เรียน

เช้าวันอังคารที่สดใส

หลินเทียนยกเปลือกตาของตัวเองจากนั้นกระโดดลงจากเตียงเดินเข้าไปในห้องน้ำอย่างเช่นเคยที่ทำประจำ เขาจัดการล้างหน้าแปรงฟันให้เรียบร้อยและเดินออกจากห้องน้ำ มองไปที่เตียงอื่นๆและเห็นว่าเพื่อนๆทั้งสามคนของเขายังไม่มีใครตื่นเขาก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเล็กน้อย

หลินเทียนมองดูเวลา ตอนนี้เวลา 8:20แล้ว เขาจำได้ว่าเมื่อวานเป่ยหยวนบอกกับเขาว่าวันนี้จะเริ่มเรียนเป็นวันแรก

ในเมื่อวันนี้จะต้องเริ่มเรียนเป็นวันแรกดังนั้นพวกเขาไม่สามารถไปสายเด็ดขาด หลินเทียนเดินไปที่เตียงของเป่ยหยวนจากนั้นก็ปลุกเขาเบาๆ"เป่ยหยวน ตื่นได้เเล้ววันนี้เรามีเรียนน่ะ"

หลินเทียนเขย่าตัวเป่ยหยวนเล็กยน้อยเพื่อให้รู้สึกตัว "หืม..หลินเทียน? มีอะไรงั้นหรอ"เป่ยหยวนลืมตาขึ้นอย่างงงงวยหันหน้ามองหลินเทียน

เมื่อคืนกลับมาดึกทำให้ตัวเป่ยหยวนรู้สึกง่วงเป็นอย่างมาก เขารู้สึกว่าตอนนี้เจายังนอนไม่พอเลย

"วันนี้เรามีเรียนไม่ใช่หรอ"หลินเทียนกล่าวถามขึ้นมาด้วยเสียงเบา

"เรียน?เรียนอะไร"เป่ยหยวนเหมือนยังคงไม่ได้สติอยู่ เขาเกาหัวตัวเองเล็กน้อย เพียงทว่าจู่ๆเหมือนเขาจะนึกอะไรออกเขามองหน้าหลินเทียนและถามออกมา"หลินเทียนตอนนี้กี่โมงแล้ว"

"ตอนนี้เวลา 8:20 "หลินเทียนกล่าวตอบอย่างราบเรียบ

"อะไรน่ะ!!! แย่แล้วๆต้องรีบแล้ว!! วันนี้พวกเรามีเรียนเวลา 8:50 นาที!!"เป่ยหยวนได้ยินหลินเทียนบอกเวลาก็ดีดตัวออกจากเตียงด้วยความตื่นตระหนกทันที

"หลินเทียน นายช่วยปลุกพวกเขาทั้งสองด้วยฉันจะไปแต่งตัวก่อน" เป่ยหยวนพุ่งเข้าไปในห้องน้ำด้วยความรวดเร็ว

หลินเทียนส่ายหัวและยิ้มเล็กน้อย เขาเดินไปปลุกเจิ้ง ฟาน

ปฏิกิริยาของเจิ้งฟานก็ไม่ต่างจากเป่ยหยวนมากนักหลังจากที่รู้ว่าตัวเองจะสายแล้วเขาก็รีบพุ่งไปทางห้องน้ำอย่างรวดเร็ว แต่ว่าห้องน้ำเป่ยหยวนเข้าไปก่อนแล้วเจิ้งฟานก็ทำได้แต่รออย่างอดทนและภาวนาให้ไปเรียนทัน

หลินเทียนได้ไปปลุกเหลียงเหว่ยต่อ ปฏิกิริยาของเหลียงเหว่ยแตกต่างจากพวกเขาทั้งสองหลังจากที่รู้ว่าสายแล้วเขาก็เตรียมที่จะหลับต่อ

ก็อย่างว่านายน้อยตระกูลเหลียงเขาไม่สนเรื่องการเรียนเช่นนี้อยู่แล้ว สำหรับเขาแล้วการไปเรียนก็เพื่อการแก้เบื่อเท่านั้น

...........

