ดินแดนศักดิ์สิทธิ์!

หลังจากเห็นม้วนภาพนี้ นายพลหุ่นเชิดทั้งสี่ก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

“ข้ากลัวแทบตาย นึกว่านางจะใช้ทักษะต้องห้ามอะไรบางอย่างซะอีก!”

“สาวน้อย เจ้าต้องการใช้ภาพวาดเพื่อจัดการกับพวกเรา? เจ้ากำลังจะเล่นตลกอยู่หรือไง? “

หุ่นเชิดทั้งสี่ตัวส่ายหัวไปมาอยู่ครู่หนึ่ง

เมื่อครู่นี้ พวกเขาใช้วิธีการต่างๆมองเข้าไปในม้วนภาพ แต่ไม่ว่าพวกเขาจะมองมันอย่างไร ก็ไม่มีความผันผวนของพลังวิญญาณออกมาจากม้วนภาพแม้แต่นิดเดียว

มันไม่ต่างไปจากม้วนภาพวาดธรรมดา แม้แต่คนธรรมดาก็ฉีกมันทิ้งได้ง่ายๆ

ใช้สิ่งนี้กับเรา?

ฮ่าๆๆ

อย่างไรก็ตาม ในวินาทีต่อมา ใบหน้าของพวกเขาทั้งสี่ก็เปลี่ยนไปอย่างมาก ร่างกายของทั้งสี่ก็สั่นสะท้านออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ

ในตอนนี้ ซูอี้หลิงได้กางม้วนภาพออกมา หิมะก็ปรากฏขึ้นมาต่อหน้าพวกเขาทั้งสี่ อากาศเปลี่ยนเป็นหนาวเย็นในฉับพลัน หิมะเหล่านี้เข้าปกคลุมทั้งสี่

“นี่ … มันเป็นไปไม่ได้!”

“นี่มัน … น่ากลัว … น่ากลัวมาก!”

“ใครกันที่มีพลังสร้างของเช่นนี้”

"ไม่จริง…"

เสียงของหุ่นเชิดสี่ตัวสั่นสะท้าน แต่ยังไม่ทันที่พวกเขาจะได้กล่าวอะไรไปมากกว่านี้ พวกเขาก็กลายเป็นประติมากรรมน้ำแข็ง

ร่างของพวกเขาแข็งอยู่กับที่ไม่ขยับเขยื้อน

"พรึบ…"

ลมกระโชกแรงพัดออกมาจากม้วนภาพอย่างต่อเนื่อง

“ปัง ปัง ปัง ปัง…”

เสียงระเบิดดังออกมาสี่ครั้ง ประติมากรรมน้ำแข็งของนายพลหุ่นเชิดทั้งสี่ก็ระเบิดออก เศษชิ้นส่วนของพวกเขากลายเป็นเศษกระเด็นไปรอบๆ จนกระทั่งตาย พวกเขาไม่มีสิทธิ์ได้กรีดร้องออกมาเลยแม้แต่นิดเดียว

รอบข้างเองก็เงียบกริบ! กลุ่มผู้ฝึกตนจ้องมองไปที่ฉากนี้อย่างว่างเปล่า พวกเขาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

“หิมะตกหนักกดทับต้นสนเขียว แต่ต้นสนเขียวก็ยังตั้งตรงอย่างเด็ดเดี่ยว!”

หลังจากซูอี้หลิงกล่าวจบประโยค

“โอม…” ทั้งโลกสั่นสะเทือน

ม้วนภาพโบยบินออกมาจากมือของซูอี้หลิง ภาพวาดเริ่มเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว

เมื่อบรรพบุรุษมังกรมิติเห็นฉากนี้ ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

“ให้ตายสิ ต้นไม้โลก เจ้ากลายเป็นสุนัขที่ภักดีเช่นนี้ได้อย่างไร!”

