ปีศาจในทะเลสาบ
เหลียงเหว่ยรู้สึกขนลุกอย่างกระทันหันราวกับมีคนกำลังจ้องมองมาที่เขาอยู่ เขาเงยหน้าขึ้นมองบนท้องฟ้าโดยสัญชาตญาณ 'ไม่มีอะไรนี่หว่า สงสัยคงคิดไปเอง'เหลียงเหว่ยคิดในใจ จากนั้นก็เลิกสนใจ เขาคิดว่าตัวเขาน่าจะไม่คุ้มชิดกับสภาวะที่มีคนจำนวนมากจ้องมอง
หลังจากสะบัดความคิดทั้งหมดเหลียงเหว่ยก็ได้หันหน้าจ้องมองไปที่หญ้าเจ็ดสีตรงหน้าด้วยดวงตาที่ปรากฏประกายความคาดหวังอยู่ภายใน 'หญ้าเจ็ดสี...ถ้าเกิดว่าฉันได้มันมาละก็...'
"พ่อครับ อีกนานไหมกว่าหญ้าเจ็ดสีจะเติบโตสมบูรณ์" เหลียงเหว่ยหันไปถามชายวัยกลางคนที่อยู่ข้างๆตัวของเขา
หน้าตาของชายวัยกลางคนคนนี้คลายกับเหลียงเหว่ยอยู่ประมาณ 70-80 เปอร์เซ็นต์ เขาคนนี้มีชื่อว่าเหลียงเซิ่งเป็นพ่อของเหลียงเหว่ยนั่นเอง
"ตอนนี้เวลา 8:15 นาที คาดว่าเวลา 12:00 หญ้า7สีน่าจะเติบโตสมบูรณ์ "เหลียงเซิ่งยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูเเละคำนวนเวลาที่หญ้าเจ็ดสีจะเติบโตสมบูรณ์
เหลียงเหว่ยกพยักหน้าอย่างเข้าใจ
"พวกเราตระกูลเหลียงไปหาที่พักฟื้นพลังก่อน"เหลียงจิ้งเห็นว่ายังมีเวลาอีกนานกว่าหญ้าเจ็ดสีจะสมบูรณ์ เขาสั่งให้เหล่าสาวกตระกูลเหลียงไปหาที่พักฟื้นพลัง เก็บเเรงไว้เพื่อเตรียมตัวทำศึกที่กำลังจะเกิดขึ้น
"ครับ"เหล่าคนตระกูลเหลียงขานรับพร้อมกันก่อนที่จะหาพื้นที่พักฟื้น
เหลียงเหว่ยเดินไปที่ต้นไม้ต้นหนึ่งพร้อมกับพ่อและปู่ของเขาเหลียงจิ้ง
.........
เวลาประมาณ 9 นาฬิกา กลุ่มของมหาอำนาจก็ได้มาถึงอีกหนึ่งกลุ่มซึ่งกลุ่มที่มาถึงนี้เป็นกลุ่มคนตระกูลเซียง การมาของกลุ่มคนตระเซียงไม่ทำให้คนตกตะลึงมากนักเพราะพวกต่างก็คาดเดาไว้แล้ว แต่ถึงอย่างไรการมาของคนตระกูลเซียงก็เป็นที่สนใจอยู่ดี
"ดูนั่น! ตระกูลเซียงก็มาถึงแล้ว"
"ไม่ผิดจากที่คาดเอาไว้ ตระกูลเซียงต้องมาแน่นอน!"
"คนที่นำหน้าอยู่คงจะเป็น เซียงกง ผู้นำตระกูลเซียงสินะ"
"เอ๋ แล้วคนสวยๆที่อยู่ในกลุ่มนั่นเป็นใครกัน?ทำไมฉันไม่เคยเห็นเธอเลย"คนที่เพิ่งออกมาท่องโลกกล่าวถามอย่างสงสัย
"นี่เจ้าหลุดออกมาจากไหนกันเนี่ย ไม่รู้จักเทพธิดาเซียงเยว่ได้ยังใงกัน?!"
"ใช่เเล้วๆ เทพธิดาเซียงเยว่ขึ้นชื่อว่าเป็นอัจฉริยะของยุธทภพเจียงไห่ อายุเพียงแค่ 20ปี ก็สามารถเข้าสู่ระดับควบแน่นลมปราณได้แล้ว!เรื่องนี้เป็นสิ่งที่ตระกูลเซียงภาคภูมิใจที่สุด!"
