ฟื้นแล้ว

หลินเทียนใช้เวลาไม่นานก็ได้มาถึงโรงพยาบาลเพื่อชุมชนเจียงไห่

หลังจากที่หาที่จอดรถสักพักเขาก็ได้เข้าไปในโรงพยาบาลทันที หลังจากที่เข้ามาเขาก็สัมผัสได้ทันทีว่าพวกของเจิ้งฟานอยู่ห้องไหน หลินเทียนเทียนไม่รอช้ารีบเข้าไปที่ห้องพักฟื้นในทันที

หลังจากที่หลินเทียนเข้ามาในห้อง เขาก็เห็นเจิ้งฟานกำลังนอนหลับตาอยู่ บนตัวของเขามีผ้าพันแผลพันอยู่ตามร่างกาย ไม่ว่าจะเป็นส่วนหัว แขนและขาล้วนถูกพันไปด้วยผ้าพันแผล

ข้างๆเตียงนั้นมีเป่ยหยวนและเหลียงเหว่ยกำลังนั่งล้อมกันอยู่อย่างเป็นกังวล หลินเทียนเข้าไปหาพวกเขาและกล่าวถามออกมา"เกิดอะไรขึ้น?!" หลินเทียนถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาเล็กน้อย

สำหรับเขานั้นเจิ้งฟานนับเป็นเพื่อนที่เขารู้จักและสนิทที่สุดหลุงจากที่มาถึงโลกนี้ การที่มีคนมาทำร้ายเพื่อนของเขาเช่นนี้เขาไม่มีวันยอมเด็ดขาด ไม่ว่าคนๆนั้นจะเป็นใครก็ตาม

ได้ยินเสียงของหลินเทียนเป่ยหยวนและเหลียงเหว่ยค่อยๆหันไปมองเขาทันที

"หลินเทียนนายมาแล้วอย่างงั้นหรอ!" เป่ยหยวนถามออกมาพร้อมกับจ้องมองไปที่หลินเทียน

หลินเทียนพยักหน้าและกล่าวถามออกมาอีกครั้ง "มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?!ใครเป็นคนทำร้ายเจิ้งฟาน?"

เป่ยหยวนเห็นท่าทางจริงจังของหลินเทียนเขาได้กล่าวตอบออกมาว่า"พวกฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน เมื่อเช้ามีโทรศัพท์จากโรงพยาบาลโทรเข้ามาบอกว่าเจิ้งฟานอาการสาหัสให้รีบมาที่โรงพยาบาลด่วนทันที"

"จนตอนนี้แล้วเจิ้งฟานยังไม่ฟื้นขึ้นมาเลย ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา แต่เหลียงเหว่ยคิดว่าเจิ้งฟานน่าจะถูกคนทำร้ายมา" เป่ยหยวนกล่าวออกมาในขณะที่มองไปที่เจิ้งฟานอย่างเป็นห่วง ถึงแม้ว่าพวกเขาทั้งสองคนจะชอบทะเลาะกันแต่พวกเขาก็แค่ทะเลาะกันขำๆเท่านั้นไม่ได้คิดอะไรมาก อันทีจริงเป่ยหยวนนั้นนับเจิ้งฟานเป็นเพื่อนที่รู้ใจคนหนึ่งเลยทีเดียว เมื่อเห็นเพื่อนต้องบาดเจ็บเช่นนี้เขาก็อดไม่ได้ที่จะปวดใจเล็กน้อย

"ถูกคนทำร้าย?"หลินเทียนหันหน้าไปทางเหลี่ยงเหว่ยพร้อมกับแสดงใบหน้าที่จริงจังออกมา

"ใช่! จากที่ดูจากบาดแล้ว ฉันคิดว่าเจิ้งฟานน่าจะถูกทำร้ายมา"เหลียงเหว่ยกล่าวออกมา

เขาคาดเดาว่าบาดเเผลที่อยู่บนตัวจองเจิ้งฟานนั้นน่าจะเกิดจากการที่โดนทำร้ายมา ส่วนคนที่ทำร้ายเขานั้นช่างลงมือโหดเหี้ยมเป็นอย่างมากถึงขนาดที่ทำให้เจิ้งฟานต้องหมดสติและได้รับบาดเจ็บสาหัสปางตาย!

