ไม่อาจนับเป็นมนุษย์ได้เลย!

“นายน้อยอยู่บ้านหรือเปล่า?”

เมื่อได้ยินเสียงนี้ หวงหรูเหม่ยก็สะดุ้งราวกับถูกไฟดูด นางดึงมือกลับมาก่อนจะวิ่งกลับเข้าไปในบ้านด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ

“ช่างเลวร้ายยิ่งนัก!” ซุนห่าวส่ายหัวไปมา เสียงนี้ค่อนข้างแปลกหูแต่ก็คุ้นเคยในเวลาเดียวกัน

มันเป็นใคร! กระทั่งกล้ามารบกวนเขาในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้

ยกโทษให้ไม่ได้!

"ใคร?" น้ำเสียงของซุนห่าวเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งความโกรธ

ด้านนอก เมื่อหนิงหมิงจือได้ยินเสียงนี้ เขาก็ตัวสั่นทันที

ดูเหมือนว่านายน้อยกำลังโกรธอยู่ อาจเป็นเพราะเขาใช้เวลามากเกินไปเลยไม่เป็นไปตามที่นายน้อยคิดไว้?

มันต้องเป็นอย่างนั้นแน่นอน! เมื่อคิดได้เช่นนี้ หนิงหมิงจือก็พยักหน้าเบาๆ

หลังจากถอนหายใจยาวก่อนจะกล่าวออกไป “นายน้อย นี่ข้าเอง หนิงหมิงจือ!”

“หนิงหมิงจือ?” ซุนห่าวขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนที่ดวงตาของเขาจะเบิกกว้างในฉับพลัน

เป็นเขานั่นเอง!

ปราชญ์คนนั้น!

ไม่สิ ตอนนี้เขาน่าจะบวชเป็นพระไปแล้ว

แต่มันเป็นไปได้หรือ?

ซุนห่าวลืมบอกที่อยู่กับเขาไป เขาหาทางมาที่นี่ได้อย่างไร?

อีกอย่าง เขาก็เป็นแค่มนุษย์ธรรมดา!

เป็นไปได้ไหมที่จะมีผู้เชี่ยวชาญอยู่เบื้องหลังเขา?

เมื่อเปิดประตู ฉากตรงหน้าก็ทำให้ให้รูม่านตาของซุนห่าวหดตัวลง เขาเห็นม้า หมูและลิงยืนอยู่ด้านหลังของหนิงหมิงจือ

นี่ไม่ใช่พระภิกษุกับศิษย์ทั้งสี่ในเรื่องการเดินทางสู่ตะวันตกหรอกหรือ?

“พี่หนิง ถ้าท่านสามารถหาปีศาจได้อีกตัวหนึ่ง ท่านก็เริ่มเดินทางสู่ดินแดนตะวันตกได้แล้ว!” ซุนห่าวกล่าว

หาปีศาจได้อีกตัวหนึ่ง?

เดินทางสู่ดินแดนตะวันตก?

นี่เป็นการทดสอบใหม่จากนายน้อยหรือ?

ต้องใช่อย่างแน่นอน! เรื่องนี้ต้องจำไว้!

หนิงหมิงจือพยักหน้าอย่างลับๆ เขาจดจำเรื่องนี้ไว้ในส่วนลึกของหัวใจ

“พบนายน้อย!” หนิงหมิงจือประสานมือทักทายตามมารยาททางพุทธศาสนา

“พี่หนิง ท่านพบสถานที่นี้ได้อย่างไร?” ซุนห่าวถาม

“นายน้อย หมิงจือค่อนข้างมีไหวพริบ ข้าครุ่นคิดอยู่นานกว่าจะเข้าใจคำใบ้ของท่าน!” หลังจากกล่าวจบ หนิงหมิงจือก็กางม้วนภาพออกและชี้ไปที่ภูเขาที่สง่างาม

“นายน้อย นี่คือภูเขาปีศาจที่ท่านวาด! ปกติข้าอ่านหนังสือเป็นจำนวนมาก เมื่อข้าเห็นรูปของภูเขาปีศาจผู้ยิ่งใหญ่ในภาพ ข้าก็พอจะเดาได้!” หนิงหมิงจือกล่าว

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ซุนห่าวก็มองไปที่หนิงหมิงจือราวกับว่าเขากำลังมองไปยังสัตว์ประหลาดที่แสนน่ากลัว

เขาแค่บังเอิญวาดภาพของภูเขาปีศาจผู้ยิ่งใหญ่เท่านั้น แต่หนิงหมิงจือกลับเดาได้ว่าเขาอาศัยอยู่ที่นี่จากภาพวาด

เป็นสัตว์ประหลาดจริงๆ ไม่อาจนับเป็นมนุษย์ได้เลย!