ผู้คนมากมายจ้องมองไปที่หญิงสาวในกลุ่มคนตระกูลเซียงแล้วพูดกันอย่างเมามันส์
เซียงเยว่อยู่ข้างๆพ่อของเธออย่างเงียบๆหน้าตาของเซียงเยว่นั้นงดงามเป็นอย่าง ดวงตาที่ราวกับเหยี่ยวของเธอนั้นทำให้เธอดูมีเสน่ห์ขึ้น
"โอ้ว?ดูเหมือนว่าจะมีคนมากมายเลยทีเดียว"เซียงกงผู้นำตระกูลเซียงกล่าวขณะที่ปรายตามองดูผู้คนอย่างอดไม่ได้ เขาไม่คิดเลยว่าจะผู้คนมารวมตัวกันเยอะเเยะขนาดนี้
"เฒ่าพเนจรก็อยู่ด้วยหรือเนี่ย?!"สายตาของผู้นำตระกูลเซียงหยุดอยู่ที่เฒ่าพเนจรจากก็กล่าวด้วยความแปลกใจ
"ฮ่าๆๆท่านผู้นำตระกูลเซียงไม่เจอกันนานเลยนะครับ"เฒ่าพเนจรกล่าวออกมาด้วยท่าทางเป็นมิตร
"ใช่ นานมากแล้วที่เราไม่ได้เจอกัน ยังไงถ้าวันไหนที่คุณว่างก็สามารถมาที่ตระกูลเซียงของผมได้!"
"เอาไว้ว่างๆผมจะต้องไปหาแน่นอนครับ"เฒ่าพเนจรตอบกลับด้วยรอยยิ้ม
"เอาละพวกฉันขอตัวก่อน" เซียงกงสังเกตุเห็นว่าอีกนานกว่าหญ้าเจ็ดสีจะสมบูรณ์ เขาไม่อยากให้เวลาศูนย์เปล่า เลยคิดจะให้คนในตระกูลอาศัยช่วงที่ยังมีเวลาพักฟื้นพลังให้พร้อมสมบูรณ์
........
เวลาประมาณ 10 นาฬิกา กลุ่มคนสำนักพฤกษาขจีก็ได้าถึง ด้านกลุ่มถูกนำโดยชายชราอายุเยอะคนหนึ่งซึ่งแม้จะพูดว่าเขาอายุเยอะแต่การกระทำของเขากลับไม่เป็นเช่นนั้น
ชายชราคนนี้มีชื่อว่า ชิงอ้าว เป็นเจ้าสำนัก สำนักพฤกษาขจี ระดับการบ่มเพาะอยู่ที่ระดับปฐพีขั้นสุดยอดเช่นเดียวกับเหล่าผู้นำคนอื่นๆ
"เหล่ามหาอำนาจในเจียงไห่ได้มาถึงแล้ว4มหาอำนาจ ที่นี้ก็เหลือตระกูลจี้แล้วสินะ"
"เเกคิดว่าตระกูลจี้จะมาไหม"
"ฉันคิดว่าพวกเขาจะต้องมาแน่นอน เป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะปล่อยหญ้าเจ็ดสีไป "
"อืม ฉันก็คิดเหมือนเเกเช่นกัน สิ่งของที่ยั่วยวนขนาดนี้พวกเขาจะไม่มาได้ยังไ??"
หลังจากที่คนของสำนักพฤกษาขจีมาถึง กลุ่มคนก็พากันระเบิดเสียงพูดคุยอีกครั้ง
"คนของตระกูลนั้นยังไม่มาถึงงั้นหรอ?" ชิงอ้าวกวาดสายตามองผู้คน เขาเห็นมหาอำนาจในเจียงไห่มาถึงกันหมดแล้ว เหลือเพียงตระกูลจี้ที่ยังไม่มาถึง 'แปลก ที่ตั้งของตระกูลจี้อยู่ไม่ไกลจากผู้เขาต้าผางไม่ใช่หรอ ทำไมพวกเขายังไม่มา หรือว่าพวกเขาจะไม่เข้าร่วมกับการแย่งชิงครั้งนี้?'ชิงอ้าวคิดในใจกับตัวเองอย่างสงสัย
"เผยอี้ ยังมีเวลากว่าหญ้าเจ็ดสีจะสมบูรณ์ เราไปหาที่พักผ่อนก่อน"ชิงอ้าวพูดกับชายวัยกลางคนที่อยู่ข้างๆ
"ครับ ท่านเจ้าสำนัก" เผยอี้ชายวัยกลางคนที่อยู่ข้างๆชิงอ้าวรับคำสั่ง
ไม่นานกลุ่มคนสำนักพฤกษาขจีก็พากันไปพักผ่อนฟื้นพลังใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง
เวลาล่วงเลยผ่านไป2ชั่วโมง ในระหว่าง2ชั่วโมงมานี้มีคนมาถึงบ้างเป็นประปราย แต่ไม่เห็นวี่แววของคนตระกูลจี้เลย
"เห้ย...ดูนั้น!! หญ้าเจ็ดสีมันเรืองแสงออกมา!!!"
