ปะทะ

ฉางเหวินกระโจนขึ้นบนมาร่างของเซียวอยูซวนจากนั้นก็พยายามที่จะจูบและขืนใจเธอ!

"อ้าา!! ออกไปน่ะออกไป! ช่วยด้วย!ใครก็ได้ช่วยฉันด้วย!!"เซียวอยูซวนตกใจจนต้องร้องขอความชาวยเหลือออกมา เธอพยายามที่จะตะโกนสุดเสียงหวังเพียงให้ใครสักคนมาช่วยเธอให้รอดพ้นจากสถานการณ์ในตอนนี้

"เหอะๆถึงแม้เธอจะร้องไปสุดเสียงแต่มันก็เปล่าประโยชน์! ในวันนี้ไม่มีใครสามารถช่วยเธอได้หรอก!"ฉางเหวินยิ้มอย่างชั่วร้าย จากนั้นก็พยามยามฉีกกระชากเสื้อของเซียวอยูซวนหวังที่จะเห็นเรือนร่างของเธอ

"ฉางเหวินนายปล่อยฉันไปเถอะแล้วฉันจะถือว่าเรื่องในวันนี้ไม่เคยเกิดขึ้น ฉันจะไม่เอาเรื่องวันนี้กับนายแน่นอนได้โปรดปล่อยฉันไปเถอะ!"เซียวอยูซวนพยายามอ้อนวอนในขณะที่ในใจกำลังหาวิธีเพื่อให้หลุดพ้นจากฉางเหวิน เธอถึงขนาดขอร้องให้อีกฝ่ายปล่อยเธอไป

แต่คิดหรือว่าสัตว์ร้ายเมื่อมันติดสัดแล้วมันจะยอมลงโดยง่าย?

"นี่เธอคิดว่าฉันโง่งั้นหรอ? เหอะวางใจเถอะยังไงคืนนี้เธอก็จะต้องเป็นของฉัน ฉันไม่ปล่อยเธอไปแน่!"ฉางเหวินยื่นมือของเขาจากนั้นก็กระชากชุดของเซียวอยูซวนออกมาอย่างแรง!

แกว๊ก!!

"อ้าา!!"

เสื้อของเซียวอยูซวนขาดออกมาจากนั้นมันก็เผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ภายในที่ปิดบังในทันที!

ฉางเหวินมองไปยังเสื้อชั้นในสีดำลายลูกไม้ของเซียวซวนอย่างไม่วางตา น้ำลายของเขาเกือบจะหยดออกมาจากปากอยู่แล้วหลังจากที่จ้องมองมัน! เขาเลื่อนมือของตัวเองและพยายามที่จะยื่นเข้าไปจับที่เสื้อชั้นในสีดำลายลูกไม้ของเซียวอยูซวน

เซียวอยูซวนเห็นมือของฉางเหวินใกล้จะถึงหน้าอกเธอแล้วเธอก็อดไม่ได้ที่จะกรีดร้องออกมาอย่างสิ้นหวัง ในเวลานี้เธอรู้สึกอัปยศเป็นอย่างมาก!"อ้าา!!!ไอ้บ้า!ปล่อยฉัน! อย่ามายุ่งกับฉันน่ะ!!"

ฉางเหวินยิ้มอย่างได้ใจในขณะที่มือของเขาใกล้จะถึงหน้าอกของเซียวอยูซวน ในตอนนี้เขาจินตนาการถึงภาพของตัวเองกับเซียวอยู่สวนที่กำลังบรรเลงเพลงรักกันอย่างเมามัน!

เพียงแต่ว่าในขณะที่มือของฉางเหวินใกล้จะแตะกับหน้าอกของเซียวอยูซวนจู่ๆทันใดนั้นภายในห้องส่วนตัวแห่งนี้ก็ได้ยินเสียงของคนผู้หนึ่งพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ"คนเขาไม่ยอม บังคับฝืนใจไปมันดีแล้วงั้นหรอ?"

มือของฉางเหวินที่ใกล้หน้าอกของเซียวอยูซวนหยุดชะงักลง เขาขมวดคิ้วขึ้นมาจากนั้นก็หันหน้ามองไปยังต้นเสียง

"ใครว่ะ?!!"