“เจ้ากลายเป็นต้นสนสีเขียวในภาพวาด!” บรรพบุรุษมังกรมิติกล่าว

คำเหล่านี้ถูกส่งผ่านไปยังภาพวาดโดยตรง ทำให้ไม่มีใครได้ยินเสียงนี้

“ฮ่าฮ่า เจ้าเองก็เหมือนกัน เจ้าเต็มใจที่จะถูกแกะสลักเป็นรูปปั้น!” เสียงดังออกมาจากภาพวาด

จากนั้นต้นสนสีเขียวก็ตั้งตรงอยู่เหนือพระราชวังทะเลสาบหยก

“หืม ข้ามีโชคชะตากับนายน้อย!” บรรพบุรุษมังกรมิติพ่นลมออกมาอย่างเย็นชา

"โอ้? แค่นั้นแหละ! เจ้ายังจะบอกว่าตัวเองไม่ใช่สุนัขอีกหรือ!” ต้นไม้โลกกล่าวอย่างไร้ความปราณี

"เจ้า!"

บรรพบุรุษมังกรมิติเจ้าออกมาอย่างโมโห เขาสูดหายใจออกมาอย่างเย็นชา

“ฮึ่ม ข้าขี้เกียจเกินกว่าจะสนใจเจ้าแล้ว!”

หลังจากกล่าวคำเหล่านี้ ร่างของบรรพบุรุษมังกรมิติก็หดตัวลงอย่างรวดเร็ว มันกลายเป็นรูปปั้นและบินกลับไปที่มือของมู่ปิงในพริบตาเดียว

เหนือวังทะเลสาบหยก

“ฟึบ …”

พลังวิญญาณที่ไม่มีที่สิ้นสุดพุ่งออกมาจากม้วนภาพ

“ฮาก…”

ลูกเห็บคำราม พลังปราณก่อตัวเป็นลมที่รุนแรงหมุนวนรอบๆต้นไม้โลก

ทันใดนั้น บนต้นไม้โลกมีแสงสว่างออกมา เหมือนกับทางช้างเผือกเก้าสายที่ไหลลงมาจากสวรรค์

นิกายวังทะเลสาบหยกเริ่มมีการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว

ตราบใดที่อยู่ในเขตของนิกายวังทะเลสาบหยก แม้ว่าจะไม่ใช่ผู้ฝึกตนก็ตาม พลังงานที่อยู่รอบๆก็จะไหลเข้าสู่เส้นลมปราณของทุกคนอย่างเงียบๆ ประเด็นก็คือพลังเหล่านี้นั้นดูดซับได้ดีกว่าหินจิตวิญญาณชั้นดีถึงสิบเท่า

หลังจากผ่านไปเพียงลมหายใจเดียว ความแข็งแกร่งของพวกเขาเพิ่มขึ้นเร็วกว่าการฝึกแบบปกติหลายสิบเท่า

ในตอนนี้ ทุกคนกลายเป็นตกตะลึงอย่างยิ่ง วิธีการเช่นนี้นั้นเป็นสิ่งที่คาดไม่ถึงอย่างยิ่ง เจ้าของม้วนภาพนี้เป็นการตัวตนที่สูงส่งขนาดไหนกัน?

“ฟู่…”

บนท้องฟ้า ต้นสนเริ่มเบ่งบาน

ในชั่วพริบตา มันก็กลายเป็นต้นสนสูงหลายพันเมตร ถ้ามองมาจากระยะไกล มันดูเหมือนกับภูเขายักษ์ใหญ่ลูกหนึ่ง

แล้วต้นสนสีเขียวก็ค่อยๆร่วงหล่นและหยั่งรากลึกลงในบริเวณต้องห้ามของวังหยก มันดูเหมือนต้นไม้โลกที่ยืนหยัดสูงขึ้นไปบนท้องฟ้าอย่างภาคภูมิใจ ราวกับมันค้ำจุนโลกไว้ทั้งใบ

ลมหายใจแห่งชีวิตกระจายออกไปทั่วนิกายวังทะเลสาบหยก

หลังจากผ่านไปนาน ม้วนภาพวาดบนท้องฟ้าก็ค่อยๆหดตัวและลอยกลับมาอยู่ที่มือของซูอี้หลิง

ในเวลานี้ ทุกคนหยุดนิ่งอยู่กับที่อย่างตกใจ เมื่อพวกเขามองไปที่ต้นสนสีเขียวสูงพันเมตรที่มีส่องแสงแห่งชีวิตออกมา ความตกตะลึงก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของทุกคน

“นายน้อย ท่านกำลังเปลี่ยนชะตากรรมของนิกายวังทะเลสาบหยก!”

