การมาถึงขององค์หญิง
เวลาผ่านไปไวเหมือนสายน้ำ สามวันผ่านไปในพริบตา
วันนี้ ในภูเขาปีศาจผู้ยิ่งใหญ่ ปีศาจทั้งหมดยุ่งกันมาก สีหน้าเคร่งขรึมปรากฏขึ้นบนใบหน้าของปีศาจทุกตน นั่นเนื่องจากว่าวันนี้เป็นการมาเยือนขององค์หญิงแห่งภูเขาปีศาจบรรพบุรุษ!
“โอม…”
บนท้องฟ้ามีเสียงดังขึ้น ทันใดนั้นเมฆสีขาวก็เบ่งบานออกมาบังแสงแดดในชั่วพริบตา
และจากนั้น เมฆขาวก็เริ่มหมุนตามเข็มนาฬิกา เกิดเป็นกระแสน้ำวนขนาดมหึมา มันราวกับจะขับเคลื่อนโลกทั้งใบให้หมุนอย่างรวดเร็ว
ทันทีที่ฉากนี้ปรากฏขึ้น ปีศาจด้านล่างก็เต็มไปด้วยความตกใจ
“นี่คืออาคมเคลื่อนย้ายทางไกลขั้นสูงสุดใช่หรือไม่? ช่างเป็นพลังที่แข็งแกร่งอะไรเช่นนี้!”
“น่ากลัว ภูเขาปีศาจบรรพบุรุษน่าเกรงขามมากจริงๆ!”
เหล่าปีศาจมองขึ้นไปบนท้องฟ้า พวกมันไม่เต็มใจแม้แต่จะกระพริบตา
ผ่านไปไม่นาน กระแสน้ำวนก็ค่อยๆหยุดลง ก่อนที่ร่างหนึ่งจะค่อยๆเคลื่อนไหวอย่างช้าๆออกมาจากใจกลางกระแสน้ำวน แล้วยืนนิ่งอยู่บนท้องฟ้า
นางมีผมสีทองยาวสลวย
หูที่แหลมกว่าปกติซ่อนอยู่ใต้ผมสีทอง
นัยน์ตาสีฟ้าครามนั้นแฝงความขี้ขลาด
มันราวกับเป็นครั้งแรกที่นางได้เห็นฉากเหล่านี้
นางคือองค์หญิงปีศาจ หวงหรูเหม่ย
“คำนับองค์หญิง!”
ปีศาจทั้งหมดคุกเข่าลงแล้วแสดงความเคารพ เสียงนี้ดังก้องไปทั่วทั้งท้องฟ้า
ร่องรอยของความตื่นตระหนกปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของหวงหรูเหม่ย นางรีบเดินไปหาอีกาทองคำเล่ยหยางก่อนจะช่วยพยุงเขาให้ลุกขึ้น "ทุกคน ได้โปรดลุกขึ้น!"
คิ้วของอีกาทองคำเล่ยหยางย่นเข้าหากันเล็กน้อย ดวงตาของเขาเปล่งประกายแวววาว“เป็นเหมือนกับที่เล่าลือกัน องค์หญิงคนโตมีนิสัยขี้ขลาด ถ้าเป็นอย่างนี้เรื่องทุกอย่างคงง่ายมากขึ้นกว่าเดิม”
“องค์หญิง ข้าไม่บังอาจ!” อีกาทองคำเล่ยหยางโบกมือไปมาพร้อมกับยืนขึ้น เมื่อปีศาจตัวอื่นๆยืนขึ้นตามเขาแล้ว เขาก็กล่าวต่อ “ขอบคุณ องค์หญิง!”
“องค์หญิง ท่านคงจะเหนื่อยจากการเดินทาง ได้โปรดเข้าไปพักผ่อนก่อนเถอะ!” อีกาทองคำเล่ยหยางกล่าว
“ไม่ ข้าจะไปตรวจดูรังนกฟินิกซ์โลหิตตามภารกิจที่ได้รับมอบหมายก่อน!” หวงหรูเหม่ยกล่าว
“องค์หญิง รังฟีนิกซ์โลหิตเริ่มสั่นสะเทือนหนักขึ้นในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมา ต่อให้เซียนอมตะเป็นคนเข้าไปเองก็ยังต้องระมัดระวังทุกย้างก้าว! ท่านเพิ่งมาถึงอย่างเหนื่อยๆ ฉะนั้นควรพักสักวันสองวันแล้วค่อยวางแผนก่อนที่จะเข้าไป!” อีกาทองคำเล่ยหยางกล่าว
“ใช่แล้ว องค์หญิง ในเมื่อท่านมาเยือนที่นี่ทั้งที หากไม่ให้ท่านได้ลิ้มรสอาหารพิเศษของทางเราสักหน่อย เกรงว่าพวกเราจะต้องรู้สึกเสียใจเป็นแน่!”
