ก็มาเอาสิ

ชายชราเซียงหนิวจ้องมองไปที่ห้องของหลินเทียนและหนิงเหยียนด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธ เขาไม่คิดเลยว่าหนิงเหยียนจะกล้าเสนอราคามากถึงขนาดนี้

ในตอนนี้เขากำลังลังเลว่าจะประมูลแข่งต่อหรือว่าจะยอมแพ้ให้กับหนิงเหยียนดี ถ้าประมูลแข่งต่อเขาไม่รู้ว่าจะคุ้มค่ากับเงินที่ตัวเองเสียไปไหม เพราะเดิมที่เขาก็คิดหินแระหลาดก้้อนนี้จะมีอะไรยางอย่างพิเศษเท่านั้นและไม่มั่นใจว่ามันพิเศษยังไง

ในขณะที่ชายชรากำลังลังเลอยู่นั้น จู่ๆทันใดนั้นก็ได้มีความคิดชั่วร้ายวาบผ่านเข้ามาภายในหัวของเขา เซียงหนิวจ้องมองไปที่ห้องของหนิงเหยียนจากนั้นก็ยิ้มชั่วร้ายออกมา

หน้าตาของเขาในตอนนี้ราวกับตีวร้ายที่กำลีงวางแผนอะไรบางอย่างก็มิปาน

"ตอนนี้ราคาของหินชิ้นนี้อยู่ที่1000ล้านหยวน มีใครสนใจเสนอราคาเพิ่มอีกไหม ถ้าไม่มี..."

"1000ล้านครั้งที่หนึ่ง!"

"1000ล้านครั้งที่สอง!"

"หืม? คนในห้องวีไอพีนั้นไม่ประมูลต่อแล้วหรอ"

"ฉันว่าเขาคงจะยอมแพ้ไปแล้ว ราคาตั้งขนาดนั้นเขาคงจะสู้ไม่ไหว"

"จริงอย่างที่นายพูดราคาขนาดนั้น ฉันว่าเขาคงจะไม่ยอมเสี่ยงกับหินชิ้นนี้แน่"

"เสียดาย คิดว่าจะได้เห็นการต่อสู้ที่เุเดือดสะอีก เห้อ..น่าผิดหวังจริงๆ"

ฝูงชนพากพูดคุยกันออกมาอย่างหลากหลาย เมื่อพวกเขาเห็นว่าจะจบการประมูลแล้วแต่เซียงหนิวที่อยู่ในห้องยังไม่ได้เสนอราคาออกมา

พวกเขาคิดว่าเซียงหนิวคงจะยอมแพ้ให้กับหินก้อนนี้ไปแล้วแน่นอน

แต่พวกหารู้ไม่ว่าชายชรายังคงไม่ได้ยอมแพ้กับหินก้อนนี้เพียงแค่เขาแค่เปลี่ยนวิธีการที่จะครอบครองหินก้อนนี้เองเท่านั้น!

"1000ล้านครั้งที่..สาม! ขอแสดงความยินดีกับห้องวีไอพีหมายเลขสามที่ได้หินชิ้นนี้ไปครอบครอง! เดี๋ยวหลังจบการประมูลขอเชิญคุณมารับของที่ด้านหลังเวทีด้วยน่ะครับ"พิธีกรกล่าวออกมาด้วยท่าทางที่ตื่นเต้นเล็กน้อย เพราะไม่คิดว่าจะได้ราคาที่ดีขนาดนี้เดิมทีเขาคิดว่าน่าจะได้ราคาสูงสุดประมาณ500ล้านหยวนแต่ไม่คิดเลยว่ามันจะมากกว่านั้นเท่าตัว!

"เอาล่ะสิ่งของชิ้นต่อไป..."

