เจิ้งฟานถูกทำร้าย

กฎเกณฑ์แห่งชีวิตนับว่าเป็นกฏเกณฑ์ใหญ่กฏเกณฑ์หนึ่งในจักรวาลซึ่งแน่นอนว่าทุกสิ่งทุกอย่างในจักรวาลล้วนต้องอาศัยกฏเกณฑ์แห่งชีวิตในการดำรงชีวิตอยู่!

กฏเกณฑ์แห่งชีวิตจะทำหน้าที่คอยหล่อเลี้ยงสิ่งมีชีวิตต่างๆ ภายในจักรวาล

หลินเทียนคิดว่าเขาโชคดีมากที่ได้เรียนรู้กฏเกณฑ์แห่งชีวิตจากต้นไม้ในทะเลเทพของเขาเพราะถ้าหากว่าให้เขาเรียนรู้กฏเกณฑ์แห่งชีวิตด้วยตนเองบางทีเขาอาจใช้เวลายาวนานในการเรียนรู้มันเลยก็ได้

หลินเทียนขยับตัวเล็กน้อยและมองดูเวลา เมื่อเห็นว่าใกล้เวลาที่จะเข้าเรียนแล้วเขาก็รีบอาบน้ำแต่งตัวและจัดการตัวเองทันที

หลินเทียนเดินออกจากห้องของตัวเองจากนั้นก็เข้าไปทานอาหารในห้องอาหาร เขาได้ตรวจสอบแล้วว่าภายในคฤหาสน์มีเพียงเหล่าคนรับใช้เท่านั้นส่วนคุณตากับคุณยายของเขานั้นไม่รู้ไปไหน อาจเป็นไปได้ว่าทั้งสองอาจไม่ได้กลับมาจากการไปธุระเมื่อคืนเลนก็ได้ ไม่รู้ว่าธุระของทั้งสองเป็นอะไรกัน

หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จหลินเทียนก็เดินไปที่รถของตัวเองเพื่อที่จะไปมหาลัย วันนี้คาบแรกเป็นคาบของอาจารย์เหวินหยินหลินเทียนไม่ยากที่จะไปสายและโดนอาจารย์คนนี้บ่น

ในระหว่างที่หลินเทียนกำลังจะขึ้นรถเพื่อที่จะไปมหาลัยนั้น ในขณะนั้นเองภายในสายตาของเขาก็ได้สังเกตเห็นถึงความผิดปกติบางอย่าง

หลินเทียนมองไปที่สวนที่ติดอยู่กับคฤหาสน์ในขณะที่สายตาของเขาเห็นสวนนั้นเขาก็อดไม่ได้ที่เผยความแปลกใจออกมา

ตอนนี้ภายในสวนหลินเทียนเห็นว่าหญ้า ดอกไม้เเละต้นไม้ภายในสวนนั้นเติบโตมีขนาดใหญ่กว่าหญ้า ดอกไม้และต้นไม้ปกติเป็นอย่างมาก!

ตอนนี้หญ้าภายในสวนของคฤหาสน์นั้นมีความสูงประมาณเอวของผู้ใหญ่เลยทีเดียว และต้นไม้นั้นมีความสูงเกือบๆ 100เมตรได้!

"คงจะผลจากการตระหนักรู้ของฉัน"หลินเทียนเอ่ยออกมา เขาคิดว่านี่คงจะเป็นผลจากการที่เขาตระหนักรู้กฏเกณฑ์แห่งชีวิตเมื่อคืน ถูดท่าคงจะมีพลังบางส่วนเล็ดรอดออกมา

"ดูจากการที่หญ้ายังไม่ได้ถูกตัด ดูเหมือนว่ายังไม่มีใครสังเกตเห็น เอาเถอะทำให้มันกลับมาเป็นเหมือนเดิมดีกว่า"หลินเทียนกล่าวออกมาพร้อมกับสะบัดมือเล็กน้อยไปทางสวน

หลังจากการสะบัดมือของหลินเทียน ทุกสิ่งทุกอย่างภายในสวนจากตอนแรกที่มันมีขนาดใหญ่กว่าปกติตอนนี้มันกำลังค่อยๆ ลดขนาดลง จนในที่สุดทุกสิ่งทุกอย่างภายในสวนก็กลับมาอยู่ในขนาดปกติ ขนาดที่ หญ้า ดอกไม้และต้นไม้ปกติควรจะเป็น

หลังจากที่เห็นสวนกลับมาเป็นปกติหลินเทียนก็เลิกสนใจ เขาขึ้นรถและเดินทางไปมหาลัยทันที

......

ทางด้านตระกูลฉาง

ภายในห้องทำงานของฉางอัน

"พ่อ วันนี้พ่อจะไปตระกูลเซียงใช่ไหม?" ฉางเหวินที่อยู่ตรงข้ามฉางอันได้กล่าวถามออกมาด้วยความรีบร้อน

"ใช่แล้ว วันนี้พ่อจะไปที่ตระกูลเซียง และบอกเรื่องลุงมู่ให้กับคนตระกูลเซียงรู้"

"พ่อคิดว่าตระกูลเซียงจะช่วยเรากำจัดเจ้าเด็กคนนั้นไหม?"ฉางเหวินกล่าวถามออกมา เขากลัวว่าเรื่องนี้อาจไม่สามารถที่จะทำให้ตระกูลเซียงต้องลงมือ

ได้ยินคำถามของลูกชายฉางอันก็ยิ้มและกล่าวออกมา"แน่นอนว่าตระกูลเซียงจะต้องลงมือ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงที่ลุงมู่นั้นเป็นญาติห่างๆของผู้อาวุโสเซียงหนิว เรื่องนี้เผลอๆผู้อาวุโสเซียงหนิวอาจลงมือด้วยตัวเอง!"

