นายน้อยมีคำสั่งใหม่!

“หรูเหม่ย กิ๊บติดผมเสร็จแล้ว!” ซุนห่าวหยิบกิ๊บติดขึ้นมาแสดงต่อหน้าหวงหรูเหม่ย

"นายน้อย!" ดวงตาของหวงหรูเหม่ยมีแสงประกายขณะจ้องไปที่ซุนห่าว

“หรูเหม่ย ความจริงแล้วข้ายังต้องการตกแต่งมันด้วยลูกปัดอีกสักสองสามเม็ด!” ซุนห่าวกล่าวพลางชี้ไปยังกิ๊บ “อัญมณีที่เจ้าเจอครั้งล่าสุด ยังมีอีกหรือไม่?”

“แกนอสูร!” หวงหรูเหม่ยแอบกล่าวในใจ

“นายน้อยโปรดรอสักครู่ ข้าจะรีบไปหา!”

“ได้ ลองหาพวกมันเพิ่มหน่อย!” ซุนห่าวกล่าว

“ได้เลยนายน้อย!” หลังจากที่นางพูดแบบนั้น หวงหรูเหม่ยหายไปก่อนจะไปปรากฏตัวที่สวนหลังบ้านในพริบตา

“นายน้อย ท่านอยู่บ้านหรือเปล่า?”

ไม่นานหลังจากที่หวงหรูเหม่ยจากไป ก็มีเสียงดังเข้ามาจากลานหน้าบ้าน

เมื่อได้ยินเสียงนี้ ดวงตาของซุนห่าวก็ฉายแววเป็นประกาย

“ผู้ฝึกตน? ดูเหมือนว่าจะเป็นแม่นางมู่ปิง! นางหาลูกศิษย์ให้ข้าได้แล้วหรือ?” ใบหน้าของซุนห่าวเต็มไปด้วยความสุข

ตั้งแต่ครั้งสุดท้ายที่พวกเขาจากไป ซุนห่าวก็ได้แต้มอวยพรมา 4,000 แต้มอย่างไร้เหตุผลในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา

ซุนห่าวไม่สามารถหาเหตุผลที่เข้าได้แต้มอวยพรเหล่านี้มาได้ เหมือนว่าเขาจะได้แต้มอวยพรในขณะที่เขากำลังดื่มชาอยู่ ไม่มีกฎเกณฑ์ใดๆเลยในการเก็บเกี่ยวแต้มอวยพร ความสม่ำเสมอเพียงอย่างเดียวก็คือการมอบสิ่งของให้กับผู้ฝึกตน!

เมื่อซุนห่าวเปิดประตูแล้วสังเกตุเห็นชายชราผู้หนึ่งยืนอยู่ข้างๆมู่ปิง

ประกายแห่งความสุขก็เผยออกมาจากสายตาซุนห่าวแค่แวบเดียวก่อนจะหายไป

“พบนายน้อย!” มู่ปิงแสดงความเคารพหลังจากเห็นซุนห่าว

“แม่นางมู่ปิง นี่คือ?” ซุนห่าวถาม

“นายน้อย นี่คืออาจารย์ใหญ่ของเรา – เหวินเหรินซี” มู่ปิงกล่าว

“กลายเป็นผู้อาวุโสเหวินนี่เอง!” ซุนห่าวประสานมือของเขา

“นายน้อย ข้าไม่กล้า!” เหวินเหรินซีโบกมือซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“ได้โปรดเรียกข้าว่าเฒ่าเหวิน!”

