วางแผนเที่ยว

ทั้งสี่คนพากันไปกินข้าวที่โรงอาหาร ตอนเเรกเป่ยหยวนอยากจะไปกินอาหารที่ร้านนอกมหาลัยแต่เจิ้งฟานก็ปฏิเสธโดยให้เหตุผลว่าอยากจะลองชิมอาหารที่โรงอาหารของมหาลัยดูว่าจะอร่อยไหม ถ้าไม่อร่อยทีหลังก็ไม่ต้องมากินอีก

ทั้งสี่คนสั่งอาหารง่ายๆและหาที่นั่งที่ไม่มีคนอยู่

"เจิ้งฟานอาหารที่โรงอาหารไม่อร่อยเลย รู้อย่างนี้ไปกินข้างนอกดีกว่า"เป่ยหยวนกล่าวออกมาในขณะที่กำลังชิมอาหารในปาก เขาคิดว่าอาหารที่โรงอาหารไม่สามารถสู้ภัตตาคารอาหารชั้นฟ้าได้เลย อาหารของทั้งสองต่างกันคนละชั้นเลย

"ใครจะไปรู้ล่ะว่าอาหารที่โรงอาหารของมหาลัยจะรสชาติแย่ขนาดนี้"เจิ้งฟานกล่าวขณะที่อมอาหารไว้ในปาก ถ้ารู้ว่ารสชาติมันจะเเย่ขนาดนี้สู้เขาเชื่อเป่ยหยวนไปกินที่ร้านอาหารข้างนอกดีกว่า

"กินไปเถอะ อีกเดี๋ยวก็จะเข้าเรียนช่วงบ่ายแล้ว"เหลียงเหว่ยกินอาหารในจานอย่างช้าๆพร้อมกล่าวกับทั้งสองคน

"เออ จะว่าไปแล้วอาจารย์เหวินนี่สวยชะมัดเลยแถมเสียงก็ใสอีกด้วย เป็นเพราะเสียงใสๆของเธอเลยจึงทำให้ฉันเผลอหลับในห้องไป"จู่ๆเป่ยหยวนก็จุดประเด็นพูดขึ้นมา

"ใช่แล้วสวยจริงนี่ถ้าไปเป็นดาราน่ะมีหวังดังระเบิดแน่"เจิ้งฟานพยักหน้ากล่าวเสริมออกมาคิดถึงอาจารย์ที่ทั้งสวยทั้งเซ็กซี่ถ้าไปเป็นดารามีหวังคนอื่นๆได้ดับแสงหมดแน่

"แต่ฉันคิดว่าหล่อนน่ะเย็นชาเกินไป ผู้หญิงอย่างหล่อนแค่ชื่นชมก็พอแล้วถ้าเกิดว่าจะให้คู่ครองอ่ะฉันว่าฉันไม่เอา"เหลียงเหว่ยพูดออกมาในขณะที่นึกถึงท่าทางเย็นชาของเหวินหยินในตอนที่สอนในชั้นเรียน

"นายไม่รู้อะไรผู้หญิงที่เย็นชานั้นแหละดี มีเสน่ห์จะตาย มันดูเป็นผู้ใหญ่และดูมีความคิด"เจิ้งฟานกล่าวแย้งออกมา เขาคิดว่าความคิดของเหลียงมีนไม่ค่อยเหมาะสมสักเท่าไหร่ สำหรับเขาแล้วคนอาจารย์เหวินถ้ามีใครได้ไปครอบครองละก็คนนั้นคงจะต้องมีความสุขชั่วชีวิตอย่างแน่นอน

"แต่ฉันก็เห็นด้วยกับเหลียงเหว่ยน่ะ ฉันว่าแค่ขื่นชมก็พอแล้วถ้าจะให้เป็นคู่ครองฉันก็ขอผ่านถ้าเกิดว่าฉันได้คู่ครองแบบนี้มีหวังชีวิตต่อจากนั้นของฉันคงจืดชืดแน่"เป่ยหยวนกล่าวสนับสนุนเหลียงเหว่ย มันพร้อมกับคิดภายในใจถ้าเกิดว่าเขาได้ใช้ชีวิตกับผู้หญิงที่เย็นชา