ซูอี้หลิงพึมพำกับตัวเอง หัวใจของนางเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้

“ท่านมีอำนาจทุกอย่างจริงๆ!” นางเปิดม้วนภาพและพบว่าต้นสนในภาพนั้นหายไปแล้ว เหลือทิ้งไว้แต่น้ำแข็งและหิมะไว้ข้างใน

อารมณ์ต่างๆเอ่อล้นออกมาจากใจของซูอี้หลิง ภายในใจของนางสั่นสะท้าน

“นายน้อย ขอบคุณ!” ซูอี้หลิงหยิบม้วนภาพกลับคืนมา นางเต็มไปด้วยอารมณ์

ลมหายใจต่อมา ผู้ฝึกตนทั้งหมดก็ฟื้นจากความตกใจ

“ข้า…บ้าไปแล้ว! วิธีการที่น่ากลัวเช่นนี้น่าตกใจเกินไป! ด้วยพลังที่แข็งแกร่งเช่นนี้ เกรงว่าต่อให้ทั้งทวีปเทียนหลัวก็คงจะไม่สามารถหาสถานที่เช่นนี้ได้อีกแล้ว!”

"นั่นคือ! แม้แต่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ในภาคกลางก็ยังไม่ดีเท่าที่นี่! “

“ถ้าข้าสามารถอยู่ที่นี่เป็นเวลาหนึ่งปี ถึงแม้ว่าข้าจะไม่ได้ฝึกฝน เกรงว่าจะสามารถฝ่าฟันไปได้อีกหลายขอบเขต!”

เสียงพูดคุยยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

มูปิงระงับหัวใจที่เต้นแรงของนางไว้ก่อนจะหายใจเข้าลึกๆ นางถึงจะสงบลงเล็กน้อย

“ที่นี่เต็มไปด้วยพลังจากสวรรค์และโลก!”

“นายน้อย ท่านเป็นตัวตนแบบใดกัน?” มู่ปิงมองไปในทิศทางของภูเขาปีศาจผู้ยิ่งใหญ่ด้วยดวงตาที่เป็นประกาย

เมื่อคิดว่าตอนแรกนางต้องการจะเปิดโปงว่านายน้อยเป็นคนหลอกลวง? เมื่อคิดดูแล้ว มันเป็นความคิดของคนที่ต้องการฆ่าตัวตาย

เป็นการฆ่าตัวตายชัดๆ!

โชคดีที่นางได้สร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับนายน้อย!

“นายน้อย ขอบคุณ!” ดวงตาของหลัวหลิวหยานเป็นประกาย

ต้องเป็นเพราะหลังจากที่นางผ่านการทดสอบ นายน้อยถึงได้เปลี่ยนนิกายวังทะเลสาบหยกให้เป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์

ความเมตตาอันยิ่งใหญ่นี้เป็นสิ่งที่ยากจะลืมเลือน!

หลัวหลิวหยานถอนอารมณ์ของนาง เจตนาฆ่าเย็นเป็นลูกคลื่น บรรดาผู้ที่ยังตกตะลึงตื่นขึ้นในทันที พวกเขาคุกเข่าลงทีละคนอย่างไม่ต้องคิดเลย

“เจ้าสำนักหลัว โปรดความเมตตา ได้โปรดให้อภัยพวกเรา!”

“ปรมาจารย์หลัว ทั้งหมดเป็นเพราะความโลภของข้า ศิษย์คนอื่นๆไม่เกี่ยวข้อง ขอเพียงแค่ไว้ชีวิตพวกเขา จากนั้นท่านจะทำอย่างไรกับพวกเขาก็ได้!”

