี้ไปได้อย่างไร!”

“อืม ตอนนี้ก็ทำได้แค่รอจนกว่าเขาจะมาในครั้งต่อไป!” ซุนห่าวถอนหายใจ เผยให้เห็นใบหน้าที่หมดหนทาง

……

……

ใจกลางของภูเขาปีศาจ ภายในถ้ำ

ชายชุดแดงนั่งอยู่ที่นั่งหลัก เขามองดูชายที่ตั้งแถวสองแถวอยู่ด้านล่าง ดวงตาของเขาเหมือนนกอินทรี เขาเป็นผู้นำสัตว์อสูรคนปัจจุบันของภูเขาปีศาจ-อีกาทองคำเล่ยหยาง

“ปีศาจเฒ่าเหอซานตายไปอย่างไร? เขาตายที่ใด?” อีกาทองคำเล่ยหยางถามขึ้น

“ท่านราชาปีศาจ เขาตายที่ทางตอนใต้ของภูเขาปีศาจผู้ยิ่งใหญ่” ชายชราคนหนึ่งกล่าวตอบ

“ทางใต้? เป็นฝีมือของวิหารเทพรึเปล่า?” อีกาทองคำเล่ยหยางถามต่อ

“เรียนท่านราชาปีศาจ ข้าไม่ทราบ!” ชายชรากล่าว

“เจ้าเห็นไหมว่าใครเป็นคนฆ่าเขา” อีกาทองคำเล่ยหยางกล่าว

“ท่านราชาปีศาจ ด้วยขอบเขตของข้า ข้าไม่สามารถเห็นสิ่งใดได้เลย” ชายชรากล่าว

“ฮึ่ม ไม่ว่ามันจะเป็นใครก็ตาม บังอาจมาฆ่าพวกเราในภูเขาปีศาจผู้ยิ่งใหญ่ ข้าจะไม่ปล่อยมันไป!” อีกาทองคำเล่ยหยางกล่าว

“ท่านราชาปีศาจ ได้โปรดให้ข้าไปจัดการมันผู้นั้นเอง!”

“ท่านราชาปีศาจ ข้าจะตัดหัวสุนัขอย่างมันแล้วนำกลับมาแขวนไว้ที่หน้าประตู!”

ปีศาจผู้ยิ่งใหญ่หลายตัวพูดขึ้นมาตามๆกัน ตรงข้ามกัน

เมื่ออีกาทองคำเล่ยหยางได้เห็นฉากนี้ จิตใจของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว

คนที่สังหารปีศาจเฒ่าเหอซานไม่ได้อ่อนแออย่างแน่นอน เรื่องนี้ไม่ต้องสงสัยเลย

แต่เรื่องนี้มันก็ยังไม่มากพอที่จะทำให้เขาลงมือเองเอง แค่ส่งแม่ทัพปีศาจไปก็คงพอ อีกาทองคำเล่ยหยางพยักหน้าอย่างลับๆ

“ถ้าเป็นอย่างงั้น ตู่เจียว หวงลี่ จินหลิน พวกเจ้าไปสืบเรื่องนี้ด้วยกัน ถ้าพบคนที่สังหารปีศาจเฒ่าเหอซานก็ให้ฆ่ามันอย่างไร้ความปราณี!” อีกาทองคำเล่ยหยางกล่าว

“รับทราบขอรับ เจ้าแห่งปีศาจ!” ปีศาจสามตัวตอบกลับมาอย่างกล้าหาญ

"อะไรนะ? ส่งปีศาจในขอบเขตสัมผัสแห่งความว่างเปล่าไปถึงสามตน?”

“ท่านราชาปีศาจก็ระมัดระวังจนเกินไป ถ้าทั้งสามคนร่วมมือกัน เกรงว่าอาจจะสามารถรับมือกับผู้ฝึกตนขอบเขตมหายานได้เลยด้วยซ้ำ”

“เขาระวังตัวเกินไปแล้ว”