เฒ่าเหวิน? แบบนี้ดีแล้วหรือ? ดูจากผมทรงนกกระเรียนและเคราสีขาว เขาจะต้องเป็นผู้เชี่ยวชาญ ถ้าอย่างนั้นก็น่าจะคุยกันง่ายแล้ว

เนื่องจากอีกฝ่ายร้องขอ ซุนห่าวทำได้แค่เพียงแค่เรียกเขาแบบนั้น

“เฒ่าเหวิน แม่นางมู่ โปรดเข้ามาข้างใน” ซุนห่าวกล่าวเชิญ

“ขอบคุณมาก นายน้อย!” เหวินเหรินซีประสานมือก่อนจะหยิบทองคำอมตะทั้งแปดชิ้นออกมาแล้วยื่นให้ซุนห่าวด้วยความเคารพ

“นายน้อย นี่เป็นของขวัญเล็กๆน้อยๆในการมาเยี่ยมครั้งนี้! ได้โปรดรับมันไว้!” เหวินเหรินซีเต็มไปด้วยความประหม่าและวิตกกังวล

พูดตามตรงแล้ว ตัวตนอย่างนายน้อยจะชอบของที่ด้อยค่าเช่นนี้ได้อย่างไร?

“ท่านเดินทางมาจากที่ห่างไกล ยังอุส่านำของขวัญมาให้ด้วย เกรงใจกันเกินไปแล้ว!” ใบหน้าของซุนห่าวเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เขารับทองอมตะมาก่อนจะมองไปที่มันและพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

ถ้ามีเหล็กดำจำนวนมากขนาดนี้ เขาก็จะสามารถหลอมกริชได้สองเล่มหรือมากกว่าได้! เขาสามารถหลอมดาบยาวได้สองเล่มด้วยซ้ำ!

ข้าต้องให้อะไรกับพวกเขาในภายหลัง เพราะพวกเขาให้เหล็กดำแก่ข้า ข้าจะสร้างดาบยาวสองเล่มให้พวกเขา ความจริงเหล็กดำพวกนี้ก็ถือว่าเป็นของๆพวกเขาเอง พวกเขาไม่อาจปฏิเสธของสิ่งนี้ได้ง่ายๆ

แผนการที่ดี!

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ซุนห่าวก็ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย

เมื่อเหวินเหรินซีเห็นการแสดงออกของซุนห่าว เขาก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

นายน้อยรับมันไป แถมยังดูมีความสุขมากอีกด้วย โชคดีที่นายน้อยพอใจกับมัน!

“นายน้อย เรายังมีสิ่งที่ต้องไปทำ ข้าขอตัวก่อน!” เหวินเหรินซีกล่าว

“ท่านรีบเกินไปแล้ว พักดื่มชาสักถ้วยก่อนออกเดินทาง!” ซุนห่าวกล่าวว่า

“ขอบคุณสำหรับคำเชิญของนายน้อย พวกเราไม่เป็นไร” เหวินเหรินซีกล่าว

“ทำไมท่านถึงได้รีบเช่นนี้? เพียงแค่ดื่มชาสักถ้วยก็ยังไม่มีเวลาเลยหรือ!”

ในเมื่อเจ้ามาอยู่ที่นี่แล้ว จะให้ข้าปล่อยเจ้าไปง่ายๆได้อย่างไร?

เมื่อเผชิญหน้ากับกลุ่มผู้ฝึกตนเหล่านี้ ตราบใดที่ข้าทำท่าทางไม่พอใจ พวกเขาจะฟังคำของข้าไม่ใช่หรือ?

เมื่อเหวินเหรินซีเห็นสีหน้าของซุนห่าวเปลี่ยนไป หนังศีรษะของเขาก็ด้านชาในทันที เหวินเหรินซีรีบกำหมัดแน่น “นายน้อย ข้าจะอยู่ดื่มชา!”

“เข้ามาข้างในก่อน!” ซุนห่าวกล่าว

"ขอรับ!" เหวินเหรินซีและมู่ปิงเดินตามซุนห่าวเข้าไป

การแสดงออกของเหวินเหรินซีกลายเป็นตึงเครียดขึ้น เขาไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงเพราะกลัวว่าจะทำให้ปีศาจในสระน้ำนั้นขุ่นเคือง

เมื่อเหวินเหรินซีเหลือบมองไปที่ปีศาจดอกบัวพันสี ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างมาก นั่นคือการดำรงอยู่ของตัวตนที่น่ากลัวอย่างยิ่ง เพียงแค่เหลือบมองจากหางตา หัวใจของเขาก็ราวกับกำลังจมดิ่งสู่ขุมนรก ร่างกายของเขาเริ่มเย็นยะเยือกไปทั้งตัว

น่ากลัวเกินไป!