เวลาประมาณ22:00งานประมูลก็ได้จบลง หลินเทียนได้ตามหนิงเหยียนไปรับสินค้าที่ด้านหลังเวที

หลินเทียนจับหินขนาดเท่าศรีษะเด็กทารกมาไว้ในมือด้วยท่าทางสบายๆ เขาใช้สายตาตรวจมองหินนี้อย่างละเอียด

ดูจากภายนอกหินนี้ดูราวกับเป็นหินธรรมดาทั่วไปเพียงแค่มันมีสีหม่นเล็กน้อยทำให้มันเป็นหินที่พิเศษกว่าหินอื่น

หลินเทียนขยับมือเพื่อที่จะเก็บมันไว้ในแหวนมิติ แต่ไม่ว่าเขาจะขยับมือส่งหินเข้าไปในแหวนมิติเท่าไหร่หินนี้ก็ไม่ยอมเข้าไปสักที

เขามองไปที่มีนเล็กน้อยอย่างประหลาดใจจากนั้นก็ยกยิ้มขึ้นมาอย่างสนใจเล็กน้อย"ไม่คิดเลยว่าหินชิ้นนี้จะต่อต้านพลังมิติด้วย"

หลินเทียนไม่มีทางเลือกเขาทำได้เพียงแค่ถือหินไว้อย่างนั้นเท่านั้น

หลังจากชำระเงินเสร็จหลินเทียนและหนิงเหยียนก็ได้ออกมาจากศาลาสมบัติ

"นายน้อยจะกลับไปที่มหาลัยเลยใช่ไหมครับ"หลังจากออกจากศาลาสมบัติหนิงเหยียนก็ได้ถามออกมา

หลินเทียนคิดสักพักก่อนจะตอบว่า"ฉันจะรอคนก่อน"หลินเทียนกล่าวออกมา เขาคิดว่าจะรอติงไคก่อนจากนั้นค่อยกลับไปที่คฤหาสน์ตระกูลจี้ เขาตั้งใจที่จะตรวจสอบหินประหลาดชิ้นนี้ ถ้ากลับไปที่มหาลัยมันจะไม่สะดวกถ้าจะตรวจสอบ

"ถ้าอย่างนั้นนายน้อยผมขอตัวกลับไปก่อนนะครับ พอดีผมมีเรื่องบางอย่างที่จะต้องไปทำ"หนิงเหยียนกล่าวออกมา ตอนนี้เจามีเรื่องหนึ่งที่จำเป็นต้องทำให้สำเร็จให้ได้

หลินเทียนพยักหน้าและกล่าว"นายไปเถอะ"

หนิงเหยียนคำนับหลินเทียนหนึ่งครั้งจากนั้นก็อันตรธานหายไปในอากาศ

หลินเทียนเดินกลับไปที่รถของตัวเองจากนั้นก็เปิดประตูเอาหินไปไว้ด้านในรถ เขาปิดประตูรถของตัวเองจากนั้นก็พิงไปที่รถเพื่อรอติงไคมาถึง

หลินเทียนหลับตาและอย่างสงบ ในเวลาเดียวกันเขาก็ค่อยๆ โคจรวิชาอำนาจสีเงินเพื่อรวบรวมพลังงานธรรมชาติรอบๆ ให้กลายเป็นลมปราณเข้าสู่ร่างกาย เขาดื่มด่ำอยู่กับพลังงานที่อยู่รอบๆ อย่างเงียบสงบด้วยความสบายใจ แต่ในเวลานั้นเองความสงบของเขาก็ได้ถูกทำลายลงโดยคนๆที่ปรากฏตัวขึ้นมา

หลินเทียนลืมตาขึ้นมาจ้องมองไปที่ด้านหน้าของตัวเอง ตอนนี้ตรงหน้าของหลินเทียนได้ปรากฏชายชราคนหนึ่งขึ้นมา ชายชราคนนี้คาดการณ์จากอายุน่าจะอยู่รุ่นราวคราวเดียวกับตาของเขา

"มีอะไร?"หลินเทียนกล่าวถามออกมา เขาสัมผัสได้ว่าชายชราคนนี้มีเจตนาที่ไม่ดี ซึ่งดูได้จากดวงตาของชายชราที่ปรากฏจิตสังหารรางๆ

"ไอ้หนู พอดีว่าฉันสนใจหินของเอ็งนิดหน่อย เอ็งพอจะให้ฉันคนนี้ยืมไปศึกษาดูมันสัก3-4วันได้ไหม?"เซียงหนิวกล่าวออกมาพร้อมกับจ้องมองไปที่หลินเทียนด้วยความขี้เล่นเล็กน้อย