“พี่หนิง วันนี้ท่านมาที่นี่เพื่ออะไร?” ซุนห่าวถาม

“นายน้อย พระน้อยมาที่นี่เพื่อฟังบทสวดมนต์ของท่าน!” หนิงหมิงจือกล่าว

“อืม! แต่ข้าจะไม่ท่องบทสวดในวันนี้ โปรดกลับไป!” ซุนห่าวกล่าว

“นายน้อย ไว้พรุ่งนี้ข้าจะมาใหม่!” หนิงหมิงจือกล่าว

“ทำตามที่ท่านต้องการ!” ซุนห่าวกล่าว

“นายน้อย ข้าสามารถสร้างบ้านที่ตีนเขาได้หรือไม่” หนิงหมิงจือถาม

จะสร้างบ้านที่ตีนเขา? เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับข้า? ไม่ต้องกล่าวถึงตีนเขาเลย ต่อให้ท่านสร้างบ้านใกล้ๆกับที่แห่งนี้ ข้าก็จะไม่ว่าท่านสักคำ

"ไม่มีปัญหา!" ซุนห่าวพยักหน้า

“พระน้อยขอตัวลงจากภูเขาก่อน!”

"อืม!" หลังจากที่หนิงหมิงจือจากไป ซุนห่าวก็ดึงสายตากลับมา

เขาเป็นแค่คนธรรมดา มันเสียเปล่าที่จะให้อะไรเขา ไม่ต้องพูดถึงการที่เขามารบกวนข้าในวันนี้

ข้าอุสาเตรียมใจได้แล้วแท้ๆ ไม่คิดเลยว่าเขาจะโผล่มาทำลายบรรยากาศที่ดีเช่นนี้

“ลืมมันไปเถอะ การทำงานอย่างหนักเพื่อรวบรวมแต้มอวยพรเป็นสิ่งสำคัญ! แม่นางหลิวหยานและคนอื่นๆกลับไปแล้ว ตอนนี้ไม่มีโอกาสที่จะเก็บแต้มอวยพรได้อีก!”

“อีกเรื่อง ข้าจะเอาแต่ผักมาทำอาหารไม่ได้! อีกไม่กี่วันพวกเขาจะมากันอีก ข้าต้องไปจับปลาก่อน คราวที่แล้วพวกเขาดูท่าจะชอบปลาไหลมาก! ถ้าอย่างนั้น ข้าควรไปที่ ทะเลสาบมังกรวิญญาณเพื่อจับปลาอีกดีหรือเปล่า?”

“งั้นข้าจะขอให้หรูเหม่ยพาข้าไปที่นั่นในวันพรุ่งนี้!” เมื่อคิดได้เช่นนี้ ซุนห่าวก็เดินเข้าไปในลานบ้าน

“หรูเหม่ย!” ซุนห่าวตะโกน

“นายน้อย มีอะไรหรือ?” หวงหรูเหม่ยวิ่งออกมาจากบ้านอย่างรวดเร็ว

“พรุ่งนี้ไปตกปลากันเถอะ ข้าเบื่อที่จะกินผักในทุกวันแล้ว!” ซุนห่าวกล่าว

“เจ้าค่ะ นายน้อย!” หวงหรูเหม่ยพยักหน้า

…

…

ในภูเขาที่แห้งแล้งภายในภูมิภาคตะวันตก เมฆดำเคลื่อนตัวเข้าบดบังบนยอดเขา ในเมฆดำมีสายฟ้าแลบและร้องออกมาเป็นครั้งคราว

ทันใดนั้น ฝนก็ตกลงมาอย่างหนัก หลังจากผ่านไปไม่กี่ลมหายใจ น้ำฝนก็ก่อตัวเป็นคลื่นน้ำขนาดใหญ่โถมเข้ากระทบกับภูเขา

“บูม…”

เทือกเขาทั้งหมดพังทลายลงมาอย่างกะทันหัน เมื่อเสียงระเบิดดังออกมาจากด้านล่างของภูเขาอีกครั้ง ดินและโคลนลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า

“โฮกกก!” เสียงคำรามยาวดังก้องไปทั่วโลก สายฟ้าบนท้องฟ้าถูกกดไว้ไม่ให้ผ่าลงมา

ทันใดนั้น มังกรน้ำสีเหลืองก็ทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว มันเข้าไปในเมฆดำและหลอมรวมเข้ากับสายฟ้า

“จื่อจือ… ” สายฟ้าที่รุนแรงระเบิดใส่ร่างกายของมังกรเหลืองก่อนจะหลอมรวมเข้ากับมัน ร่างกายของมังกรน้ำสีเหลืองเริ่มเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว

หัวของมันมีเขาและเคราของมังกรงอกออกมา … เกล็ดบนตัวของมันแข็งแกร่งจนยากที่จะทำลาย มันบินอย่างมีความสุขอยู่ท่ามกลางสายฟ้า