ฉางเหวินหันหลังกลับมาไปทางต้นเสียง ปรากฏชายผู้หนึ่งที่ประตูห้องส่วนตัว

"นายเป็นใคร!"ฉางเหวินกล่าวถามออกมาในขณะที่จ้องมองไปยังคนที่อยู่ที่ประตู เขาจำได้ว่าตัวเองล็อคประตูห้องส่วนตัวนี้แล้ว แล้วคนผู้นี้เข้ามาได้อย่างไรกัน?

หรือว่าจะได้กุญแจจากพนักงาน?

หลินเทียนไม่ตอบคำถามของฉางเหวิน เขาก้าวเท้าเบาๆเดินไปทางฉางเหวินด้วยอารมณ์ที่สงบนิ่ง

ฉางเหวินเห็นชายคนนี้ไม่สนใจคำถามตนเอง เขาก็อดไม่ได้ที่แสดงความโกรธเกรี้ยวขึ้นมา"ฉันถามว่าแกเป็นใคร! เข้ามาที่ได้ยังไง! นี่แกไม่ได้ยินที่ฉันถามอย่างงั้นหรอ?!!"

ด้วยเสียงที่ดังของฉางเหวิน เซียวอยู่ที่อยู่ใต้ตัวเขาก็ได้สติขึ้นมา เธอหันหน้ามองไปยังคนที่ปรากฏตัวภายในห้องจากนั้นปรากฏความหวังขึ้นมาภายในดวงตาของเธอ

เซียวอยูซวนรวบรวมพละกำลังและเรี่ยวเเรงทั้งหมดของตัวเองออกมาจากนั้นก็ผลักฉางเหวินที่กำลังคร่อมเธออยู่ออกไปอย่างแรง!

"โอ๊ย!"

ฉางเหวินถูกผลักจนล้มหงายหลัง เซียวอยูซวนเห็นโอกาศเธอไม่รอช้าพยุงตัวเองพุ่งตัวไปหาหลินเทียนในทันที

เซียวอยูซวนพุ่งตัวหลบด้านหลังของหลินเทียน ราวกับหลินเทียนเป็นผู้พิทักษ์ของเธอ

ฉางเหวินเห็นเซียวอยูซวนหลบไปอยู่ด้านหลังหลินเทียน ความโกรธของเขาก็ได้เพิ่มขึ้นมากกว่าเดิม เขากล่าวว่า "ไอ้หนู ส่งผู้หญิงคนนั้นมาให้ฉันซะ แล้วฉันจะปล่อยแกไปไม่อย่างนั้นอย่าหวังว่าแกจะรอดไปจากที่นี่ได้!! "ฉางเหวินกล่าวออกมาในขณะที่ใบหน้าของเขาเผยความหยิ่งผยองและความข่มขู่

"หืม?ขอเหตุหน่อยสิว่าทำไมฉันต้องฟังแก?"หลินเทียนจ้องหน้าของฉางเหวินและกล่าวอย่างเฉยเมย

"เพราะฉันเป็นนายน้อยของตระกูลฉางยังไงล่ะ ไอหนูแกส่งผู้หญิงคนนั้นมาให้ฉันซะดีๆ แล้วฉันจะไม่เอาเรื่องนาย"ฉางเหวินกล่าวออกมาในขณะที่เดินเข้ามาใกล้หลินเทียน

เซียวอยูซวนที่เห็นฉางเหวินเข้ามาใกล้ก็อดไม่ได้ที่จะร้อนใจ เธอกำชายเสื้อของหลินเทียนและกล่าวออกมาอย่างร้อนรน"คุณคะ ช่วยฉันด้วยฉันเป็นคุณหนูของตระกูลเซียว ถ้าคุณช่วยฉันตระกูลเซียวจะต้องตอบแทนคุณแน่"

หลินเทียนหันหน้ามองคนด้านหลังตัวเองเลิกคิ้วเล็กน้อยจากนั้นก็เลิกสนใจหันหน้ามองฉางเหวินตรงหน้าอย่างเฉยเมย

"ไอ้หนู แกไม่ยอมส่งอยากโดนซ้อมงั้นหรอ"ฉางเหวินเห็นหลินเทียนไม่มีทีท่าว่าจะส่งคนมาเขาก็อดไม่ได้ที่จะพูดขู่