ได้ยินคำพูดของเป่ยหยวน เจิ้งฟานก็อยากจะแย้งเขาหันหน้ามาทางหลินเทียนและถามความเห็น"หลินเทียนนายคิดว่าไง"

หลินเทียนได้ยินคำพูดของเจิ้งฟานก็วางช้อนในมือลงคิดสักพัก"ฉันว่าผู้หญิงเย็นชาอย่างอาจารย์เหวินมันก็ดีน่ะมันดู..มีเสน่ห์เป็นอีกแบบ"

"นั้นไงฉันว่าแล้วนายต้องคิดเหมือนฉัน"เจิ้งฟานกล่าวออกมาอย่างดีใจเมื่อมีคนเห็นด้วยกับเขา

ทั้งสี่คนทานข้าวพร้อมกับคุยกันเรื่อยเปื่อยตามประสาของวัยรุ่น

.........

เวลา 12:00 ทั้งสี่คนได้ไปเรียนช่วงบ่าย

ช่วงบ่ายจะเรียนเกี่ยวกับวิชาการจัดเศรษฐกิจ ใช้เวลาประมาณสามชั่วโมงทั้งสี่คนก็เรียนเสร็จ

หลังจากเรียนเสร็จพวกเขาก็พากันกลับหอพักไปพักผ่อนช่วงค่ำก็พากันออกไปหาอะไรกินที่ข้างนอกมหาวิทยาลัย

เวลาล่วงเลยผ่านไป เพียงพริบตาก็ผ่านไปแล้วสองสัปดาห์นับตั้งแต่เปิดเรียน

ตลอดเวลาสองสัปดาห์หลินเทียนและเพื่อนๆทั้งสี่คนก็เอาแต่เรียนและเรียนไม่ได้ออกไปเที่ยวที่ไหนเลย

ระหว่างที่ทั้งสี่คนกำลังกลับหอพักจู่ๆเป่ยหยวนก็เปิดปากพูดออกมา "นี่พรุ่งนี้ไม่มีเรียนฉันคิดว่าพวกเราไปเที่ยวผ่อนคลายกันสักหน่อยดีไหม"

หลังจากที่เรียนหนักมาเป่ยหยวนคิดว่าควรหาโอกาสไปเที่ยวผ่อนคลายพักผ่อนร่างกายบ้าง ถ้าเกิดยังเรียนหนักแบบนี้ไปเรื่อยๆมีหวังร่างกายอ่อนล้าและเรียนไม่เข้าหัวแน่

"ไปเที่ยวหรอ?"ได้ยินคำว่าเที่ยวดวงตาของเจิ้งฟานก็ปรากฏแสงออกมา ตลอดสองสัปดาห์ที่ผ่านตัวเขาเอาแต่เรียนตลอดไม่มีพักเลยทำให้ตอนนี้เขาแทบจะกลายเป็นนักวิชาการแล้ว ได้ยินคำว่าไปเที่ยวเป็นธรรมที่เจิ้งฟานจะตื่นเต้น

"ฉันว่าไปเที่ยวก็ดีน่ะตลอดสองสัปดาห์ที่ผ่านมาก็เอาแต่เรียนตลอด ไปเที่ยวผ่อนคลายก็ดีเหมือนกัน"เหลียงเหว่ยเปิดปากพูดออกมา

หลินเทียนได้ยินอย่างนั้นก็พยักหน้าเห็นด้วยการที่ได้เที่ยวมันก็ดีเหมือนกัน"นายมีที่ที่อยากไปไหม"หลินเทียนหันหน้าถามเป่ยหยวน เนื่องจากเป่ยหยวนเป็นคนเสนอมาหลินเทียนคิดว่าเขาคงจะมีแผนในใจแล้ว

เป่ยหยวนพยักหน้า"ฉันได้ยินมาว่าเมื่อสองสามวันก่อนมีสวนสนุกเพิ่งเปิดใหม่พวกเราลองไปเล่นกันไหม"เป่ยหยวนเสนอขึ้นมา