เด็กน้อยอย่างหลินเทียนเขาคิดว่าคงไม่น่าจะมีพิษมีภัยอะไรเล่นสักหน่อยก็ไม่น่าจะเป็นอะไร

หลินเทียนมองไปที่ชายชราจากนั้นก็ยิ้มมุมปาก เขากล่าวออกมา"อยากได้งั้นหรอ งั้นก็มาเอาสิ"หลินเทียนหลีกทางเพื่อให้เซียงหนิวไปเอาหินในรถ

ได้ยินคำพูดของหลินเทียนเซียงหนิวก็แสดงใบหน้าที่แปลกใจเล็กน้อย จากนั้นก็ยิ้มออกมา ไม่คิดเลยว่าหลินเทียนจะคุยง่ายขนาดนี้

เซียงหนิวก้าวเท้าเบาจากนั้นเขาก็ได้เปิดประตูรถและหยิบเอาหินออกมา

"ฮ่าๆๆ ขอบใจมากไอ้หนู เพื่อเป็นการขอบคุณฉันจะให้รางวัลกับนาย"ชายชรากล่าวออกมาพร้อมกับระเบิดออร่าพลังปราณระดับหล่อเลี้ยงลมปราณขั้นต้นออกมา!

เซียงหนิวไม่ไว้ใจหลินเทียนเขาไม่คิดว่าหลินเทียนจะยกหินชิ้นนี้กับเขาง่ายๆขนาดนี้ ชายหนุ่มคนนี้จะต้องมีแผนการอะไรบางอย่างแน่ๆ ดังนั้นเพื่อลดความเสี่ยงที่อาจเกิดขึ้นในอนาคตเขาตั้งใจที่จะสังหารหลินเทียนทิ้งไปซะ!

ชายชราลงมืออย่างรวดเร็วเขายื่นฝามือออกมาเล็งมาที่คอของหลินเทียนอย่างโหดเหี้ยม!

หลินเทียนเห็นฝามือที่กำลังเข้าเข้ามาเขายิ้มเล็กน้อยจากนั้นก็ยกมือของตัวเองปัดฝามือของชายชราเซียงหนิวด้วยท่าทางสบายๆ

ตอนนี้หลินเทียนต้องสู้ด้วยตัวเองเเล้วเพราะเขาสัมผัสได้ว่าตั้งแต่เขาไปที่บ้านตระกูลจี้เมื่อวานบอดีการ์ดทั้งสองก็ได้หายไป ไม่ได้คุ้มกันเขาแล้ว

แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ดีเขาจะได้ทำอะไรสะดวกๆหน่อย

เซียงหนิวโดนปัดหลินเทียนปัดฝามือด้วยท่าทางสบายๆเขาก็อดไม่ได้ที่จะตื่นตระหนกจนต้องอุทานออกมา"เป็นไปได้ยังไง"

"ทำไมเเกถึงปัดการโจมตีของได้อย่างง่ายเช่นนี้?"ชายชรากล่าวถามออกมาด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึม

หลินเทียนยิ้มมุมปากกล่าวออกมาอย่างดูถูก"นั่นเรียกว่าการโจมตีแล้วอย่างงั้นหรอ?"

"หนอย..ดูถูกกันอย่างงั้นหรอ ก็ได้! ถ้างั้นฉันจะแสดงให้แกเห็นเองถึงการโจมตีของฉัน!"พูดจบเซียงหนิวก็ชักดาบที่สะพายไว้ที่เอวออกมา จากนั้นโดยไม่พูดพร่ำทำเพลงเขาก็ได้ฟันออกไปที่หลินเทียนในทันที!

'คลื่นดาบทำลาย'

เกิดคลื่นออกมาจากดาบที่เซียงหนิวฟันออกมา คลื่นดาบได้เคลื่อนที่เข้าไปหาหลินเทียนด้วยความรวดเร็วที่รวดเร็วเป็นอย่างมาก!!