ราคาสูง!

จ้านเทียนเผิงมองไปที่ซุนห่าวด้วยรอยยิ้ม คนที่อยู่ตรงหน้าเขาทั้งหล่อเหลาและสง่างาม ทุกการเคลื่อนไหวเป็นธรรมชาติราวกับว่าเขาหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติไปแล้ว คนๆนี้ต้องเป็นนายน้อยของบางตระกูลอย่างแน่นอน

ข้างๆเขามีผู้หญิงที่สวมผ้าคลุมหน้าเอาไว้ แต่แค่มองก็รู้แล้วว่านางจะต้องเป็นหญิงที่งดงามจนน่าตกตะลึง

มองๆไปแล้ว ทั้งสองนั้นไม่มีความผันผวนของพลังทางวิญญาณอยู่เลย ราวกับว่าทั้งสองเป็นแค่มนุษย์ธรรมดาเท่านั้น

แน่นอนว่าจ้านเทียนเผิงไม่กล้ามีความคิดดูถูก เมื่อตอนที่เขาอยู่ในห้อง เขาสัมผัสได้ถึงความผันผวนของพลังที่ยิ่งใหญ่จากด้านนอกห้อง

เขายืนยันได้เลยว่าหนึ่งในสองคนนี้จะต้องเป็นผู้เชี่ยวชาญที่ไม่มีใครเทียบได้! และไม่ว่าจะเป็นใคร เขาจะต้องไม่รุกรานตัวตนเช่นนี้เป็นอันขาด

ขณะที่เขาคิดอย่างนั้น จ้านเทียนเผิงก็ก้าวไปข้างหน้าพร้อมกับประสานมือโค้งคำนับ “นายน้อยผู้นี้ ท่านมาที่นี่เพื่อพูดคุยเรื่องอะไรกับข้าหรือ?”

“เจ้าไม่ได้บอกว่าจะรับซื้อสมบัติหรอกหรือ? ข้าเองก็พอมีอยู่ ไม่รู้ว่าพวกเจ้าจะรับหรือไม่?” ซุนห่าวกล่าวพร้อมกับดึงม้วนภาพวาดออกมาจากกระเป๋าของเขา

เมื่อผู้ฝึกตนที่อยู่รอบๆเห็นฉากนี้ พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะปิดปากแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ ถ้าไม่ติดว่าพวกเขากลัวพลังของหวงหรูเหม่ย พวกเขาคงจะหัวเราะออกมาเสียงดังเป็นแน่

ผู้ชายคนนี้พยายามจะแสดงตลกหรือยังไง?

ขายภาพวาดให้กับคุณชายจ้าน?

ชายคนนี้กล้าดูถูกหอหวังซิง รนหาที่ตาย!

กลุ่มผู้ฝึกตนมองไปที่ซุนห่าวขณะยิ้มและส่ายหัว

บนใบหน้าของจ้านเทียนเผิงก็แสดงออกถึงความไม่พอใจเช่นกัน เอาม้วนภาพมาขายให้กับเขานั้นเป็นการดูถูกเขาอย่างเห็นได้ชัด

ชายคนนี้ไม่ได้เห็นว่าหอหวังซิงอยู่ในสายตาเลย เขาคิดว่าหอหวังซิงนั้นถูกรังแกกันได้ง่ายๆหรือ?

วันนี้ ต่อให้ตายก็ต้องลองสู้กันสักตั้ง!

เมื่อจ้านเทียนเผิงกำลังจะโจมตี เขาก็กวาดสายตาไปที่ม้วนภาพวาด ทันใดนั้นม่านตาของเขาก็หดตัวลงอย่างรวดเร็ว ภาพวาดนี้อาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่คิด!

จ้านเทียนเผิงมองดูม้วนภาพแล้วกล่าวขึ้น “นายน้อย ขอข้าดูมันได้หรือไม่?”