ได้ยินสถานที่ที่เป่ยหยวนอยากไปเจิ้งฟานก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา"ฮ่าฮ่าฮ่าเป่ยหยวนนายโตขนาดนี้ยังอยากจะไปเล่นที่สวนสนุกอีกหรอ"พูดจบแล้วเจิ้งฟานก็หัวเราะต่อ

"เฮ้ๆนายอย่ามาหัวเราะฉัน ฉันได้ยินคนพูดมาว่าสวนสนุกนี้น่ะน่าตื่นเต้นมากเครื่องเล่นต่างๆก็หวาดเสียวมากด้วย"

"ฮ่าๆมันจะหวาดเสียวขนาดไหนกันเชียว"เจิ้งหานกล่าวออกมา

"ตกลงพวกนายจะไปไหม"เป่ยหยวนหันหน้ามองหลินเทียนแล้วก็อีกสองคน

"ฉันไป"หลินเทียนกล่าวออกมาพร้อมยิ้ม'สวนสนุกงั้นหรอ?นานมากแล้วสิน่ะ'

"ฉันยังไงก็ได้"เหลียงเหว่ยกล่าวตอบออกมา

"แล้วนายล่ะเจิ้งฟาน"เป่ยหยวนหันมาจ้องมองเจิ้งฟาน ตอนนี้เหลือเพียงแค่เจิ้งฟานคนเดียวเท่านั้นที่ยังไม่ให้คำตอบ

"พวกนายไปกันหมดฉันจะไม่ไปได้ยังไง"เจิ้งฟานกล่าวตอบพร้อมกับหัวเราะเล็กกน้อยเมื่อต้องไปที่สวนสนุก เขาคิดว่าสถานที่อย่างสวนสนุกนั้นมันเป็นสถานที่สำหรับเด็กเท่านั้น แต่ในเมื่อเพื่อนของเขาอยากจะไปเขาก็จะใจที่จะต้องไปด้วย

ในขณะที่พวกหลินเทียนกำลังวางแผนกันอยู่นั้น ภายในบ้านพักหรูแห่งหนึ่ง

"นายสืบข้อมูลของคนที่ทำร้ายฉันพบหรือยัง"ชายที่นั่งรถเข็นกล่าวถามคนที่ยืนข้างๆด้วยใบหน้าที่เต็มด้วยความโหดเหี้ยมและความโกรธเกรี้ยว!

ผู้ชายคนนี้บนเท้าข้างขวาใส่เฝือกอยู่คาดว่าขาของเขาน่าจะหัก ถ้าหลินเทียนอยู่เขาจะจำได้ในทันทีว่าชายคนนี้เป็นใคร เขาไม่ใครอื่น เป็นฉางเหวินนั้นเอง

"พบแล้วครับนายน้อย"ชายที่ยืนอยู่กล่าวตอบออกมาอย่างเคารพ "คนที่ทำร้ายนายน้อยมีชื่อว่าหลินเทียนเป็นนักศึกษาปี1ของมหาวิทยาลัยเจียงไห่ครับ"

"แล้วภูมิหลังของมันล่ะ สืบมาได้ไหม?"ฉางเหวินกล่าวถามออกมา ถึงอย่างไรเขาก็ไม่ใช่คนวู่วาม เขาต้องสืบให้แน่ชัดว่าหลินเทียนนั้นมีคนหนุนหลังอยู่หรือไม่เพื่อป้องกันปัญหาที่อาจเกิดขึ้น

"เอ่อ..ผมไม่ทราบครับแต่ว่าจากการคาดเดาของผม คนผู้นี้น่าจะไม่มีภูมิหลังอะไรครับ"ชายที่ยืนข้างๆฉางเหวินกล่าวตอบด้วยท่าทีลังเลเล็กน้อย

"นายแน่ใจ"ฉางเหวินหันหน้ามามองตาคนที่ยืนข้างๆ เขาจ้องมองไปยังชายคนนั้นด้วยสายตาที่คาดคั้น

ชายคนนั้นเห็นสายตาของฉางเหวินเขาก็ไม่ทางเลือกและพยักหน้าออกไปด้วยมั่นใจ"แน่ใจครับ"