วิธีการคัดแยก

“เจิ้ง…” เสียงของกู่ฉินแผ่ไปทั่วถ้ำปีศาจ คลื่นพลังที่ราวกับคลื่นสึนามิได้ก่อตัวขึ้นพร้อมกับเสียงกู่ฉิน เมื่อหวงหรูเหม่ยเร่งจังหวะเร็วขึ้น คลื่นพลังก็ขยายออกไปมากขึ้น

“ฟู่…” พลังก่อตัวเป็นคลื่นขนาดใหญ่แปดคลื่นพุ่งไปที่บาดแผลทั้งแปดของงู

หัวทั้งแปดของมันเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว เมื่อเสียงของกู่ฉินจบลง ไฮดราก็กลับมาสู่สภาพเดิม

อย่างไรก็ตาม มีจิตสำนึกเพียงหนึ่งเดียวที่ยังเหลืออยู่ในร่างกาย

“ขอบคุณ องค์หญิง!” ไฮดราสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น ร่างกายของเขาสั่นสะท้านด้วยความตื่นเต้น เขามองไปที่หวงหรูเหม่ยด้วยความเคารพ

“หลังจากที่เป็นจอมปีศาจไประยะหนึ่ง เจ้าก็เอาหัวข้ากลับไปให้เจ้านายของเจ้า!” หวงหรูเหม่ย กล่าว

ไฮดราตัวสั่นด้วยความตกใจ เขาก้มหน้าคลานไปบนพื้น

“องค์หญิง ข้าไม่กล้า!”

“องค์หญิง ท่านวางใจได้เลยว่าข้าจะไม่ทรยศ!” ไฮดรายังคงก้มหน้าพร้อมกล่าว

“ข้าไม่ได้บอกให้เจ้าฆ่าข้า!” หลังจากกล่าวจบ หวงหรูเหม่ยก็โบกมือขวา หัวๆหนึ่งก็ปรากฏออกมาจากความว่างเปล่า

หัวนี้ลักษณะเหมือนหวงหรูเหม่ยทุกประการ พลังที่อยู่ข้างในก็เหมือนกับนางทุกอย่าง

“เอาหัวนี้ไป ตราบใดที่เจ้าไม่ไปเจอเซียน ก็จะไม่มีใครสังเกตุเห็นความผิดปกติ!”

“หลังจากผ่านไปหนึ่งเดือน เจ้าหัวเอานี้กลับไป จากนั้นกลับมารายงานสถานการณ์ทั้งหมดให้ข้าฟัง!” หวงหรูเหม่ยกล่าว

เมื่อมองไปที่ศีรษะปลอมบนท้องฟ้า ไฮดราก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“องค์หญิง ท่านวางใจได้เลยว่าทุกอย่างจะเป็นไปอย่างที่ท่านกล่าว!” ไฮดราตบหน้าอกของเขาอย่างหนักแน่น

“ข้ายังมีอย่างอื่นต้องทำ ข้าไปล่ะ!”

หลังจากกล่าวจบ หวงหรูเหม่ยก็โบกมือขวาของนาง และแกนอสูรแปดก้อนก็ลอยขึ้นมาที่ฝ่ามือของนาง

“ฟึบ…” จากนั้นร่างของนางก็หายวับไปทันที

เมื่อหวงหรูเหม่ยกลับมาถึง นางก็กลับไปที่สวนหลังบ้าน

“หรูเหม่ย เป็นยังไงบ้าง? เจ้าหาอัญมณีเจอไหม?” ซุนห่าวยิ้มให้หวงหรูเหม่ย

“นายน้อย ข้าพบแค่แปดก้อนเท่านั้น เพียงพอหรือไม่?” หวงหรูเหม่ยนำแกนอสูรทั้งแปดของไฮดราออกมา

“พอดีเลย!” ซุนห่าวหยิบแกนอสูรขึ้นมาไว้ในมือก่อนจะเดินไปที่ห้องแกะสลัก

หลังจากนั้นไม่นาน แกนอสูรทั้งแปดก็ถูกฝังเข้าไปในกิ๊บติดผม แกนอสูรทั้งแปดมีสีต่างกัน มันเปล่งประกายแพรวพราวเป็นอย่างมาก

ซุนห่าวถือมันไว้ในมือพร้อมกับพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

"สวยงามมาก!"