ตอนนั้นเอง

“จื่อจือ …” ในเมฆดำ สายฟ้าเก้าสีปรากฏขึ้นอย่างฉับพลัน

เมื่อเห็นฉากนี้ สีหน้าของมังกรเหลืองก็เปลี่ยนไปอย่างมาก เกล็ดบนตัวของมันสั่นไหวอย่างอไม่รู้ตัว

"อะไร? สายฟ้าแห่งความทุกข์ยากเก้าสี? นี่… สายฟ้าแห่งความทุกข์ยากเก้าสีมีเฉพาะกับผู้ฝึกตนที่เป็นมนุษย์ไม่ใช่หรือ? ทำไมมันถึงมาปรากฏอยู่ต่อหน้าเผ่ามังกรโบราณเช่นข้า” มังกรเหลืองบ่นด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

“บูม!” สายฟ้าเก้าสีพุ่งกระแทกเข้ากับมันในทันใด

“ไม่...” เสียงกรีดร้องดังขึ้น มังกรเหลืองใช้ความแข็งแกร่งทั้งหมดในร่างกายเพื่อต้านทานสายฟ้าอย่างบ้าคลั่ง

“เปรี๊ยะเปรี๊ยะ… ” สายฟ้าเก้าสีปกคลุมร่างของมันจนทำให้เกิดเสียงไฟเผาดังขึ้น เกล็ดบนตัวมันเริ่มแตกออก

ตัวของมันเปลี่ยนเป็นสีดำไหม้เกรียม กลิ่นที่เหมือนกับเนื้อย่างบาร์บีคิวกระจายไปในอากาศ

หลังจากนั้นไม่นาน สายฟ้าแห่งความทุกข์ยากก็จางหายไป

รูปลักษณ์ของมังกรน้ำเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ร่างกายของมันเปล่งประกายด้วยออร่าของมังกร มันข้ามผ่านการเปลี่ยนแปลงได้สำเร็จ เกล็ดทั้งตัวของมันกลายเป็นสีทองเปล่งประกาย

“โฮกกก!” มังกรเหลืองคำรามออกมาก่อนจะบินไปบนฟ้าอย่างรวดเร็ว มันดูเป็นอิสระราวกับว่ามันสามารถเดินไปมาระหว่างสวรรค์และโลกได้

บินมาที่นี่บ้าง บินไปที่นั่นบ้างอย่างสุขใจ

ตอนนั้นเอง ฝนก็หยุดตกอย่างกระทันหัน เมฆดำจางหายไป ท้องฟ้ากลับสดใสอีกครั้ง

มังกรเหลืองหยุดอยู่บนท้องฟ้าพลางมองลงมายังโลก

“ฮ่าฮ่า …” มังกรเหลืองเงยหน้าขึ้นไปบนท้องฟ้าและหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง “ข้าเปลี่ยนร่างเป็นมังกรที่แท้จริงแล้ว ในที่สุดข้าก็เปลี่ยนร่างเป็นมังกร ฮ่าฮ่า … จากนี้ไปข้าก็สามารถกลับไปยังเผ่าของข้าและกลายเป็นมังกรสูงสุด! เสี่ยวเหยา ข้าไม่รู้ว่าเจ้าคืบหน้าไปแค่ไหนแล้ว? ข้าจะไปหาเจ้าในทันที! แต่ก่อนอื่นข้าต้องหาอะไรกินให้อยู่ท้องซะก่อน!” มังกรเหลืองจ้องตรงไปข้างหน้าพลางพึมพำ

ทันใดนั้น มันก็พุ่งไปทางทะเลสาบมังกรวิญญาณราวกับสายฟ้าฟาด

ร่างของมันหายไปในพริบตา

ไม่นานหลังจากจากที่มันจากไป สายฟ้ากลุ่มหนึ่งก็ถูกควบแน่นขึ้นบนท้องฟ้า มันคือยักษ์สายฟ้าแห่งความทุกข์ยาก

เขามองไปในทิศทางที่มังกรเหลืองหายตัวก่อนจะแอบเช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก

“เผ่ามังกรโบราณแข็งแกร่งจริงๆ! แม้ข้าจะใช้สายฟ้าที่แข็งแกร่งที่สุดใส่มัน มันก็ยังรอดมาได้! ในที่สุดข้าก็เจอคนที่เผชิญกับความทุกข์ยาก แต่มันกลับแข็งแกร่งมาก! ข้าควรทำอย่างไรดี? หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป ผลงานในปีนี้ของข้าจะกลายเป็นศูนย์!” ใบหน้าของยักษ์สายฟ้าเต็มไปด้วยความขมขื่นก่อนจะที่ร่างของเขาจะค่อยๆหายไป