เวลา 9:00 ตรงทางเดินอาคารเรียน

"หลินเทียนต้องขอโทษนายด้วยเป็นเพราะพวกเราเลยจึงทำให้นายต้องสายไปด้วยเลย"เป่ยหยวนกล่าวออกมาพร้อมกับเผยใบหน้ารู้สึกผิด ถ้าหลินเทียนไม่มัวแต่ต้องรอพวกเขาทั้งสามคนหลินเทียนก็คงจะมาเรียนทันแล้ว

"ใช่แล้วหลินเทียนถ้าไม่ใช่เพราะนายรอพวกเรา นายก็คงจะไม่ไปสาย"เจิ้งฟานกล่าวออกมาด้วยใบหน้ารู้สึกผิดเช่นกัน

"ไม่เป็นไรหรอกฉันเต็มใจ อีกอย่างพวกนายเป็นเพื่อนของฉันนี่น่าใช่ไหม"หลินเทียนกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม

"ใช่แล้วๆพวกเราเป็นเพื่อนกัน"เหลียงเหว่ยกอดคอหลินเทียนกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มสดใส

ทั้งสี่คนเดินไปเรื่อยๆจนได้เจอกับห้องแห่งหนึ่ง"ห้องนี้งั้นหรอ"เจิ้งฟานมองหน้าเป่ยหยวน

"ห้องนี้แหละ ฉันเคยมาแล้ว"เป่ยหยวนกล่าวออกมาพร้อมกับยื่นมือไปเปิดประตู

"ขออนุญาตครับ"เป่ยหยวนเดินเข้าไปพร้อมกับขออนุญาต

อาจารย์สาวกำลังสอนนักศึกษาอยู่หน้าโพเดี่ยมต้องหยุดชะงักการกระทำลง เธอวางปากกาในมือลงและหันหน้ามองทั้งสี่คนที่อยู่ที่ประตู

เหวินหยินขมวดคิ้วเล็กน้อยมองนาฬิกาข้อมือ"นักศึกษาทั้งสี่คนทำไมเพิ่งมา?"เสียงของเหวินหยินฟังดูหงุดหงิดเล็กน้อย การปรากฏตัวของทั้งสี่คนทำให้การสอนของเธอต้องหยุดฉะงักลงดังนั้นเธอจึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหงุดหงิด

"เอ่อ..อาจารย์คือว่าพวกเราหลงทางเพิ่งมาถึงครับ"เจิ้งหานก้าวข้างหน้าหนึ่งก้าวและกล่าวออกมา นี่เป็นเหตุผลที่ฟังดูขึ้นที่สุดแล้วที่เจิ้งฟานคิดได้เพราะพวกเขาเป็นนักศึกษาใหม่เป็นธรรมดาที่จะหลงทาง

"หลงทาง?ในเพจมหาวิทยาลัยมีแผนที่แนะนำอยู่ชัดเจนแล้วหรือเธอไม่รู้"เหวินหยินหรี่ตาเล็กน้อยพร้อมกับจ้องมองเจิ้งฟาน

สัมผัสสายตาของเหวินหยินเจิ้งฟานก็ประหม่าเล็กน้อยเขาตอบกลับมา"เอ่อ..คือ..พวกเราไม่รู้ครับ"

"อย่างงั้นหรอ?"เหวินหยินพยายามจ้องหน้าเจิ้งฟานอีกครั้ง"เอาล่ะพวกนายไปหาที่นั่งได้แล้ว ฉันจะถือว่าวันนี้เป็นวันแรกที่มาเรียนไม่เอาผิดพวกนาย"

"ขอบคุณมากครับอาจารย์"ทั้งสี่คนกล่าวขอบคุณและเดินหาที่นั่ง

"เอาล่ะเรามาเรียนกันต่อ เมื่อกี้ถึงไหนแล้ว"