“องค์หญิง ข้าได้ยินมาว่าท่านรักคนทั่วไปเหมือนลูกของตนเอง ได้โปรดฟังคำขอเล็กๆของข้าด้วย!” ปีศาจเฒ่าที่อยู่รอบๆอีกาทองคำเล่ยหยางเองก็เปิดปากกล่าวขอร้องออกมาทีละตน
หวงหรูเหม่ยขมวดคิ้วเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้
“ถ้าอย่างนั้นก็ไปกันเถอะ” หวงหรูเหม่ยกล่าว
ต่อมา ภายใต้การนำของอีกาทองคำเล่ยหยาง หวงหรูเหม่ยก็ได้มาถึงงานเลี้ยง
หวงหรูเหม่ยยกไวน์หนึ่งแก้วขึ้นดื่ม
แน่นอนว่าอีกาทองคำเล่ยหยางวางยาใส่เครื่องดื่มไว้ทุกแก้วแล้ว
“องค์หญิง ยินดีด้วยที่ได้เป็นอมตะ! ดื่ม!” อีกาทองคำเล่ยหยางกล่าวพร้อมกับขนมปังปิ้ง
“อึก!”
หวงหรูเหม่ยโบกมือของนางไปมา “ข้าเพิ่งมาถึงขอบเขตข้ามผ่านภัยพิบัติเอง”
“เป็นข้าที่ได้ยินมาผิดเอง แต่อีกไม่นานท่านจะต้องกลายเป็นเซียนอมตะแน่นอน”
“จะเป็นไปได้ยังไง!” หวงหรูเหม่ยจับหัวของนางและหลับตาลงราวกับว่านางกำลังจะหลับ
“องค์หญิง องค์หญิง”
อีกาทองคำเล่ยหยางเรียกนางหลายครั้ง แต่หวงหรูเหม่ยไม่ได้ตอบสนอง
“พาองค์หญิงไปพักผ่อน!”
เล่ยหยางโบกมือของเขาก่อนที่จะมีผู้หญิงหลายคนเดินเข้ามาแบกหวงหรูเหม่ยไปอย่างรวดเร็ว
ในไม่ช้าหวงหรูเหม่ยก็ถูกพามายังกรงขัง กรงถูกปกคลุมไปด้วยอาคมอันทรงพลังทำให้ไม่สามารถเข้าไปใกล้ได้ แถมรอบๆก็ยังมีปีศาจเฒ่ามากกว่าสิบตนนั่งล้อมอยู่
“กึก!”
เสียงประตูกรงถูกปิด
หลังจากที่ปีศาจเฒ่าหลายสิบตัวหันมามองหน้ากันและกัน พวกมันก็เริ่มเคลื่อนไหวพร้อมๆกัน
“ฟู่ …”
แสงสีต่างๆพุ่งออกมาจากฝ่ามือของพวกเขาและพุ่งเข้าเสริมอาคมรอบๆกรง
มีแสงสว่างขึ้น ในชั่วพริบตา ชั้นแสงอันกว้างใหญ่ก็ก่อตัวขึ้นปกคลุมหวงหรูเหม่ยเอาไว้
“อ๊ะ เจ็บ!”
หวงหรูเหม่ยลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ นางจับหัวของตัวเองอย่างเจ็บปวด
"นี่คือ?" นางมองไปที่ชั้นแสงที่ปกคลุมร่างกายของตัวเองไว้ด้วยท่าทางสับสน
“โอม…”
ทันใดนั้นชั้นแสงก็สั่นสะเทือน รังสีของแสงระเบิดขึ้นบนร่างของหวงหรูเหม่ย
“ตู้ม…”
หลังจากที่เสียงระเบิดดังขึ้น บาดแผลก็ปรากฏขึ้นบนร่างของหวงหรูเหม่ย เลือดสีแดงสดเริ่มไหลออกมาอย่างช้าๆ
“เจ้า … พวกเจ้ากำลังทำอะไร” หวงหรูเหม่ยกล่าว
“องค์หญิง ท่านยังไม่เข้าใจอีกหรือ? เรากำลังจะฆ่าท่านยังไงละ!”
ตอนนั้นเอง อีกาทองคำเล่ยหยางก็ก้าวออกมา
“เจ้า … เจ้าต้องการที่จะก่อกบฏ? จักรพรรดินี ท่านแม่จะต้องไม่ปล่อยเจ้าไปแน่!” หวงหรูเหม่ยกล่าว
“ฮ่าฮ่า … ” อีกาทองคำเล่ยหยางยิ้มขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ
“องค์หญิง ท่านเสียชีวิตลงในรังฟีนิกซ์โลหิต เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับภูเขาปีศาจของข้า!” อีกาทองคำเล่ยหยางกล่าว
"เจ้า…!!"