"ใครเป็นคนร้ายเขา"หลินเทียนกล่าวถามด่วยสีหน้าเย็นชา ในเวลานี้เขาเริ่มที่จะมีความโกรธเล็กน้อยขึ้นมาบนใบหน้า

"เรื่องนี้ฉันคงไม่รู้เหมือนกันคงต้องรอให้เจ้าตัวฟื้นก่อนแล้วค่อยถาม"

"เออ หลินเทียนนายรักษาคนเป็นนิห ทำไมนายไม่ดูอาการของเจิ้งฟานหน่อยละ"เป่ยหยวนกล่าวออกมาในขณะที่มองไปที่หลินเทียนอย่างคาดหวัง

ตอนที่อยู่ที่สวนสนุกเทียนกงเขาเห็นกับตาว่าหลินเทียนนั้นสามารถทำให้คนใกล้ตายกลับมามีชีวิตใหม่ได้อีกครั้ง อาการของเจิ้งฟานแค่นี้น่าจะไม่มีปัญหาอะไรสำหรับหลินเทียน ถึงแม้ว่าเหตุการณ์ตอนนั้นหลินเทียนจะกล่าวว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญแต่แน่นอนว่าเขาไม่มีทางเชื่อ

มีอย่างที่ไหนกันที่สามารถบังเอิญรักษาคนให้หายได้

หลินเทียนจ้องมองไปร่างของเจิ้งฟานที่กำลังนอนหลับหมดสติอยู่บนเตียงจากนั้นเขาก็กล่าวออกมา"ฉันจะลองดู"

หลินเทียนเดินไปที่เตียงของเจิ้งฟานจากนั้นก็จับไปที่ข้อมือข้างซ้าย

เขาจับข้อมือของเจิ้งฟานสักพักจากนั้นก็ปล่อยมือ ในระหว่างที่กำลังปล่อยนั้นหลินเทียนก็ได้ส่งพลังงานกฏเกณฑ์แห่งชีวิตเล็กน้อยเข้าไปในร่างกายของเจิ้งฟาน ซึ่งการที่หลินเทียนทำแบบนี้นั้นมันจะช่วยทำให้ร่างกายของเจิ้งฟานฟื้นตัวเร็วมากขึ้น

"เป็นยังไงบ้าง?" เป่ยหยวนกล่าวถามออกมาอย่างเป็นกังวล

"อีกประมาณ 1ชั่วโมงเขาก็น่าจะฟื้น"หลินเทียนกล่าวตอบ ถ้าตามความเป็นจริงเจิ้งฟานต้องใช้เวลาประมาณ1วันกว่าจะฟื้นขึ้นมา แต่ด้วยที่ว่าหลินเทียนนั้นได้ส่งพลังกฏเกณฑ์แห่งชีวิตเข้าไปในร่างกายของเจิ้งฟานทำให้เขาใช้เวลาไม่นานในการฟื้นสติขึ้นมา

"เห้อ...อย่างนั้นก็ดี!"เป่ยหยวนกล่าวออกมาอย่างโล่งอกเมื่อได้ยินคำพูดของหลินเทียน

...

หลังจากนั้น1ชั่วโมง เป็นไปตามที่หลินเทียนพูดออกมา เจิ้งฟานค่อยๆได้สติขึ้นมา เขาค่อยๆเปิดเปลือกตาของตัวเองขึ้นมาอย่างช้าด้วยท่าทางที่มึนงง

"โอ๊ย..เจ็บ!"เจิ้งฟานสดุ้งขึ้นมาเบาๆและร้องออกมา เขาหันซ้ายหันขวาและเห็นว่าเพื่อนๆกำลังจ้องมองมาที่เขาอยู่

"พวกนายมองฉันทำไม?! แล้วเกิดอะไรขึ้นกับฉันทำไมถึงเจ็บขนาดนี้!"เจิ้งฟานถามออกมาด้วยความงงงวยขณะจับไปที่แผลของตัวเอง

