ฉันอยากยืมบ้าง

หลินเทียนมองคลื่นดาบที่กำลังเข้ามาหาตัวเองด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก ในเวลานี้เขาไม่ๆด้มีอาการตื่นเต้นหรือตื่นตระหนกเลยสักนิด เพียงแค่การโจมเล็กๆขนาดนี้เขาไม่ได้ใส่ใจอะไรมันเลย

เขายื่นฝ่ามือของตัวเองออกไปข้างหน้าจากนั้นก็ได้คว้าจับไปที่คลื่นดาบนั้นด้วยมือเปล่าราวกับจับเชือก!

หลังจากนั้นไม่นานเขาก็ได้กำฝ่ามือของตัวเอลเล็กน้อยและในเวลาเดียวกันคลื่นดาบทีาอยู่ในฝ่ามือของเขาก็ได้สลายหายไปกลายเป็นละอองแสงในอากาศ

เซียงหนิวมองการกระทำของหลินเทียนด้วยดวงตาที่เบิกกว้างราวกีบไข่หาน! ในเวลานี้เขาไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตาของตัวเองเห็น!

ถึงแม้ว่านั่นไม่ใช่วิชาไม้ตายของเขาแต่มันก็เป็นวิชาที่ดีที่สุดที่เขาครอบครองตอนนี้แล้ว ตัวเขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าชายหนุ่มตรงหน้าคนนี้จะสามารถทำลายมันได้ง่ายดายได้ขนาดนี้!

ในเวลานี้เซียงหนิวจ้องมองไปที่หลินเทียนด้วยความหวาดกลัวอย่างไม่อาจปกปิดได้ การที่สามารถทำลายวิชาของเขาได้ง่ายดายขนาดนี้ นั้นเกรงว่าตัวของหลินเทียนคงไม่ใช่เด็กหนุ่มธรรมดาๆแน่!

เขาคงจะเจอตอเข้าให้แล้ว!

'ไอ้เด็กหนุ่มนี่มันเป็นใครกัน?! ทำไมมันสามารถทำลายวิชาคลื่นดาบทำลายของฉันได้อย่าง่ายดายขนาดนั้น?! หรือว่าไอ้เด็กหนุ่มนี่จะมีระดับการบ่มเพาะที่เหนือกว่าฉัน!'เซียงหนิวคิดภายในใจ

นี่เป็นเหตุผลเดียวที่เขาพอจะนึกได้ว่าทำไมหลินเทียนถึงสามารถทำลายการโจมตีของเขาได้อย่างง่ายดายขนาดนั้น แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ยากที่เชื่อเหตุผลข้อนี้ของตัวเอง

นั่นเป็นเพราะว่าเด็กหนุ่มคนนี้อายุเท่าไหร่กัน การที่จะบอกว่าเด็กหนุ่มคนนี้มีระดับบ่มเพาะที่เหนือกว่าเขาแน่นอนว่าเซียงหนิวย่อมยากที่เชื่อ

"เอาล่ะๆ ฉันไม่อยากยืมหินของเอ็งแล้ว พอดีว่าฉันเพิ่งนึกออกว่ายังมีธุระ ฉันขอตัวก่อนน่ะ"เซียงหนิวไม่คิดที่จะเสี่ยงต่อสู้กับหลินเทียนอีกต่อไปเพราะเขาดูจากสถานการณ์แล้วถึงสู้ไปเขาก็ไม่มีทางที่จะชนะ อาจบางทีเขาอาจต้องแพ้ด้วยซ้ำ

เซียงหนิวได้วางหินนั่นไว้ในรถของหลินเทียนกลับอย่างเดิม จากนั้นเขาก็เตรียมตัวที่จะจากไป การอยู่ที่นี่ต่อสำหรับเขานั้นเสี่ยงเป็นอย่างมาก!

หลินเทียนมองเซียงหนิวที่กำลังจะจากไปด้วยใบหน้าที่มีรอยยิ้มเย้ยยันเล็กน้อยที่มุมปาก เขากล่าวออกมาว่า"คิดอยากจะไปก็ไปอย่างนั้น หรอ? แบบนี้มันไม่เสียมารยาทเกินไปอย่างงั้นหรอ?"

เซียงหนิวได้ยินคำพูดของหลินเทียน เขาก็หลังกลับมามองหลินเทียนท่าทีประหม่าเล็กน้อย เขากล่าวออกมา''แกต้องการอะไร"

"เมื่อกี้แกอยากจะยืมของๆฉันอยู่เลย ตอนนี้ฉันอยากจะยืมของๆแกบ้างได้ไหม?"หลินเทียนกล่าวออกมาด้วยเสียงราบเรียบ

ได้ยินคำพูดของหลินเทียนเซียงหนิวก็โล่งใจเล็กน้อย คิดว่าหลินเทียนจะทำอะไรกับเขาซะอีก ขืนหลินเทียนทำอะไรบางอย่างกับเขา เขาไม่ทางที่จะต่อต้านได้แน่

"แกอยากยืมอะไร? บนตัวฉันมีแค่ดาบเล่มนี้เล่มเดียวเท่านั้น ถ้าแกอยากได้แกก็เอาไปเลย"

หลินเทียนยิ้มเล็กน้อยและกล่าวว่า"ฉันไม่ได้อยากได้ดาบเบามนนั้นของแก"

"แล้วแกอยากได้อะไร?"

