ลิงน้อย หมูน้อย ม้าน้อย!

ไกลออกไปยี่สิบกิโลเมตรทางใต้ของภูเขาปีศาจผู้ยิ่งใหญ่ ภายในถนนเส้นเล็กๆ

“แกรป แก๊บ…” ชายคนหนึ่งกำลังขี่ม้าเขาเดียวเดินไปข้าหน้าทีละก้าว เสื้อผ้าของเขาขาดรุ่งริ่ง ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยคราบโคลนจนดูเหมือนขอทาน

ชายคนนั้นถือม้วนภาพวาดที่ครอบด้วยบ้องไม้ไผ่ไว้ในมือแน่น บุคคลนี้ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากหนิงหมิงจือ

ม้วนภาพในมือของเขาคือ “ภาพวาดบูชาพระพุทธเจ้า” ที่ซุนห่าวมอบให้เขา

“ในที่สุด ในที่สุดข้าก็มาถึงแล้ว! นายน้อย ข้าจะหาที่พักของท่านให้ได้เร็วที่สุด!” ดวงตาของหนิงหมิงจือส่องประกายด้วยแสงแปลกๆ

ในช่วงเดือนที่ผ่านมา เขาเดินทางผ่านภูเขาและแม่น้ำ ผ่านความยากลำบากนับพัน ทั้งเข้าไปในถ้ำพิษ จัดการเหล่าโจร ปราบปีศาจหมู …เขาเกือบต้องตายไปหลายต่อหลายครั้งในเดือนที่ผ่านมา

อย่างไรก็ตาม เพราะมีม้วนภาพวาดที่นายน้อยมอบให้ ทุกครั้งมันจะเปลี่ยนความโชคร้ายให้เป็นความโชคดีได้

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาพบกับปีศาจหมูในครั้งนั้น เขาเกือบจะถูกมันฉีกออกเป็นชิ้นๆ

โชคดีที่หลังจากได้ฟังเสียงสวดมนต์ ปีศาจหมูก็รู้แจ้งแล้วกลับตัวกลับใจ ตอนนี้มันตามมาเพื่อปกป้องเขา

นอกจากนี้ ยังมีม้าเขาเดียวตัวหนึ่งที่ยอมมาเป็นสัตว์ขี่ให้เขา

มันเลยทำให้การเดินทางของหนิงหมิงจือเร็วขึ้นมาก ทุกครั้งที่เขาท่องพระคัมภีร์ ปีศาจสองตัวนี้จะเชื่อฟังอย่างเต็มที่

เขาเพิ่งเรียนรู้เต๋าแห่งพุทธเพียงแค่ผิวเผินเท่านั้น แต่กลับแสดงความสามารถที่น่าทึ่งได้เช่นนี้ ถ้ามันอยู่ในมือของนายน้อย มันจะมีอำนาจปราบปรามทุกอย่าง!

นายน้อยมอบการเดินทางที่ยากลำบากให้เขา โชคดีที่เขาผ่านมันมาได้ทั้งหมด!

ทันใดนั้นก็มีเสียงคำรามดังขึ้นมา มันราวกับเป็นเสียงของเสือและมังกรที่กำลังบ้าครั้ง

เมื่อหูของมนุษย์ได้ยินเสียงคำรามนี้ ร่างกายของพวกเขาจะชาไปทั้งตัว ขนของปีศาจหมูลุกชันขึ้น มันคำรามออกมาอย่างต่อเนื่อง ดูเหมือนว่ามันพบกับอันตรายอันใหญ่หลวง

“เจ้าหมูน้อย เป็นอะไรไป?” หนิงหมิงจือถาม

“อูดดด!” ดวงตาของปีศาจหมูมองไปข้างหน้าอย่างแน่วแน่

ตอนนั้นเอง

“บูม! บูม!”

ทุกครั้งที่เสียงนี้ดังขึ้น มันจะทำให้พื้นดินสั่นสะเทือน

เมื่อมองผ่านช่องว่างเข้าไปในป่าทึบ รูม่านตาของหนิงหมิงจือก็หดตัวลงอย่างรวดเร็ว

เขาเห็นลิงยักษ์ที่สูงหลายสิบเมตรกำลังเดินเข้ามาทีละก้าว ลิงยักษ์ตัวนั้นตัวเป็นสีดำมืดสนิท แถมเนื้อหนังของมันก็ยังมีประกายแวววาวราวกับโลหะ อาศัยเพียงแค่กล้ามเนื้อของมันก็พอจะฉีกโลกออกจากกันได้แล้ว พลังนี้นั้นน่ากลัวเป็นอย่างมาก

“นี่ …ปีศาจตัวใหญ่!”

