อบอุ่นจริงๆ
“พวกเขาไม่มีร่องรอยพลังของอสูรยักษ์น้ำแข็งเลย!”
“พวกเขาต้องการจะทำอะไร? อยากจะเข้าไปด้านใน?”
“สองคนนั้นไร้เดียงสาจริงๆ พวกเขาต้องการเข้าไปโดยไม่ต้องใช้เลือดจากหัวใจอสูรยักษ์น้ำแข็ง!”
"ถูกต้อง!"
สายตาเยาะเย้ยหลายคู่มองตรงไปที่ทั้งสองคน
วินาทีถัดมา ม่านตาของผู้ฝึกตนทุกคนก็เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง
"อะไรกัน? พวกเขาเข้าไปแล้ว”
“ไม่มีการต่อต้านเลยหรือ?”
พวกเขาจ้องไปที่อาคมเคลื่อนย้ายด้วยความงุนงง หลังจากผ่านไปครู่หนึ่งพวกเขาถึงจะได้สติ
“เร็ว…อย่ามัวแต่ตะลึง รีบเข้าไปก่อนที่ประตูเคลื่อนย้ายจะหายไป!”
"กำลังรออะไรอยู่? ไปเร็ว!"
กลุ่มผู้ฝึกตนใช้เทคนิคของพวกเขาเพื่อจะเข้าไปยังอาคมเคลื่อนย้าย แต่ก่อนที่พวกเขาจะเข้าไปในอาคมเคลื่อนย้ายได้ทัน
“โอม…”
ทันใดนั้น ข้อจำกัดที่น่ากลัวก็กลับมาปรากฏอีกครั้งในชั่วพริบตา ปิดกั้นไม่ให้ทุกคนเข้าไป
“ปัง…”
กลุ่มผู้ฝึกตนถูกกระแทกถอยหลังกลับไปอย่างรุนแรง พวกเขาพยายามลุกขึ้นและมองไปยังอาคมเคลื่อนย้ายด้วยท่าทางไม่เต็มใจ
“บัดซบ ข้าเกือบเข้าไปได้แล้ว!”
“ซวยจริงๆ ดูเหมือนว่าอาคมเคลื่อนย้ายบ้าๆนี้จะมีความคิดเป็นของตัวเอง มันจงใจกันเราเอาไว้!”
“บ้าจริง อาคมเคลื่อนย้ายกลายเป็นสุนัขจอมเลียไปแล้ว!”
“ตามที่เจ้าบอก ข้อจำกัดของอาคมเคลื่อนย้ายหายไปอยู่ชั่วขณะหนึ่ง มันจงใจให้สองคนนั้นเข้าไปข้างใน มันกำลังประจบมนุษย์อยู่ ไม่อยากจะเชื่อเลย!”
“มนุษย์? เจ้าคิดว่าสองคนนั้นเป็นมนุษย์? เจ้าไม่มีตาหรือ!”
“แล้วสองคนนั้นไม่ใช่มนุษย์หรือไง?”
"นึกให้ดีๆสิ! อาคมเคลื่อนย้ายมีท่าทางหวาดกลัวสองคนนั้นด้วยซ้ำ!”
"ฟู่…"
เมื่อสิ้นคำพูดนี้ ผู้ฝึกตนเกือบทุกคนก็ต้องสูดหายใจเข้าลึกๆ
…
…
ที่ไหนสักแห่งในรังฟีนิกซ์โลหิต
ภูตผีทั้งสองยืนนิ่งอยู่กับที่ในขณะที่แสดงท่าทางหวาดกลัวออกมา
“อันตรายมาก มันอันตรายเกินไป ข้าเกือบจะปิดข้อจำกัดไม่ทัน!”
“ใช่แล้ว มันทำให้ข้ากลัวแทบตาย! เหตุใดตัวตนสูงสุดผู้นี้จึงมาอยู่ที่นี่?”
“เขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อช่วยฟีนิกซ์โลหิตใช่หรือเปล่า?”
“ข้าหวังว่ามันจะไม่เป็นเช่นนั้น ไม่อย่างงั้น ทั้งโลกจะต้องพบกับหายนะครั้งยิ่งใหญ่หากตัวตนเช่นนี้เป็นพวกชั่วร้าย!” ภูตผีทั้งสองพึมพำกับตัวเองด้วยสีหน้าขมขื่น
….
….
แน่นอนว่าซุนห่าวไม่รู้เรื่องนี้
ในขณะนี้ เขาและหวงหรูเหม่ยได้มาปรากฏตัวอยู่ในถ้ำ มีกำแพงหินกั้นอยู่ที่ด้านหนึ่งของถ้ำและอีกด้านเป็นทางเดิน
ทางเดินเป็นสีแดง คลื่นร้อนพัดเข้าสู่ร่างกายพวกเขาอย่างต่อเนื่อง ซุนห่าวยืนหลับตาลงอย่างเพลิดเพลิน
“อบอุ่นจริงๆ!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ใบหน้าของหวงหรูเหม่ยก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย
อบอุ่น?
มันร้อนมากต่างหาก!
หวงหรูเหม่ยรู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองกำลังอยู่ในหม้อต้ม แม้จะนางจะมีชุดอมตะปกป้องร่างกายเอาไว้อยู่ แต่ถึงยังงั้นนางก็ยังมีเหงื่อไหลลงมาอย่างต่อเนื่อง
หวงหรูเหม่ยไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากการใช้พลังของนางเพื่อสร้างโล่ครอบคลุมตัวไว้ เมื่อทำเช่นนี้นางถึงจะค่อยรู้สึกดีขึ้นมา
“หรูเหม่ย รีบไปกันเถอะ ข้างในสบายมาก!”
ซุนห่าวตะโกนก่อนจะมองย้อนกลับไปที่หวงหรูเหม่ย
“เจ้าค่ะ นายน้อย!”
หวงหรูเหม่ยแอบเช็ดเหงื่อของนางออกแล้วมองไปที่ซุนห่าวด้วยความชื่นชม
นายน้อยช่างน่าทึ่งจริงๆ!
“หรูเหม่ย เจ้าต้องพาข้าไปทุกๆที่ในอนาคต! ข้าสบายใจมากเมื่อมีเจ้าคอยปกป้อง!” ซุนห่าวกล่าว
“เจ้าค่ะ นายน้อย!” หวงหรูเหม่ยกล่าว
“อีกไม่นาน ข้าจะสามารถบ่มเพาะในเส้นทางของผู้ฝึกตนได้ เมื่อถึงเวลานั้น ข้าจะเป็นคนปกป้องเจ้า!” ซุนห่าวกล่าว
“อืม!”