"ใช่จริงๆด้วยมันเรืองเเสงออกมา! นี่มันหมายความว่ายังไงกัน''
"ทำไมถึงเรืองแสงออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยแบบนี้ล่ะ?!!"
"...หรือว่าหญ้าเจ็ดสีเติบโตสมบูรณ์แล้ว"
เมื่อได้ยินเสียงวุ่นวายของฝูงชนเหล่าคนจำนวนมากก็ต่างพากันหันไปมองที่หญ้าเจ็ดสี เกาะเล็กๆตรงกลางทะเลสาป ปรากฎแสงสว่างจ้าขึ้นมา ซึ่งไม่ต้องบอกก็รู้ภายในแสงสว่างนั้นเป็นอะไร
"พวกเรารีบไปเก็บมัน!!"
"ใช่แล้วรีบไปเก็บมัน! สมุนไพรวิเศษหายากเช่นนี้ ถ้าเกิดว่าได้ครอบครองมันสามารถขึ้นสวรรค์ได้เลย"
"หญ้าเจ็ดสีเเกรอฉันก่อนฉันจะรีบไปหาแกเดี๋ยวนี้!!!"
กลุ่มคนพากันกระโดดลงไปในทะเลสาปและว่ายตรงไปที่ที่หญ้าเจ็ดสีอยู่
"คุณปู่พวกเราไปกันเถอะ"เหลียงเหว่ยสังเกตุเห็นว่าคนมากมายได้มุ่งหน้าไปหาหญ้าเจ็ดสีแล้ว เขากล่าวกับปู่ของเขาอย่างเร่งรีบและกังวล
"เหว่ยเออร์หลานไม่ต้องกังวล หลานลองหันไปมองดูเหล่าพวกมหาอำนาจที่เหลือดูสิ"เหลียงจิ้งกล่าวกับเหลียงเหว่ย
เหลียงเหว่ยหันหน้ามองไปที่เหล่าพวกมหาอำนาจ ตระกูลเซียง สำนักหยุนเยว่ สำนักพรึกษาขจี คนของเหล่ามหาอำนาจเเต่ละคนไม่ได้ลงไปในทะเลสาป พวกเขาเพียงแค่ยืนอยู่ขอบทะเลสาบเท่านั้น
เหลียงเหว่ยเมื่อเห็นอย่างนั้นเขาก็หน้าไปมองปู่ของเขา ปรากฏเครื่องหมายคำถามบนในหน้าของเขา
"เหว่ยเออร์หลานยังต้องเรียนรู้อีกมาก หลานคิดว่าสมุนไพรวิเศษจะสามารถครอบครองมันได้ง่ายดายอย่างงั้นหรอ"
"คุณปู่หมายความว่าอย่างไรครับ ผมไม่เข้าใจ"หลินเหว่ยขึ้นมาอย่างไม่เข้าใจ
"การที่เราจะสามารถครอบครองสมุนไพรวิเศษได้นั้นเราจะต้องผ่าน'อุปสรรค'ให้ได้ซะก่อน"
"อุปสรรค?คุณปู่หมายความว่ายังไงครับ"
"รอดูต่อไปเธอจะเข้าใจเอง"เหลียงจิ้งกล่าวออกมาพร้อมกับจ้องมองไปที่ทะเลสาบ
"ครับคุณปู่"เหลียงเหว่ยกล่าวตอบ และหันหน้าจ้องมองไปที่ทะเลสาป
"ฮ่าๆๆ ฉันใกล้จะถึงแล้ว! หญ้า7สีจะต้องเป็นของฉัน ฮ่าๆๆๆ เอ๋...นี่มันอะไรกัน...บ้าเอ้ย...อ้ากกกก!!!!"
"นี่มันอะไร ทำไมมันเหนี่ยวๆ อ้ากก!!!!...."
"แย่แล้ว!!...หนีเร็วทุกคนมีปีศาจอยู่ในทะเลสาป!!"
"อะไรนะ!! มีปีศาจ!!!"
"ม่ายย!!...ปีศาจจะกินฉันแล้ว ช่วยด้วย ....อ้ากก!!!"
เสียงกรีดร้องของผู้คนจำนวนมากภายในทะเลสาปดังขึ้นมา ทำให้คนที่คนอยู่บนบกและคนยังไม่ได้ลงไปในทะเลสาปนั้นตกใจ
"เกิดอะไรขึ้น? ทำไมผู้คนถึงกรีดร้อง"
"ได้ยินว่ามีปีศาจอยู่ในทะเลสาบน่ะ!"
"อะไรน่ะ!!!..มีปีศาจงั้นหรอ?!!"
"นั้นใงปีศาจมันโพล่มาแล้ว!"คนผู้หนึ่งตะโกนออกมาแล้วชี้ไปที่สิ่งๆหนึ่ง
"โฮ้กกกก!!!"