เสียงของหนิงหมิงจือสั่นเครือและร่างกายของเขาก็สั่นเทา ม้าเขาเดียวส่งเสียงร้องออกมาก่อนจะก้าวถอยหลังอย่างรวดเร็ว

ปีศาจหมูร้องคำรามพลางถอยหลังกลับ

ลิงยักษ์มองไปที่ปีศาจหมูก่อนจะตบหน้าอกและคำรามออกมาอย่างต่อเนื่อง

เสียงคำรามของมันทำให้ต้นไม้รอบๆสั่นไหวไปมา

ทันใดนั้น ลิงยักษ์ก็ก้าวไปข้างหน้าและเริ่มรีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

“บูม! บูม! บูม!” ต้นไม้รอบๆปลิวออกไปหลังจากโดนกระแทก พื้นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เศษหินดินทรายจำนวนมากกระจายไปในอากาศ สิ่งที่เกิดขึ้นราวกับวันโลกาวินาศ

“ไม่ได้ … หนีไม่ได้!” เมื่อเห็นลิงยักษ์ใกล้เข้ามา หัวใจของหนิงหมิงจือก็ราวกับกำลังจมดิ่งลงสู่ขุมนรก เหงื่อเย็นไหลออกมาจากหน้าผากของเขา

หนิงหมิงจือรีบหยิบม้วนภาพในมือออกมาแล้วกางออก หลังจากนั้นเขาก็หลับตาและเริ่มสวดมนต์

“โปรดสดับสารีบุตร กายนี้เองคือความว่างเปล่า ความว่างเปล่าก็คือกายนี้ กายนี้มิใช่อื่นใดนอกจากความว่างเปล่า ความว่างเปล่าไม่ใช่อย่างอื่นนอกจากกายนี้ ความรู้สึกก็เช่นเดียวกัน การรับรู้ การสร้างจิตและสติ….”

เสียงของเขากลายเป็นชุดตัวอักษร มันบินเข้าไปในหูของลิงยักษ์

ทันใดนั้น ลิงยักษ์ก็ตัวแข็งทื่อ มันกุมศีรษะแล้วล้มลงกับพื้น มันคำรามออกมาอย่างเจ็บปวด ร่างกายของลิงยักษ์เริ่มหดตัวลงอย่างรวดเร็ว

หลังจากผ่านไปไม่กี่ลมหายใจ มันก็กลายเป็นลิงตัวหนึ่ง ดวงตาของมันกระจ่างใสราวกับทารกแรกเกิด แววตาของมันฉายแววของความอยากรู้อยากเห็น

“เจี๊ยก… ” ลิงวิ่งเข้าไปหาหนิงหมิงซีก่อนจะกระโดดขึ้นกอดหัวของเขาแน่น ราวกับว่ามันกำลังกอดแม่ของมันอยู่

หนิงหมิงจือเก็บม้วนภาพไว้แล้วค่อยๆเช็ดเหงื่อเย็นออก เขากอดลิงพร้อมกับกล่าว “ตั้งแต่วันนี้ ข้าจะเรียกเจ้าว่าลิงน้อย!”

“เจี๊ยก… ” ลิงเกาหัวแล้วพยักหน้า “เอาล่ะ ตามข้าไปหานายน้อย ไปกันเถอะ!” เมื่อหนิงหมิงจือตะโกนออกมาเบาๆ ม้าเขาเดียวก็เริ่มก้าวไปข้างหน้า

ปีศาจหมูที่ซ่อนตัวอยู่ด้านหลังตัวสั่นสะท้าน มันมองไปที่ลิงน้อยเป็นครั้งคราวด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความกลัว

หลังจากผ่านไปครึ่งวัน หนิงหมิงจือก็มายืนอยู่นอกภูเขาปีศาจผู้ยิ่งใหญ่ เขาเหลือบมองไปรอบๆพลางขมวดคิ้วอย่างครุ่นคิด “นายน้อยอาศัยอยู่ที่ใดกันแน่?”

ตอนนั้นเอง เสียง “เจิ้ง” ของกู่ฉินก็ดังขึ้นมา

เสียงนั้นเบามาก แต่มันกลับทำให้ผู้ที่ได้ฟังรู้สึกสบายเป็นอย่างมาก

หนิงหมิงจือยืนนิ่งฟังอย่างเงียบงัน ปีศาจสามตนที่อยู่รอบตัวเขาก็ฟังอย่างตั้งใจ เมื่อเสียงของกู่ฉินจบลง เสียงที่เหลืออยู่ก็ยังคงดังก้องกังวานอยู่

ผ่านไปครู่หนึ่ง หนิงหมิงจือก็ลืมตาขึ้น เขามองไปที่ภูเขาข้างหน้าด้วยดวงตาที่ส่องประกาย “นายน้อย ขอบคุณ! ท่านรู้ว่าข้าอยู่ที่นี่ ท่านก็เลยจงใจเล่นกู่ฉินเพื่อนำทางข้า ขอบคุณ! ลิงน้อย หมูน้อย ม้าน้อย ไป!”