"แน่นอน!" ซุนห่าวส่งภาพวาดให้จ้านเทียนเผิง

เมื่อภาพวาดอยู่ในมือของจ้านเทียนเผิง หนังศีรษะของเขาก็กลายเป็นด้านชา รูม่านตาของเขาหดตัวลงอย่างรวดเร็ว

“กระดาษที่ใช้มันทำมาจากไม้วิญญาณ! ไม่ มันทำจากไม้อมตะ! และยังไม่ได้ทำจากไม้อมตะธรรมดาๆด้วย!”

“ใครเป็นคนวาดภาพนี้? เขาใช้มันอย่างฟุ่มเฟือยเช่นนี้ได้อย่างไร เป็นการใช้สมบัติอย่างสิ้นเปลือง!” จ้านเทียนเผิงสาปแช่งอยู่ในใจเป็นร้อยๆครั้ง

หลังจากนั้นเขาก็ค่อยๆกางม้วนภาพวาดออกมา

“บูม ……”

เหมือนมีเสียงฟ้าผ่าอยู่ในใจของเขา เสียงนี้มันดังก้องอยู่ในหัวของเขา จ้านเทียนเผิงมองดูภาพวาดที่อยู่ข้างหน้าเขาอย่างตกตะลึง กรามของเขาอ้าค้าง เขาไม่สามารถอธิบายความรู้สึกออกมาเป็นคำพูดได้

“นี่คือบทกวีเต๋า บทกวีแห่งเต๋าที่แข็งแกร่งจนสั่นคลอนสวรรค์ได้! ‘ภาพแห่งโชคลาภ’ นี้เป็นสมบัติอย่างแน่นอน! เซียนธรรมดาไม่มีทางวาดภาพแบบนี้ได้!”

หัวใจของจ้านเทียนเผิงเต็มไปด้วยคลื่นและพายุที่ก่อตัวขึ้นอย่างรุนแรง หัวใจของเขาเต้นแรงจนเหมือนกับมันกำลังจะกระโดดออกจากหน้าอกของเขา

ถ้าเขาได้ภาพวาดนี้มา ความแข็งแกร่งของเขาจะเพิ่มขึ้นไปอย่างก้าวกระโดด! ม้วนภาพวาดนี้เป็นสมบัติล้ำค่า!

แม้ว่าหัวใจจะเต็มไปด้วยความตกใจ แต่เขาได้พัฒนาทักษะที่ไม่ว่าจะรู้สึกยังไงก็จะไม่เปลี่ยนใบหน้ามาตั้งแต่เด็ก

ทันทีที่เขาเปิดมัน เขาก็ปิดมันทันที มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย “พวกท่านทั้งสอง โปรดตามข้ามา!”

"ตกลง!" ซุนห่าวและหวงหรูเหม่ยติดตามจ้านเทียนเผิงเข้าไปในห้อง

ประตูถูกปิด ป้องกันคนที่อยากสอดรู้สอดเห็น

“นายน้อย กรุณานั่งรอที่นี่สักครู่ เดี๋ยวข้ากลับมา!” หลังจากกล่าวจบ จ้านเทียนเผิงก็นำชายชราสองคนจากไปอย่างรวดเร็ว พวกเขามาถึงห้องลับอีกห้องหนึ่ง

“ผู้เฒ่าเจิ้ง ผู้เฒ่าฟาง พวกท่านมีผลึกอมตะอยู่กี่อัน?” จ้านเทียนเผิงถามขึ้น

ชายชราทั้งสองยังไม่ฟื้นคืนสติจนมาถึงตอนนี้ หัวใจของพวกเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ใบหน้าของพวกเขาแสดงออกถึงความตกใจ

“คุณชาย ข้ามีผลึกอมตะ 120 ชิ้นอยู่ในตัว!”

“คุณชาย ข้ามีผลึกอมตะ 160 ชิ้นอยู่ในตัว!”