หวงหรูเหม่ยพยักหน้าอย่างแรง
นัยน์ตาของนางฉายแววเป็นประกาย นิ้วของทั้งสองประสานกัน
ทางเดินยาวจนราวกับไร้จุดสิ้นสุด ไม่รู้ว่าพวกเขาเดินมานานแค่ไหนแล้ว ตอนนี้อุณหภูมิตรงทางเดินสูงถึงหนึ่งพันองศา มันเหมือนกับเดินอยู่ในเตาหลอมเหล็กดีๆนี่เอง
ความแข็งแกร่งทางร่างกายหวงหรูเหม่ยถูกใช้ไปอย่างรวดเร็ว ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป นางคงจะหมดแรงภายในครึ่งวัน
อย่างไรก็ตาม มีผลไม้อมตะและผลไม้วิญญาณมากมายในแหวนมิติ ซึ่งมันเพียงพอสำหรับการเติมพลังงานของนาง
หวงหรูเหม่ยเตรียมพร้อมอย่างเต็มที่ในการมาครั้งนี้ นางเริ่มผ่อนคลายขึ้นขณะที่คิดได้เช่นนี้
ทันใดนั้นก็มีเสียง “กร็อบ” ดังขึ้นอย่างฉับพลัน เสียงนี้ทำให้ซุนห่าวตกใจ เขามองลงไปเห็นกระโหลกศีรษะของมนุษย์ที่ถูกเหยียบแตกเป็นชิ้นเล็กๆใต้เท้าของเขา
“หัวกะโหลก!” ซุนห่าอุทานออกมา หัวใจของเขารู้สึกตึงเครียดเป็นอย่างมาก
ถึงเขาจะได้ดูหนังสยองขวัญมามากพอสมควรในชีวิตก่อนหน้านี้แล้วก็เถอะ แต่เขาก็ยังรู้สึกตกใจอยู่ดีเมื่อเห็นมันด้วยตาตัวเอง
แม้ว่าอากาศที่นี่จะอบอุ่น แต่มันก็ยังมีอันตรายอยู่ดี! กะโหลกใต้ฝ่าเท้าของเขาน่าจะเป็นของผู้ฝึกตนคนหนึ่ง
แต่ไม่ว่ายังไงก็ตาม เขามีหวงหรูเหม่ยอยู่เคียงข้าง แล้วจะต้องกลัวอะไรอีก!
ซุนห่าวจับมือที่ขาวราวกับหยกของหวงหรูเหม่ยไว้แน่น การทำเช่นนี้มันทำให้เขารู้สึกสบายใจขึ้นอย่างมาก
ทางเดินข้างหน้าเริ่มมีกระดูกมากขึ้นเรื่อยๆ กระดูกเหล่านี้ปกคลุมไปทั่วทางเดินทั้งหมด
“แคร็ก … ” เสียงกระดูกแตกหักยังคงดังขึ้นต่อเนื่อง มันราวกับว่าพวกเขากำลังเดินตามทางที่เต็มไปด้วยหิมะ
เสียงแตกของกระดูกเหล่านี้ทำให้ซุนห่าวเครียดขึ้นเรื่อยๆ หัวใจของเขาอดไม่ได้ที่จะเต้นแรง
"หยุด!"
เสียงที่กล่าวขึ้นอย่างฉับพลันทำให้ซุนห่าวตกใจเป็นอย่างมาก
หลังจากนั้น ผู้ฝึกตนหลายคนก็เข้ามาล้อมซุนห่าว
“ผู้ฝึกตน?”
ดวงตาของซุนห่าวเป็นประกายทันทีเมื่อเห็นคนเหล่านี้
“มีผู้ฝึกตนอยู่จริงๆด้วย พวกเขาจะชอบภาพวาดกันหรือเปล่า?”
เมื่อคิดเช่นนี้ ซุนห่าวก็หยิบม้วนภาพวาดที่เขาเตรียมไว้ออกมา เขากำลังเตรียมที่จะยื่นให้กับพวกเขา
“ตุบ…”
ชายคนหนึ่งตบภาพวาดที่อยู่ในมือซุนห่าวลงกับพื้น
ภาพวาดนี้เป็นผลงานชิ้นเอก แต่ตอนนี้มันกลายเป็นของประดับตกแต่งพื้นไปแล้ว
บัดซบ
ผู้ชายคนนี้ก็ไม่เข้าใจ
“จะเอาภาพวาดห่วยๆนั่นมาทำอะไร”
“มอบศิลาวิญญาณและโอสถทั้งหมดบนร่างกายของเจ้ามา อย่าคิดตุกติก!”
“มองอะไร เจ้าขี้เหร่ ตัวเหม็น? คิดว่าเจ้าปิดหน้าไว้แล้วจะทำให้เรากลัวหรือไง?”
“ยังกล้าจ้องเราอีก!”