"เจิ้งฟานตื่นแล้วงั้นหรอ นายจำได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นกับนาย?!"เป่ยหยวนรีบถามออกมาเมื่อเห็นว่าเจิ้งฟานตื่นขึ้นแล้ว

"เกิดอะไรขึ้นกับฉันอย่างงั้นหรอ"เจิ้งฟานทำหน้างงพร้อมกับจ้องไปที่เป่ยหยวนด้วยความสงสัย ไม่รู้ความสงสัยนี้เป็นความจริงหรือแสร้งทำออกมากันแน่!

"ไม่เอาน่า นี่นายจำอะไรไม่ได้เลยงั้นหรอ นฝ"

"ฉัน.."เจิ้งฟานค่อยๆทบทวนความทรงจำของตัวเอง "ฉันจำได้ว่าเมื่อเช้าฉันได้ช่วยผู้หญิงคนหนึ่งไว้จากพวกอันธพาลหลังจากนั้นฉันก็จำอะไรไม่ได้เลย"

"นายถูกพวกอันธพาลทำร้ายอย่างนั้นหรอ"เป่ยหยวนกล่าวถามออกมา

"ฉันคิดว่าน่าจะใช่ ฉันได้ล่อให้ผู้หญิงคนนั้นหนีไปจากนั้นฉันก็เผชิญหน้ากับอันธพาลพวกนั้น"

"นายจำได้ไหมว่าพวกนั้นมีกี่คน"เหลี่ยมเหว่ยกล่าวถามออกมา

"ฉัน...จำไม่ได้"เจิ้งฟานกล่าวออกมาพร้อมกับส่ายหัวเล็กน้อย โดยในขณะส่ายหัวแววตาของเขามีแสงแปลกๆวูบไหว

"เอาเถอะ บางทีนายอาจเพิ่งฟื้นขึ้นมาเลยจำเรื่องทั้งหมดไม่ค่อยได้ เอาเป็นว่าถ้านายจำอะไรได้ขึ้นมา ก็มาบอกพวกฉันได้"หลินเทียนกล่าวออกมาด้วยเสียงราบเรียบ เขาสังเกตเห็นว่าเหมือนเจิ้งฟานจะจงใจปกปิดอะไรสักอย่างแต่ทว่าเขาก็ไม่ได้สนใจ ในเมื่อไม่อยากที่จะเล่าก็ไม่ต้องเล่า ตอนนี้คนก็ปลอดภัยแล้วไม่มีอะไรต้องเป็นห่วง

"งั้นฉันขอตัวออกไปสูดอากาศข้างนอกหน่อยน่ะ"หลินเทียนกล่าวออกมาพร้อมกับเตรียมตัวที่จะออกจากห้อง

เมื่อเหลียวเหว่ยเห็นหลินเทียนกำลังจะออกไปเขาก็ขอตามไปด้วย"ฉันไปด้วย"

หลังจากนั้นพวกเขาทั้งสองก็ได้ออกจากห้องไปเหลือไว้เพียงเจิ้งฟานและเป่ยหยวนอยู่ภายในห้อง

เจิ้งฟานมองไปที่ด้านหลังทั้งสองด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อย

หลังจากออกมาจากห้อง เหลียงเหว่ยที่อยู่ข้างๆหก็ได้กล่าวออกมา “นายก็สังเกตเห็นใช่ไหม"

หลินเทียนหันหน้ามามองเหลียงเหว่ยด้วยท่าทางแปลกใจเล็กน้อยจากนั้นก็พยักหน้าตอบ “อืม”

“ดูเหมือนว่าเจิ้งฟานมีกำบังปิดบังอะไรบางอย่างอยู่”เหลี่ยงเหว่ยกล่าวออกมา เขาสังเกตเห็นถึงท่าทางของเจิ้งฟานเมื่อกี้นี้เหมือนว่ามีีเรื่องบางอย่างที่ไม่สามารถเล่าได้