“หรูเหม่ยน่าจะชอบ” ซุนห่าวหยิบกิ๊บขึ้นมาแล้วเดินออกไป

…

…

อีกด้านหนึ่ง

หลังจากที่เหวินเหรินซีและมู่ปิงออกจากบ้านของซุนห่าว พวกเขาก็เต็มไปด้วยความหดหู่

“ด้วยความรู้ของอาจารย์ใหญ่ ยังไม่อาจเข้าใจความหมายอันลึกซึ้งของนายน้อยอีกหรือ?” มู่ปิงถาม

“เจ้าคิดว่าคำแนะนำของนายน้อยเข้าใจง่ายนักหรือ?” เหวินเหรินซีส่ายหัวไปมาอยู่ครู่หนึ่ง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความขมขื่น

“เขาต้องการลูกปัด? มันเป็นลูกปัดแบบใดกัน?”

“แล้วที่นายน้อยมอบดาบอมตะให้กับพวกเรานั้นหมายความว่าอย่างไร? เราควรช่วยนายน้อยหาลูกปัด?”

“จะหาได้ที่ไหน? จะหาได้อย่างไร? มันซับซ้อนเกินไป!” เหวินเหรินซีถอนหายใจ

“อาจารย์ใหญ่ ถ้าอย่างนั้นเราก็ไปที่นิกายวังทะเลสาบหยกกัน บางทีหลิวหยานอาจจะรู้!” มู่ปิงกล่าว

“สมเหตุสมผล สามหัวดีกว่าสอง ไปที่วังทะเลสาบหยกกันเถอะ!” ดวงตาของเหวินเหรินซีเปล่งประกาย เขาจึงรีบพุ่งไปที่นิกายวังทะเลสาบหยกในทันที

“อาจารย์ใหญ่ ช้าลงหน่อย รอข้าด้วย!” มู่ปิงใช้ความเร็วที่สุดของนางแต่ก็ยังไม่อาจตามความเร็วของเหวินเหรินซีทัน

“เจ้าช้าเกินไป แล้วเมื่อไหร่เจ้าจะบุกทะลวงสู่ขอบเขตสวรรค์?”

“ลืมมันไปเถอะ ข้าจะพาเจ้าไปที่นั่น!” หลังจากกล่าวอย่างนั้น เหวินเหรินซีก็โบกมือขวาของเขาออกไป พลังปราณเข้าโอบล้อมมู่ปิงอย่างรวดเร็ว ทั้งสองก็กลายเป็นสายรุ้งพุ่งออกไป

ครึ่งวันต่อมา ทั้งสองมาถึงห้องลับในวังทะเลสาบหยก

“อาจารย์ใหญ่ ทำไมท่านถึงต้องการพบข้า” หลัวหลิวหยานถาม

“หลิวหยาน เราเพิ่งเอาทองคำอมตะไปให้นายน้อย เขาสร้างของอมตะสองชิ้นให้แก่เรา!” หลังจากกล่าวจบ เหวินเหรินซีก็เปิดแหวนมิติแล้วหยิบดาบอมตะออกมายื่นให้หลัวหลิวหยาน

เมื่อเห็นดาบอมตะที่อยู่ข้างหน้านาง รูม่านตาของหลัวหลิวหยานก็หดตัวลง ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความตกใจ

“มันเป็นอาวุธอมตะประเภทเติบโตได้? นายน้อยทำได้จริงๆหรือ?” หลัวหลิวหยานถาม

“แน่นอน เราเห็นนายน้อยสร้างมันด้วยตาของเราเอง” มู่ปิงกล่าว

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลัวหลิวหยานก็อ้าปากค้าง

“ในกรณีนั้น ไม่เพียงแต่เขาไม่ยอมรับของขวัญไว้ แต่กลับสร้างดาบอมตะให้กับพวกท่านแทน” หลัวหลิวหยานถาม

"ไม่เลว!" ทั้งสองพยักหน้าพร้อมกัน

“เล่าเรื่องทั้งหมดตั้งแต่ที่พวกท่านเจอกับนายน้อยจนกระทั่งเขามอบดาบอมตะให้ บอกทุกการกระทำของเขาให้ข้ารู้!” หลัวหลิวหยานกล่าว

"ได้!" เหวินเหวินซีกล่าวตอบ

ทั้งสองเล่ารายละเอียดตั้งแต่ต้นจนจบที่พวกเขาได้พบนายน้อย

หลัวหลิวหยานฟังอย่างระมัดระวังก่อนจะขมวดคิ้วอย่างครุ่นคิด

“ถ้าเช่นนี้ เขาต้องการให้พวกท่านหาลูกปัดให้จริงๆ!”