แม้จะเตรียมใจมาแล้ว แต่เมื่อต้องเผชิญหน้าจริงๆ มันก็ทำให้เหวินเหรินซีกลัวเป็นอย่างมาก

“ควา…” เสียงเป็ดร้องดังขึ้น เมื่อได้ยินเสียงนี้ ร่างกายของเหวินเหรินซีก็สั่นสะท้านด้วยความกลัว มู่ปิงพูดถึงเสียงร้องนี้หลายถึงหลายครั้ง เขาไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้น ทำได้เพียงเดินตามซุนห่าวอย่างใกล้ชิดไปตลอดทาง

“ฮึ่ม ชายชรามาปรากฏตัวอยู่ต่อหน้าเจ้าแท้ๆ แต่เจ้ากลับไม่แม้แต่จะมองมาที่ข้าอย่างงั้นหรือ?” ตอนนั้นเอง เสียงๆหนึ่งก็ดังขึ้นภายในจิตใจของเขา

มันราวกับเป็นเสียงผ่าของสายฟ้าทั้งเก้าสี ใบหน้าของเหวินเหรินซีเปลี่ยนไปอย่างฉับพลันด้วยความตกใจ ใบหน้าของเขาเริ่มซีดเผือกอย่างเห็นได้ชัด

“ผู้อาวุโส ข้าไม่กล้า!” เหวินเหรินซีกล่าว

“หือ นี่เกี่ยวอันใดกับความกล้า? เร็วเข้า!”

“ขอรับ ท่านผู้อาวุโส!” เหวินเหรินซีเงยหน้าขึ้น เมื่อเขาเห็นหยิงโหยว รูม่านตาของเขาก็หดตัวลงอย่างรวดเร็ว หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นในทันใด

มันคือเทพหลวนเก้าสวรรค์จริงๆ! ก่อนที่ตัวตนเช่นนี้จะหายตัวไป ทั่วทั้งสวรรค์และเก้าโลกไม่มีใครกล้าต่อต้านเขา

นายน้อยเป็นสิ่งมีชีวิตที่สุดยอดจริงๆ!

น่ากลัวจริงๆ

โชคดีที่เหวินเหรินซีเตรียมใจมามากพอ ไม่อย่างนั้นเขาอาจจะตกใจกลัวจนตาย

“ฝึบฝับ…” หยิงโหยวเดินเข้าไปถูขาของซุนห่าวเป็นครั้งคราว

เมื่อเห็นฉากนี้ ภายในหัวใจของเหวินเหรินซีก็ตกตะลึงเป็นอย่างมาก

“ท่านทั้งสอง กรุณานั่งลงก่อน ข้าจะไปเอาชา!” หลังจากซุนห่าวกล่าวจบ เขาก็เดินไปที่ห้องด้านหลัง

เหวินเหรินซีนั่งอยู่ภายในศาลา การแสดงออกของเขาเต็มไปด้วยความประหม่า เขาไม่กล้าแม้แต่จะชื่นชมสภาพแวดล้อมที่สวยงามรอบข้าง

เขารู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกจ้องมองด้วยดวงตานับไม่ถ้วน แผ่นหลังของเขาเริ่มมีเหงื่อไหลออกมากขึ้นเรื่อยๆ

“เสี่ยวปิง นายน้อยเป็นตัวตนน่าสะพรึงกลัว ชาที่เจ้าดื่มนั้นไม่ธรรมดาใช่หรือไม่?” เหวินเหรินซีใช้เวลานานกว่าจะสงบจิตใจลงได้ เขาใช้สัมผัสศักดิ์สิทธิ์ในการถ่ายทอดเสียงไปหามู่ปิง

“เป็นเช่นนั้นจริงๆ อย่างน้อยที่สุดนายน้อยก็จะดื่มชาวิญญาณขั้นสูงสุด หรือไม่ก็เป็นชารู้แจ้ง!” มู่ปิงกล่าว