ใบหน้าของหวงหรูเหม่ยกลายเป็นน่าเกลียด นางลองเค้นพลังในร่างกายของตนเองดูก่อนจะพบว่าพบว่านางไม่เหลือพลังอะไรเลย
“ข้าจะตายที่นี่หรอ?” สีหน้าของความไม่เต็มใจปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของหวงหรูเหม่ย
“นั่นก็ดีเหมือนกัน คงไม่มีใครคิดถึงเรื่องของข้าอยู่แล้ว”
“บางทีถ้าข้าตายไปมันอาจจะเป็นผลดีสำหรับทุกคน!” หวงหรูเหม่ยถอนหายใจอยู่ภายในหัวใจของนาง นางปิดตารอความตายอย่างเงียบ ๆ
"ฆ่า!" อีกาทองคำเล่ยหยางกล่าวออกมาเมื่อเห็นฉากนี้
ปีศาจเฒ่าทั้งหมดเคลื่อนไหวพร้อมกัน แสงที่ปกคลุมหวงหรูเหม่ยอยู่นั้นงอกออกมาเป็นเส้นไหมสีทองพลิ้วไหว เส้นไหมเหล่านี้แทงเข้าไปในร่างของหวงหรูเหม่ยราวกับสายฝน
“จึก …” เสียงแทงเข้าไปในเนื้อดังขึ้น
"อ๊าา!" หวงหรูเหม่ยกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด
"มันเจ็บ รีบฆ่าข้าเร็วๆเถอะ” หวงหรูเหม่ยกรีดร้องเสียงดัง
เมื่อได้ยินเช่นนี้ อีกาทองคำเล่ยหยางก็ได้แต่แสดงสีหน้าขมขื่น
เขาไม่มีทางเลือกอื่นเพราะพลังของอาคมถูกจำกัดไว้
แน่นอนว่าเขาต้องการฆ่าหวงหรูเหม่ยโดยเร็วที่สุด แต่ถึงแม้ว่าพลังภายในของนางจะถูกปิดกั้นไปแล้ว แต่ความแข็งแกร่งทางกายาของนางยังคงอยู่ มันเป็นไปไม่ได้ที่จะฆ่านางในเวลาอันสั้น
“องค์หญิง อดทนไว้ เดี๋ยวมันก็ผ่านไป!” อีกาทองคำเล่ยหยางกล่าว
"อ๊าาา!"
“แต่มันเจ็บจริงๆ!” หวงหรูเหม่ยรู้สึกเจ็บปวดน้อยลงที่ละน้อย เสื้อผ้าสีขาวบนตัวของนางถูกย้อมเป็นสีแดงด้วยเลือด บาดแผลบนร่างกายของนางช่างน่ากลัว ฉากนี้ทำให้ผู้คนต้องกลั้นหายใจด้วยความสยดสยอง
ตอนนั้นเอง
“ฟริ้ง … ” จี้บนหน้าอกของนางก็มีแสงสีขาวแพรวพราวสว่างขึ้น
“เหมิงเอ๋อของข้า เจ้าต้องมีชีวิตที่ดี!” เสียงหนึ่งดังขึ้นในใจของหวงหรูเหม่ย
“ตูม … ”
เสียงระเบิดดังขึ้นไปรอบทิศ กรงอาคมแตกออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
“ปัง…”
ปีศาจเฒ่าเป็นเหมือนกับว่าวขาดสาย ร่างกายของมันกระเด็นออกไปกระแทกกับกำแพงหินอย่างแรง แม้แต่อีกาทองคำเล่ยหยางก็ยังถูกแรงระเบิดทำให้ต้องถอยหลังกลับ
“โอม…”
กลุ่มแสงสีขาวห่อหุ้มหวงหรูเหม่ยไว้และพาหายไปนางในพริบตา ในห้องลับเหลือเพียงแค่ฝุ่นควันลอยฟุ้งอยู่เท่านั้น
"แค็กๆ …"
อีกาทองคำเล่ยหยางไออย่างหนักก่อนจะพยายามยืนขึ้น
“บัดซบ นางยังมีอาคมปกป้องเช่นนี้!”
ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นมืดมน เขามองดูปีศาจเฒ่าบนพื้นแล้วตะโกนเสียงดังว่า “ถ้าพวกแกยังไม่ตาย ก็ลุกขึ้นแล้วไล่ตามนางไปเดี๋ยวนี้!”
“ท่านราชาปีศาจ!” ปีศาจเฒ่าที่ยังมีชีวิตอยู่คลานตัวสั่นไปข้างหน้าของอีกาทองคำเล่ยหยาง
“ถึงองค์หญิงจะมีสมบัติป้องกันกายพาหนีไป!”
“แต่นางน่าจะได้รับบาดเจ็บสาหัส ฉะนั้นนางน่าจะหนีไปได้ไม่ไกล!”
“ฟังให้ดี แม้ว่าเจ้าจะต้องขุดทั้งแผ่นดินลงไปสามฟุต เจ้าก็ต้องตามหาองค์หญิงให้เจอ ถ้านางยังมีชีวิตอยู่ข้าต้องได้เจอ ถ้านางตายข้าก็ต้องได้เห็นศพ เข้าใจรึเปล่า?” อีกาทองคำขเล่ยหยางคำรามออกมา
“ขอรับ ท่านราชาปีศาจ!”
ปีศาจเฒ่าทุกตนพยักหน้าพร้อมกัน พวกเขาหยิบยาออกมาแล้วกลืนเข้าไป และไม่นาน อาการบาดเจ็บของพวกเขาก็หายดี