"โอ้วว? ถ้างั้นบังเอิญว่าผมอยากโดนซ้อมพอดีเลย ดังนั้นคุณจะช่วยสงเคราะห์ผมอย่างงั้นหรอ?"หลินเทียนยิ้มเล็กน้อยและกล่าวอย่างยั่วยุ

"ไอ้หนู...แกรนหาที่ตาย!!!"ฉางเหวินได้ยินคำพูดของหลินเทียนฟางเส้นสุดท้ายในใจก็ได้ขาดออกมา เขาง้างหมัดออกมาและพุ่งมันไปยังหลินเทียนทันทีด้วยความโกรธ

"ระวัง!!"เซียวอยูซวนเห็นฉางเหวินพุ่งหมัดมาหาตัวเธออดไม่ได้ที่จะพูดเตือนออกมา

หลินเทียนมองหมัดที่พุ่งมายังตัวเขาอย่างเฉยเมย หมัดนี้ของฉางเหวินหลินเทียนไม่เห็นมันอยู่ในสายตาเลยสักนิด เขายื่นมือออกไปข้างหน้าจับหมัดของฉางเหวินอย่างง่ายดาย

ฉางเหวินเห็นหลินเทียนรับหมัดของตัวเองอย่างง่ายดายเขาก็อดไม่ได้ที่จะประหลาดใจและหน้าเสียเล็กน้อย เขาจะดึงมือของตัวเองกลับมาเพื่อที่จะโจมตีหลินเทียนอีกครั้ง แต่ว่าในขณะที่เขาออกแรงนั้นเองมือที่อยู่ภายใต้การจับกุมของหลินเทียนก็ไม่ขยับเลยสักนิด

ฉางเหวินรู้สึกอายเล็กน้อยและพยายามดึงมือของตัวเองออกมาอีกครั้ง ครั้งนี้เขาใช้แรงทั้งหมดของร่างกายดึงมือของตัวเองออกมา

หลินเทียนเห็นอย่างนี้ก็ยิ้มเล็กน้อยจากนั้นก็ปล่อยมือของฉางเหวิน

ตูม!

หลินเทียนปล่อยมือของฉางเหวินกระทันหันทำให้ฉางเหวินที่ทุ่มพละกำลังทั้งหมดของร่างกายไปที่มืออย่างเดียวล้มลงกับพื้นอย่างแรง

"คุณไปทำไปนั่งทำอะไรบนพื้นอย่างงั้นหรอ"หลินเทียนยิ้มออกมาและกล่าวถามอย่างขี้เล่นเล็กน้อย

ฉางเหวินที่ล้มอยู่บนพื้นได้ยินคำพูดของหลินเทียนก็อดไม่ได้ที่จะหน้าแดงด้วยความอับอาย

ฉางเหวินดีดตัวขึ้นมาและเเละเตะไปยังหลินเทียนอย่างแรง

หลินเทียนมองลูกเตะนั้นเล็กน้อยจากนั้นก็ใช้ขาของตัวเองปะทะกับฉางเหวิน

ฉางเหวินเมื่อเห็นว่าหลินเทียนจะใช้ขาของตัวเองมาปะทะกับเขา เขาก็อดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มออกมา ฉางเหวินมั่นใจกับขาของตัวเองเป็นอย่ามางเนื่องจากเขามักจะฝึกพลังเตะเป็นประจำเมื่อเวลาว่าง

ขาของคนทั้งสองปะทะกันอย่างแรงจากนั้นก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้นมา

แกร๊ก~

เสียงเหมือนบางอย่างแตกหักดังขึ้นมาหลังที่ทั้งสองคนปะทะกัน

ฉางเหวินล้มไปกองอยู่กับพื้นกุมขาข้างขวาของตัวเองและร้องออกมาอย่างโหยหวน สังเกตุที่ขาของฉางเหวินตอนนี้มีรูปร่างที่บิดเบี้ยวไปจากเดิม

หลินเทียนมองฉางเหวินเล็กน้อยจากนั้นก็หันมามองคนที่อยู่ข้างหลังตัวเองที่ตอนนี้กำลังตกตะลึงอยู่!

เซียวอยูซวนตอนนี้จ้องมองไปยังขาที่บิดเบี้ยวของฉางเหวินอย่างตกตะลึง ไม่คิดว่าขาของฉางเหวินจะบอบบางเพียงปะทะครั้งเดียวก็หักซะแล้ว