“แต่ก็ยังยากที่จะเข้าใจว่าลูกปัดนั้นคืออะไรกันแน่?” หลัวหลิวหยานกล่าว

“ใช่แล้ว พวกเราก็ลำบากใจในเรื่องนี้เหมือนกัน! หากนำลูกปัดธรรมดาไปมอบให้ มันจะทำให้นายน้อยไม่พอใจอย่างแน่นอน ไม่ต้องกล่าวถึงการเป็นศิษย์ของเขาเลย แม้แต่เส้นทางแห่งความโชคดีเช่นนี้ก็จะสิ้นสุดลง!” เหวินเหรินซีกล่าวอย่างขมขื่นและกระสับกระส่าย

“อาจารย์ แม้แต่ท่านยังไม่เข้าใจ แล้วข้าจะคิดออกได้อย่างไร” หลัวหลิวหยานส่ายหัวเบาๆ

“ในเมื่อนายน้อยกำลังมองหาลูกปัด งั้นเรามาใช้วิธีคัดแยกกันดีกว่า คิดว่ายังไง?"

ทันใดนั้น เฉินเต้าหมิงก็กล่าวขึ้น

“วิธีการคัดแยก?” ทุกคนมองไปที่เฉินเต้าหมิงด้วยความสงสัย

“เขามอบดาบอมตะให้เรา แสดงว่าเราต้องไปในสถานที่ที่อันตรายเป็นอย่างมาก! ในสถานที่อันตรายเช่นนั้น มันจะต้องมีลูกปัดล้ำค่าอยู่แน่นอน!”

“เราแค่ต้องค้นหาสถานที่ที่อันตรายทั้งหมดในทวีปเทียนหลัว เราต้องสำรวจดินแดนลับที่มีลูกปัดสมบัติในทุกๆที่ ท้ายที่สุดเราก็จะได้ผลลัพธ์ที่ต้องการ” เฉินเต้าหมิงกล่าว

พอเฉินเต้าหมิงกล่าวออกมาแบบนี้ ใบหน้าของทุกคนก็เต็มไปด้วยความสุข

“วิธีนี้ดีมาก!”

“สหายเต๋าเฉิน เจ้าช่างคิดไวและฉลาดมาก ขอบใจเจ้ามาก!”

“เยี่ยมมาก!” คนทั้งหมดมองไปที่เฉินเต้าหมิง

“ใครมีแผนที่บ้าง”

"ข้ามี!" หลังจากเปิดแผนที่ สายตาของทั้งห้าคนกก็จ้องมองไปยังแผนที่

“ทวีปเทียนลั่ว มีห้าเขตแดนแห่งความตาย มันคือสถานที่ที่อันตรายเป็นอย่างมาก!”

“ไม่ต้องพูดถึงพวกเราเลย แม้ว่าจะเป็นเซียนอมตะเข้ามาด้วยตัวเอง พวกเขาก็อาจจะไม่สามารถกลับออกไปได้!”

“ถ้าอย่างนั้น เลิกคิดถึงห้าเขตแดนแห่งความตายไปก่อน มามองสถานที่อันตรายที่อื่นก่อนเป็นยังไง?” เฉินเต้าหมิงถาม

“น้องชายคนเล็กกล่าวมีเหตุผล ข้าเห็นด้วย!" เหวินเหรินซีกล่าว

"ข้าไม่เห็นด้วย!" หลัวหลิวหยานกล่าวพลางส่ายหัวเล็กน้อย

“ท่านหลิว ท่านคิดว่าอย่างไร” เฉินเต้าหมิงกล่าว

“ลูกปัดที่นายน้อยต้องการจะเป็นสิ่งของธรรมดาได้หรือ? ลูกปัดที่สามารถหาได้จากสถานที่ที่ผู้ฝึกตนคนอื่นก็สามารถหามันได้? นายน้อยต้องการลูกปัดแบบนี้จริงหรือ?”

“ถ้าเจ้าต้องการค้นหาสมบัติอมตะ ในทวีปเทียนลั่ว มีเพียงห้าเขตใหญ่เท่านั้น มันมีเฉพาะในเขตแดนแห่งความตายเท่านั้น!” หลัวหลิวหยานกล่าว

ทันทีที่คำเหล่านี้ถูกกล่าวออกมา ทุกคนก็พยักหน้าเห็นด้วย

“ผู้นำหลัวกล่าวมีเหตุผล ด้วยวิธีนี้ เราสามารถเลือกได้เพียงหนึ่งในห้าเขตแดนแห่งความตาย!”

"ใช่แล้ว!"