“เจ้านิกายทะเลสาบหยก ข้าโลภเอง แต่สาวกของพวกข้าไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วย โปรดไว้ชีวิตพวกเขา!”

ผู้อาวุโสสองสามคนคุกเข่าขอร้องอยู่เบื้องหน้าหลัวหลิวหยาน

“หึ กล้าโจมตีวังทะเลสาบหยกของข้า! แต่ต้องการให้ข้าปล่อยพวกเจ้าไป เมื่อไหร่กันที่นิกายวังทะเลสาบหยกถูกรังแกได้ง่ายเช่นนี้?” เสียงของหลัวหลิวหยานเย็นยะเยือก

“ปรมาจารย์หลัว เราผิด เราเป็นฝ่ายผิดจริงๆ ข้าขออภัย!” ผู้ฝึกตนที่นอนอยู่บนพื้นทุกคนสั่นสะท้าน

“บาปตายได้รับการอภัย แต่บาปเป็นยากที่จะให้อภัย!”

“พวกเจ้า ทำลายการฝึกฝนของตนเองซะ!”

“ส่วนคนอื่นๆจะกลายเป็นข้ารับใช้ของนิกายวังทะเลสาบหยก เจ้าเข้าใจหรือไม่” เสียงของหลัวหลิวหยานเย็นชาจนทำให้ผู้คนที่ได้ยินต้องหนาวสั่น

“ขอรับ ท่านเจ้านิกาย!”

ผู้อาวุโสสองสามคนทำลายจุดตันเถียนของพวกเขาอย่างไม่ลังเล แม้ว่าพวกเขาจะกลายเป็นมนุษย์ แต่อย่างน้อยพวกเขาก็ยังมีชีวิตอยู่

ผู้ฝึกตนคนอื่นๆก็คุกเข่าลงกับพื้น ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกขอบคุณ “เยี่ยมมาก เราสามารถเป็นข้ารับใช้ของนิกายวังทะเลสาบหยกได้ มันเป็นพรสูงสุดในชาตินี้แล้ว!”

“ใช่แล้ว ตอนนี้ นิกายวังทะเลสาบหยกได้กลายเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไปแล้ว สำหรับเราการเป็นข้ารับใช้นั้นเป็นเรื่องดี!” ใบหน้าของผู้ปลูกตนหลายคนสว่างขึ้น

แต่ทว่า พวกเขาคิดผิด

“พวกเจ้าต้องออกจากพื้นที่ของนิกายวังทะเลสาบหยกในทันที ไปอยู่ที่ตีนเขาและรออยู่ที่นั่น!”

“ถ้ามีใครหนีไปแม้แต่คนเดียว ทุกคนจะต้องตาย!” น้ำเสียงเย็นเยียบนั้นสั่นคลอนไปในใจของทุกคน

ผู้ที่ต้องการฝึกฝนในนิกายวังทะเลสาบหยกถูกทำลายความฝันลง บรรดาผู้ที่ปรารถนาจะหนีก็ละทิ้งความคิดของตนไป

มีความรับผิดชอบร่วมกัน ถ้ามีใครหนีไป ทุกคนก็จะต้องตาย

แล้วถ้าทุกคนหนีไปด้วยกันละ?

รนหาที่ตาย!

เช่นเดียวกับกองทัพที่พ่ายแพ้ ผู้ฝึกตนเกือบหมื่นคนก้มหน้าลงโดยไม่แสดงความไม่พอใจออกมาทางสีหน้าเลยแม้แต่น้อย

ตั้งแต่นี้ไป พวกเขาจะกลายเป็นข้ารับใช้ที่ฟังแต่คำสั่งของนิกายวังทะเลสาบหยกเท่านั้น

เมื่อทุกคนออกไป หลั่วหลิวหยานก็เดินไปด้านหน้าของทุกคนพร้อมกับกล่าวขึ้น “ไปที่ห้องลับกันเถอะ!”

“อืม!” เฉินเต้าหมิงพยักหน้าก่อนจะตามหลัวหลิวหยานไปอย่างรวดเร็ว