“ให้ข้ายืมก่อน นับรวมกับที่ข้ามี เรามีเพียงแค่ 1280 ชิ้นเท่านั้นเอง! อ้าาา ข้านำผลึกอมตะมาน้อยเกินไปเมื่อตอนเดินทางออกมาในครั้งนี้ ผลึกอมตะเพียงเท่านี้ยังไม่เพียงพอที่จะซื้อ [ภาพวาดแห่งโชคลาภ]!”

“ข้าต้องใช้มัน ข้าจะใช้หินวิญญาณเพื่อจ่ายส่วนที่เหลือในภายหลัง แม้ว่าข้าจะต้องยืมจากผู้อื่นมาข้าก็เอา [ภาพวาดโชคลาภ] มาให้ได้!” จ้านเทียนเผิงพึมพำแล้วตัดสินใจอย่างแน่วแน่

หลังจากหายใจเข้าลึกๆ เมื่อจ้านเทียนเผิงสงบสติอารมณ์ลงได้อีกครั้ง เขาก็เดินกลับไปหาซุนห่าว

“นายน้อย เท่านี้พอหรือไม่?” หลังจากกล่าวจบ จ้านเทียนเผิงก็ยื่นถุงผลึกอมตะให้ซุนห่าวด้วยมือทั้งสองข้าง

ซุนห่าวเปิดมันออกก่อนจะเห็นว่ามันเป็นถุงหินสีน้ำเงินส่องประกาย มันค่อนข้างสวย แน่นอนว่ามันสามารถนำมาใช้สำหรับการตกแต่งได้ แต่เขาไม่ทราบถึงมูลค่าของพวกมัน

“นายน้อย มีผลึกอมตะระดับต่ำทั้งหมด 1280 ชิ้น!” เสียงของหวงหรูเหม่ยตรงเข้าไปในหูของซุนห่าว

“ผลึกอมตะ สิ่งนี้มีค่าหรือไม่?” ซุนห่าวถาม

“นายน้อย สิ่งนี้สามารถซื้อเมืองเจียงหยางได้สิบเมือง!” หวงหรูเหม่ยกล่าว

อะไรนะ?

เมืองเจียงหยางสิบเมือง?

ภาพวาดของเขามีค่าเท่ากับเมืองเจียงหยางสิบเมือง?

นี่เป็นความฝันหรือเปล่า? ปรากฎว่าเขาสามารถขายภาพวาดเพื่อเงินได้! และมันยังมีค่าเท่ากับเมืองเจียงหยางสิบเมือง?

ถ้าเขาเช่นนี้แต่แรก เขาคงไม่มอบภาพเหล่านี้ให้คนอื่นฟรีๆ! อย่างไรก็ตาม เขาขายให้ได้เฉพาะบางคนเท่านั้น! ไม่อย่างนั้นมันจะกลายเป็นแค่เศษกระดาษ

คุณชายที่อยู่ข้างหน้าเขาดูคล้ายกับคนในตระกูลใหญ่ ตระกูลนั้นอาจจะเป็นเจ้าของเหมือง ดังนั้นเขาจึงไม่สนใจเรื่องผลึกพวกนี้

ซุนห่าวขมวดคิ้วแสดงท่าทางครุ่นคิด เมื่อจ้านเทียนเผิงเห็นการแสดงออกของซุนห่าว หัวใจของเขาก็สั่นเทา ดูเหมือนว่านายน้อยกำลังคิดว่าราคานี้นั้นต่ำเกินไป!

มันต้องเป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว! ด้วยผลึกอมตะจำนวนเพียงเท่านี้ แต่เขากลับต้องการซื้อสมบัติล้ำค่าแบบนี้! โลภเกินไปจริงๆ

“นายน้อย ดูทางนี้ ข้าจะเพิ่มหินวิญญาณชั้นยอดให้อีก 100,000 ชิ้น! ท่านว่าไงนะ?” จ้านเทียนเผิงกล่าว

ซุนห่าวไม่ได้พูดอะไรออกมา เขาหันไปมองที่หวงหรูเหม่ย

“นายน้อย นี่เทียบเท่ากับผลึกอมตะระดับต่ำ 1,000 ชิ้น!”