พวกหลินเทียนทั้งสี่คนหาที่นั่งเจอ ที่นั่งที่พวกเขาอยู่นั้นเป็นที่นั่งที่ติดอยู่กับหลังห้อง

"ว้าว!! มาเรียนวันแรกมีทั้งโชคดีกับโชคร้ายเลย"เป่ยหยวนนั่งลงและกล่าวออกมาอย่างลอยๆ

"โชคดีโชคร้ายอะไร?"เจิ้งฟานนั่งลงข้างได้ยินคำพูดเป่ยหยวนก็อดไม่ได้ที่จะกล่าวถาม จู่ๆเจ้านี่ก็พูดแปลกๆขึ้นมาทำให้เขาอดสงสัยไม่ได้

"ก็โชคร้ายที่มาเรียนสาย"

"แล้วโชคดีล่ะ"

"โชคดีก็..."เป่ยหยวนเลื่อนสายตาของตัวเองจากนั้นก็จ้องมองไปยังเหวินหยินบนโพเดี่ยมด้วยสายตาที่ลุ่มหลง"...ได้เรียนกับอาจารย์สวยยังไงล่ะ"

เจิ้งฟานเลื่อนสายตาตามเป่ยหยวนมองอาจารย์ที่อยู่บนโพเดี่ยมจากนั้นผงกหน้าอย่างเห็นด้วย"สวยจริงด้วย"

หลินเทียนหันสายตามองเหวินหยินบนโพเดี่ยมอย่างพิจารณา หญิงสาวสูงประมาณ 170 เซนติเมตร รูปร่างสมมาตรได้มาตรฐานดวงตากลมโตสวยงามภายในราวกับมีดวงดาวอาศัยอยู่ จมูกโด่งได้รูปเหมือนศิลปะของพระเจ้าและยังมีปากกระจับน่าสัมผัส โดยรวมแล้วเหวินหยินนับเป็นสาวงามล่มเมืองเลยทีเดียว

หลินเทียนคิดว่าอาจารย์สาวคนนี้สวยไม่แพ้คนเมื่อคืนเลย

วิชาที่เหวินหยินสอนนั้นเป็นวิชาคณิตศาสตร์หลินเทียนตั้งใจเรียนเป็นอย่างมากส่วนเพื่อนเขาอีกสามคนนั้นถูกเสียงที่ใสของเหวินหยินกล่อมจนหลับไปแล้ว

ใช้เวลาประมาณสองชั่วโมงคาบเรียนของเหวินหยินก็ได้จบลง"เอาละวันนี้พอแค่นี้ก่อนใครมีคำถามอะไรก็สามารถมาถามอาจารย์ได้เมื่อเวลาว่าง"พูดจบเหวินหยินชำเลืองมองไปทางพวกของหลินเทียนเบ็กน้อยจากนั้นก็เลิกสนใจ

"นี่ ตื่นได้แล้ว"หลินเทียนสะกิดเป่ยหยวนที่อยู่ข้างๆเบาๆ

"หืม? อะไร? มีอะไรงั้นหรอ?"เป่ยหยวนเงยหน้าถามหลินเทียน

หลินเทียนเห็นท่าทางของเป่ยหยวนเขาก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหัวเล็กน้อยก่อนจะกล่าวว่า"เรียนเสร็จแล้ว"

"อะไรน่ะ! เรียนเสร็จแล้วงั้นหรอ"เป่ยหยวนสังเกตุโดยรอบตอนนี้นักศึกษาต่างก็เริ่มทยอยออกจากห้องแล้ว "นี่ฉันหลับไปนานแค่ไหนเนี่ย"

เป่ยหยวนเอามือกุมหน้าผากอย่างสงสัย

"เอาล่ะปลุกเจ้าพวกนี้เถอะจากนั้นพวกเราไปกินข้าวกัน" หลินเทียนกล่าวออกมาพร้อมกับลงมือปลุกอีกสองคนที่กำลังหลับอยู่