"ฉันอยากได้พลังบ่มเพาะของแก!!!"หลินเทียนกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบเช่นเคย แต่ในเวลานี้กลับมีเสี้ยวความโหดเหี้ยมจางๆเผยออกมาจากตัวของเขา

ได้ยินคำพูดของหลินเทียนเซียงหนิวมึนงงเล็กน้อย เขากล่าวถามออกมา"พลังบ่มเพาะของฉัน?หมายควา-.."

ยังไม่ทันทีเซียงหนิวจะทันได้พูดจบ ทันใดนั้นจู่ๆหลินเทียนก็ได้เข้ามาประชิดตัวจากนั้นก็จิ้มเบาๆไปที่ท้องน้อยของเขาอย่างเรียบง่าย

ปัง!

เกิดเสียงดังขึ้นมาเบาๆที่ท้องน้อยของเซียงหนิว หลังจากนั้นไม่นานตัวของเขาก็ได้ล้มลงไปนอนอยู่บนพื้นทันที!

"อ๊ากก!!!"

เซียงหนิวกุมท้องตัวเองจากนั้นก็ร้องออกมาด้วยความโหยหวน เขากลิ้งไปกลิ้งมาที่พื้นด้วยความเจ็บปวด!

"เเกทำลายการบ่มเพาะของฉัน!!!"เซียงหนิวพยายามอดกลั้นความเจ็บปวดจากนั้นก็หันมาชี้หน้าหลินเทียนด้วยความอาฆาต!

พลังที่เขาอุตส่าห์บ่มเพาะมาทั้งชีวิต ตอนนี้มันกลับถูกทำลายลงด้วยน้ำมือของเด็กหนุ่มที่ไหนไม่รู้แล้ว!!!

ความรู้สึกของเซียงหนิวในตอนนี้เขาอยากที่จะหั่นหลินเทียนให้ออกเป็นชิ้นๆ เพื่อล้มล้างความแค้นของตัวเองที่อยู่ในใจ!

"เอาล่ะฉันยืมของเสร็จแล้ว นายจะไปไหนก็ไป"หลินเทียนกล่าวออกมาพร้อมกับจ้องมองเซียงหนิวด้วยรอยยิ้ม หลินเทียนไม่คิดที่ฆ่าชายชราคนนี้ตั้งแต่แรก เขาไม่ใช่ปีศาจที่จะฆ่าคนเหมือนผักปลา

หลินเทียนคิดว่าแค่ทำลายการบ่มเพาะของชายชราคนนี้ก็เพียงพอแล้ว ตอนนี้เขาไม่ได้อยู่ที่โลกแห่งการบ่มเพาะ การฆ่าคนเหมือนกับผักปลาเป็นสิ่งที่ไม่สมควร

ได้ยินคำพูดของหลินเทียนชายชราก็แทบกระอักเลือดออกมา เขาจ้องมองหลินเทียนเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อเขาก็มิปาน!

"ยังไม่ไปอีกงั้นหรอ?"หลินเทียนหรี่ตาลงจ้องมองไปที่เซียงหนิว

ชายชราได้ยินแบบนี้ก็กล้ำกลืนความเจ็บปวดและลุกเดินจากไปทันที เขากลัวว่าถ้าขืนอยู่นานเกินไปหลินเทียนอาจทำอะไรมากกว่านี้ก็ได้!

มองหลังชายชราที่กำลังจากไปสักพักหลินเทียนก็เลิกสนใจ เขาเดินมาพิงที่รถและหลับตาลงเพื่อรอติงไคมาถึง

หลังจากนั้นไม่นานติงไตก็ได้มาถึงที่รถ หลังจากเขามาที่รถเขาก็ต้องตกตะลึงเมื่อเห็นว่าหลินเทียนกำลังรอเขาอยู่

"นายน้อยกำลังรอผมอยู่อย่างงั้นหรอ"ติงไคกล่าวออกมา เขาคิดว่าหลินเทียนจะกลับไปแล้วซะอีก เขาตามหาหลินเทียนในศาลาสมบัติแต่ก็ไม่เจอจึงคิดว่าหลินเทียนน่าจะกลับไปแล้ว

ที่เขามาที่โรงจอดรถก็เพื่อมาดูว่ารถของหลินเทียนยังอยู่ไหม เผื่อว่าหลินเทียนไม่ได้เอารถกลับไป

"กลับกันเถอะ"หลินเทียนกล่าวออกมา เขาไม่ได้สนใจคำถามของติงไค

"อ๋อ ครับ" ติงไคพยักหน้าและรีบเดินเข้าไปฝั่งคนขับ

เมื่อติงไคเข้ามาด้านในรถเขาก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นหินก้อนหนึ่งตั้งอยู่บนเบาะข้างคนขับ

ติงไคคิดว่าหินชิ้นหน้าตาของมันคุ้นๆ แต่เขาก็ไม่ได้สนใจมันมากและรีบหันมาสตาร์ทรถ

............

รถของหลินเทียนได้กลับมาถึงคฤหาสน์ตระกูลจี้ หลังจากลงรถหลินเทียนก็รีบขึ้นไปบนห้องทันทีพร้อมกับหินภายในมือทันที