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ หัวใจของซุนห่าวก็สั่นสะท้าน นี่เทียบเท่ากับการซื้อเมืองเจียงหยางได้เกือบยี่สิบเมือง!

เมื่อคิดถึงมัน มันก็ทำให้เขาตื่นเต้นเป็นอย่างมาก

เมื่อมองไปที่ซุนห่าว จ้านเทียนเผิงก็กัดฟันของเขาแล้วหยิบบัตรใบหนึ่งออกมา “นายน้อย นี่คือบัตรระดับสูงสุด ด้วยบัตรใบนี้ ท่านสามารถซื้ออะไรก็ได้ในหอหวังซิงของข้าพร้อมส่วนลดห้าส่วน! ตราบใดที่นายน้อยขายภาพวาดนี้ให้ข้า ก็ให้ถือว่าจ้านเทียนเผิงเป็นหนี้บุญคุณท่าน! ในอนาคต สิ่งใดที่ท่านขอ ข้าจะไม่ปฏิเสธ!”

จ้านเทียนเผิงมองไปที่ซุนห่าว การแสดงออกของเขาเต็มไปด้วยความประหม่าอย่างหาที่เปรียบมิได้ หัวใจของเขาเต้นแรง

ซุนห่าวหยิบบัตรระดับสูงสุดมาแล้วมองขึ้นลง ภายในหัวใจของเขาปั่นป่วนไปด้วยพายุที่ก่อตัวอยู่ภายใน

ส่วนลดห้าส่วน? ทำเช่นนี้ธุรกิจจะไม่ขาดทุนหรือ? ในอนาคต ถ้าเขามาซื้อของ หอหวังซิงก็จะไม่ได้กำไรอะไรเลย!

ด้วยบัตรใบนี้ เมื่อเขาเข้าสู่เส้นทางแห่งการฝึกตน เขาจะไม่ต้องกังวลกับการขาดทรัพยากรในการฝึก

นอกจากนี้จ้านเทียนเผิงยังบอกว่าตนเองจะเป็นหนี้บุญคุณเขาอีกด้วย! ในอนาคต เขาสามารถใช้ความโปรดปรานนี้เพื่อขอให้เขาช่วยหาเทพเซียนร้อยเล่ห์ให้ได้ด้วย

เมื่อคิดถึงจุดนี้ ซุนห่าวก็พยักหน้าอย่างลับๆ

“อืม ข้าจะขายให้เจ้า!” ซุนห่าวกล่าว

เมื่อได้ยินตอบนี้ จ้านเทียนเผิงก็อดไม่ได้ที่จะดีใจ ไม่ว่าเขาจะระงับมันไว้เท่าไร เขาก็ไม่สามารถยับยั้งความสุขของเขาได้

“ขอบคุณมาก นายน้อย!” จ้านเทียนเผิงประสานมือของเขาก่อนจะหยิบภาพวาดขึ้นมาไว้ในมือราวกับว่ากำลังถือสมบัติที่ล้ำค่าที่สุดอยู่

“นายน้อย หากท่านมีภาพวาดแบบนี้อีก ท่านสามารถขายมันให้กับข้าได้! ข้าจะรับซื้อพวกมันไว้ทั้งหมด!” จ้านเทียนเผิงตบหน้าอกของเขาด้วยความมั่นใจ

อะไรนะ? เจ้าจะรับซื้อพวกมันไว้ทั้งหมดหรือ ภาพวาดของข้าอาจทำให้เจ้าสูญเสียความมั่งคั่งทั้งหมด!

ซุนห่าวยิ้มและส่ายหัว ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ

“นายน้อย ท่านไม่เชื่อคำพูดของข้าหรือ?” ใบหน้าของจ้านเทียนเผิงแสดงออกถึงความไม่พอใจ