ตามเส้นทางบนภูเขา ชายคนหนึ่งและปีศาจสามตัวเดินขึ้นไปอย่างรวดเร็ว

……

……

“หรูเหม่ย ไม่เลว เจ้าก้าวหน้าไปมากจริงๆ!” ซุนห่าวมองไปที่หวงหรูเหม่ยและพยักหน้าเล็กน้อย

“นายน้อย เป็นเพราะท่านสอนดี หรูเหม่ยจึงสามารถมาถึงระดับนี้ได้!” หวงหรูเหม่ยกล่าว

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ซุนห่าวก็รู้สึกสุขใจเป็นอย่างมาก นางพูดได้ดีจริงๆ

นางใจดีกับเขามาก ทั้งคอยรินชา เตรียมน้ำอาบ ซักผ้าและทำอาหาร ... นางปฏิบัติต่อเขาราวกับเจ้านาย

ทุกครั้งที่นางต้องการความช่วยเหลือ นางจะหาข้ออ้างขับไล่เขาออกไป บางทีชาติก่อนชีวิตของเขาอาจจะเจอกับความเศร้ามากเกินไป พระเจ้าจึงประทานภรรยาที่ดีเช่นนี้ให้กับเขาในชีวิตนี้

“หรูเหม่ย เจ้ารอข้าก่อน รอจนกว่าข้าจะได้รากฐานขั้นสูงสุด ข้าจะฝึกฝนอย่างหนัก ฝึกจนข้าเหนือกว่าเจ้า! เมื่อถึงเวลานั้น ข้าจะเป็นคนปกป้องเจ้าเอง!” ซุนห่าวพึมพำพลางกำหมัดแน่นอย่างลับๆ

“นายน้อย น้ำในสระนี้เย็นมาก วันนี้อากาศร้อนอบอ้าว เรามาเล่นน้ำกันดีหรือไม่?” หวงหรูเหม่ยดึงมือของเขาไปทางสระเหยาจีก่อนจะกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"เล่นน้ำ?" ดวงตาของซุนห่าวเป็นประกาย เป็นการออกกำลังกายที่ดีจริงๆ

แต่ถ้าพวกเขาไม่มีชุดว่ายน้ำ พวกเขาจะต้องเปลื่อยกายเล่นน้ำหรือเปล่า?

แล้วเขาจะทนได้หรือ?

ไม่ ไม่เด็ดขาด!

ใจเย็นๆก่อน!

ข้าเป็นมนุษย์ ถ้าเกิดหรูเหม่ยไม่สามารถควบคุมความแข็งแกร่งของนางได้ อย่างน้อยที่สุดข้าอาจจะต้องบาดเจ็บสาหัส

เมื่อคิดได้เช่นนี้ … ซุนห่าวก็เหงื่อออกเต็มหลัง

“หรูเหม่ย รอข้าถักชุดว่ายน้ำสักสองตัวก่อน!” ซุนห่าวกล่าว

"ชุดว่ายน้ำ?" หวงหรูเหม่ยรู้สึกงุนงง

“มันคือชุดสำหรับว่ายน้ำ”

“เราต้องการเสื้อผ้าสำหรับว่ายน้ำหรือ? ไม่ต้อง! นายน้อย มาเถอะ มาเล่นน้ำด้วยกัน!” หวงหรูเหม่ยก้าวไปข้างหน้าแล้วดึงซุนห่าวมาอย่างนุ่มนวลด้วยมือที่อ่อนนุ่มราวกับไร้กระดูกของนาง

ลมหอมโชยเข้าจมูกของซุนห่าว รวมเข้ากับใบหน้าที่งดงามจนสามารถโค่นล้มอาณาจักรทำให้ซุนห่าวเกือบจะควบคุมตัวเองไม่ได้

ข้าต้องลงมือ!

ไม่..ไม่ได้!

แย่ที่สุด แย่ที่สุด ข้าต้องหยุด!

แต่เดี๋ยวก่อน ข้ามีทักษะทางการแพทย์ขั้นสูงสุด ถ้าข้าดื่มยาและพักฟื้นเป็นระยะเวลาหนึ่ง ข้าน่าจะสามารถฟื้นตัวได้!

ดวงตาของซุนห่าวพร่ามัว เขาตามหวงหรูเหม่ยไปที่ข้างสระเหยาจีโดยไม่รู้ตัว ไม่นานทั้งสองก็มาถึงขอบสระ

เมื่อมองดูแสงประกายระยิบระยับที่สะท้อนออกมาจากผิวน้ำ ดวงตาของเขาเปล่งประกายเจิดจ้า

“นายน้อย ให้ข้าช่วยถอดเสื้อผ้า!” เมื่อกล่าวประโยคนี้ออกมา หวงหรูเหม่ยก็หน้าแดงไปจนถึงโคนหูของนาง นางไม่กล้าที่จะมองตาของซุนห่าว

“อืม!” ซุนห่าวพยักหน้า

เมื่อหวงหรูเหม่ยกำลังจะเปลื้องผ้าเขา...

“นายน้อยอยู่บ้านหรือเปล่า?”

ตอนนั้นเอง ก็มีเสียงดังเข้ามาจากนอกบ้าน