ผู้ฝึกตนหลายคนตะโกนออกมาเสียงดัง น้ำเสียงของพวกเขาเต็มไปด้วยพลัง
“กล้าแตะต้องนายน้อย ตายซะเถอะ!” เพียงแค่ประโยคง่ายๆ ผู้ฝึกตนหลายคนก็ถูกตัดสินประหารชีวิต
หวงหรูเหม่ยเหยียดมือขวาของนางออก
“จื่อ… ”
สายฟ้าสองสามเส้นปรากฏขึ้นที่ฝ่ามือของหวงหรูเหม่ย
พลังของสายฟ้ากดข่มทุกสิ่งด้วยอำนาจที่เหนือกว่า
“จื่อ…” เกลียวไฟฟ้าพุ่งโจมตีผู้ฝึกฝนเหล่านี้อย่างรวดเร็ว
"อ๊าาา!" พวกเขาล้มลงกับพื้น กอดศีรษะและกรีดร้องออกมาอย่างน่าสังเวช
ร่างกายของพวกเขาถูกปกคลุมไปด้วยสายฟ้าโดยสมบูรณ์
หลังจากผ่านไปเพียงลมหายใจเดียว เสียงกรีดร้องก็หยุดลง เมื่อสายไฟฟ้าหายไป ผู้ฝึกตนเหล่านี้ก็กลายเป็นเถ้าสีดำ
ซุนห่าวจ้องมองฉากนี้อย่างว่างเปล่า สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึง
แค่นิ้วเดียวก็ฆ่าผู้ฝึกตนทั้งหมดได้ ความแข็งแกร่งเช่นนี้ช่างน่าเหลือเชื่อ
หรูเหม่ย เด็ดขาดมาก!
ซุนห่าวแอบกำหมัดของเขาแน่นพลางมองไปที่หวงหรูเหม่ย จิตวิญญาณของเขาสั่นไหวอย่างรุนแรง “หรูเหม่ย ข้าจะก้าวข้ามเจ้าให้ได้ในสักวันหนึ่ง!”
“นายน้อย หรูเหม่ยทำผิดพลาดหรือ ทำไมท่านถึงมองมาที่ข้าเช่นนั้น?” ใบหน้าของหวงหรูเหม่ยเต็มไปด้วยความกังวล
“ไม่แน่นอน! หรูเหม่ย เจ้าน่าทึ่งมาก!” ซุนห่าวกล่าว
“นายน้อย ท่านกล่าวยอข้าก่อนไปแล้ว!” หวงหรูเหม่ยกล่าวด้วยรอยยิ้ม นางมองไปที่ซุนห่าวด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความชื่นชม
นายน้อย ถ้าข้ามีพลังเพียงแค่หนึ่งหรือสองส่วนล้านของท่าน ในโลกนี้ อาจมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่แข็งแกร่งพอจะเป็นคู่ต่อสู้ของข้าได้!
นายน้อย ไม่ต้องกังวล ข้าจะฝึกฝนอย่างหนัก! เพื่อที่จะได้อยู่กับท่านตลอดไป ข้าจะไม่ให้ตัวข้าถ่วงท่านเด็ดขาด!
“หลังจากที่เราออกจากที่นี่แล้ว พวกเราไปเที่ยวรอบโลกกันดีหรือไม่?” ซุนห่าวกล่าว
“ข้าจะฟังคำสั่งของนายน้อย!” หวงหรูเหม่ยกล่าว
“อย่าเป็นเช่นนี้ เจ้าต้องมีความคิดเป็นของตัวเอง!”
“นายน้อย ความคิดของข้าก็คือการเชื่อฟังท่าน!” หวงหรูเหม่ยกล่าว
“…”
ซุนห่าวถอนใจอยู่ภายใน
โลกนี้เป็นโลกที่ถือชายเป็นใหญ่ ผู้หญิงเป็นเพียงผู้น้อย
ปัญหาก็คือผู้หญิงยังคงคิดอย่างนั้นและยอมทำตามในทุกๆเรื่อง มันยากมากที่จะเปลี่ยนความคิดของพวกนาง!