"พ่อครับผู้อาวุโสเซียงหนิวเป็นใคร? แล้วจะแน่ใจได้ยังไงว่าถ้าเขาลงมือจัดการเจ้าเด็กนั่นแล้วจะสำเร็จ"ฉางเหวินกล่าวถาออกมาด้วยความสงสัย เขาสงสัยว่ามำไมพ่อของเขาถึงได้มั่นใจขนาดนั้น

"ผู้อาวุโสเซียงหนิวนั้นเป็นบุคคลรุ่นราวคราวเดียวกับหัวหน้าตระกูลเซียงคนปัจจุบัน ความแข็งแกร่งของเขานั้นถึงแม้ว่าจะไม่อยู่ในระดับต้นๆของตระกูลเซียงแต่เขาก็ไม่ได้อยู่ในระดับที่ต่ำ"

"กล่าวอีกอย่างหนึ่งก็คือถึงแม้ว่าเขานั้นจะไม่โดดเด่นเท่าไหร่แต่ทว่าถ้าให้เทียบกับคนรุ่นเดียวกันเขาก็ไม่ได้อ่อนแอเท่าไหร่นัก"

"เพราะฉะนั้นถ้าให้ผู้อาวุโสเซียงหนิวไปจัดการกับเจ้าเด็กนั่น แนนอนว่าย่อมมีโอกาศที่จะชนะมาก"ฉางอันกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ

"แล้วพ่อจะมั่นใจได้ยังไงครับว่าครั้งนี้ผู้อาวุโสเซียงหนิวจะลงมือเอง"ฉางเหวินเอ่ยถามออกมา

ฉางอันยิ้มเล็กน้อยจากนั้นก็กล่าวออกมาว่า"ผู้อาวุโสเซียงหนิวเป็นคนที่รักพวกพ้องและเจ้าคิดเจ้าแค้นเป็นอย่างมาก ถ้าเกิดว่าเราไปบอกเรื่องลุงมู่โดนฆ่าพร้อมกับใส่สีตีไข่ไปเล็กน้อยรับรองเลยว่าเขาจะต้องลงมือจัดการด้วยตัวเองแน่นอน!"

เมื่อฉางเหวินได้ยิ้มคำพูดของพ่อตัวเองเขาก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาจากนั้นก็โพล่งออกมาว่า"เยี่ยม!!"

.....

หลินเทียนกำลังขับรถอยู่บนถนนด้วยความสบายใจ ระหว่างนั้นเขาก็คิดเกี่ยวกับอะไรต่างๆนาๆ

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของมังกรโลหิตที่บอกว่าในโลกใบนี้ยังมีคนที่แข็งแกร่งอยู่ซึ่งมีชื่อว่าเทพสังหาร หรือเรื่องของเขาพ่อแม่เขาในอดีต หมอชราคนนั้นเป็นใครตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน หรือจะเป็นเรื่องที่เขาเพิ่งประสบมาเมื่อคืน ต้นไม้ขนาดใหญ่ในจักรวาลนั้นคืออะไรกันแน่?! ไหนจะเป็นเจ้าสัตว์ประหลาดขนาดยักษ์นั้นอีก หลินเทียนคิดว่าในชีวิตนี้มันมีบางสิ่งที่น่าสนใจกว่าที่คิด

ในระหว่างที่หลินเทียนกำลังคิดอะไรเพลินๆอยู่นั้น จู่ๆทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของเขาก็ได้ดังขึ้นมา หลินเทียนหยิบมันขึ้นมาดูและเห็นว่าตรงหน้าจอมีคำว่าเป่ยหยวนปรากฏอยู่

"หลินเทียน แย่แล้ว!!"

หลินเทียนกดรับสายไม่ทันไร ปลายสายเสียงของเป่ยหยวนก็ได้ดังขึ้นมาทันทีอย่างเร่งร้อน!

"มีอะไรงั้นหรอ?!"หลินเทียนได้ยินเสียงตื่นตระหนกของเป่ยหยวนเขาก็อดไม่ได้ที่จะกล่าวถามออกมา

"หลินเทียน เจิ้งฟานถูกทำร้าย!!"ปลายสายกล่าออกมาด้วยเสียงที่ฟังดูกังวล

"ถูกทำร้ายอย่างงั้นหรอ!"ได้อย่างนั้นหลินเทียนขมวดคิ้วเล็กน้อยและกล่าวถามออกมาอีกครั้ง"พวกนายอยู่ที่ไหน"

"ตอนนี้พวกเราอยู่ที่โรงพยาบาลเพื่อประชาชนเจียงไห่ นายรีบมาดูอาการของเจิ้งฟานหน่อย ฉันรู้ว่านายรักษาคนเป็น"เป่ยหยวนกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน

"ได้! เดี๋ยวฉันจะรีบไปหา"หลินเทียนตอบรับเบาๆ จากนั้นก็กดวางสาย

หลังจากวางสายหลินเทียนก็หักพวงมาลัยมุ่งหน้าไปที่โรงพยาบาลเพื่อประชาชนเจียงไห่ทันที!