“เป็นไปได้ยังไง? ต้นชารู้แจ้ง มีเพียงต้นเดียวในโลกนี้ มันผลิตใบชาได้เพียงแค่หลายสิบใบตลอดช่วงเวลาสามพันปี!” เหวินเหรินซีกล่าว

มู่ปิงยิ้มเล็กน้อยแต่ไม่ได้กล่าวอะไรออกไป

ซักพักซุนห่าวก็เดินกลับมาอย่างรวดเร็ว ในมือของเขาถือถุงชาเอาไว้หนึ่งถุง

“เฒ่าเหวิน แม่นางมู่ นี่เป็นครั้งแรกที่พวกท่านมาดื่มชา เรามาดื่มชาต้าหงเปากันดีกว่า!” หลังจากกล่าวจบ ซุนห่าวก็เปิดถุงชาออก

ในตอนนี้ เหวินเหรินซีตกใจกับภาพที่เห็นตรงหน้าเป็นอย่างมาก มุมปากของเขาสั่นอย่างรุนแรง

“นี่… มีชาการรู้แจ้งมากมายขนาดนี้ได้อย่างไร พระเจ้า!”

“มีต้นชาแห่งการรู้แจ้งมีเพียงต้นเดียวในโลกนี้มิใช่หรือ? ถึงจะเก็บสะสมมาตั้งแต่โบราณ มันก็คงจะมีเพียงไม่กี่สิบใบเท่านั้น”

“มันเป็นผลของการเก็บสะสมอย่างน้อยก็หลายพันปี!”

นายน้อยมีชีวิตอยู่มาหลายพันปีแล้วหรือ? ไม่น่าแปลกใจเลยที่เขาจะแข็งแกร่งมากขนาดนี้!

ฟู่…

“อะไร หยิบมันออกไปครั้งละหลายสิบใบ?”

“ข้า… ข้าต้องฝันไปแน่!” หัวใจของเหวินเหรินซีเต้นแรงราวกับว่ามันจะหลุดออกมาจากอก เขาสามารถดื่มชาแห่งการรู้แจ้งได้ แถมมันยังเป็นชาแห่งการรู้แจ้งที่มีใบชาหลายสิบใบ

ข้าขอถามคนทั้งโลก มีใครเคยดื่มชารู้แจ้งเช่นข้าอีก?

ถ้าไม่ใช่เพราะนายน้อยอยู่ที่นี่ด้วย เหวินเหรินซีจะต้องตะโกนออกไปดังๆด้วยความตื่นเต้นอย่างแน่นอน กว่าจะยับยั้งหัวใจที่เต้นระรัวของเขาได้ เวลาผ่านไปนานแล้ว

เมื่อเทียบกับเหวินเหรินซีแล้ว การแสดงออกของมู่ปิงนั้นไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เมื่อนางเห็นซุนห่าวหยิบใบชาขึ้นมาหลายสิบใบ ร่างกายของนางก็สั่นสะท้าน แต่หลังจากผ่านไปนานนางก็เริ่มสงบลง

“นายน้อย ทำไมข้าไม่เห็นแม่นางหรูเหม่ย” มู่ปิงถาม

“นางช่วยข้าหาลูกปัด!” ซุนห่าวกล่าว

ทันทีที่คำพูดนี้ของซุนห่าวดังออกมา ร่างกายของพวกเขาก็สั่นขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้

“นายน้อยต้องการลูกปัด!” นี่เป็นคำสั่งใหม่! มันอาจมีบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับเผ่าปีศาจ

ต้องจำไว้ให้ดี! ทั้งสองมองหน้ากันและพยักหน้าอย่างลับๆ

“นายน้อย ท่านต้องการให้ข้าไปช่วยแม่นางหรูเหม่ยหาหรือไม่” มู่ปิงถาม

“ไม่ อยู่ดื่มชากันเถอะ ดูสิ ชาพร้อมแล้ว!”