หวาดกลัวและตกตะลึง
ในฐานะพ่อค้า ความซื่อสัตย์ต้องมาก่อน
คุณชายแห่งหอหวังซิงจะผิดคำพูดได้ยังไง! จ้านเทียนเผิงมองไปที่ซุนห่าวอย่างไม่พอใจเล็กน้อย
“ไม่ใช่ว่าข้าไม่เชื่อคำพูดของเจ้า แต่เจ้าไม่สามารถทำตามคำกล่าวของตัวเองได้!” ซุนห่าวกล่าว
“นายน้อย ทำไมถึงเป็นเช่นนั้น?” จ้านเทียนเผิงกล่าวถาม
“เพราะมันจะทำให้เจ้าต้องล้มละลาย!” ซุนห่าวกล่าว
อะไร?
ล้มละลาย?
นายน้อย ท่านล้อข้าเล่นแล้ว?
เป็นไปได้ไหมที่ท่านจะมีสมบัติมากมายขนาดนั้น?
เป็นไปไม่ได้! แค่การได้สมบัติที่ท้าทายสวรรค์มาสักชิ้น เป็นก็เป็นความโชคดีที่น่าตกใจอยู่แล้ว เป็นไปไม่ได้ที่จะได้รับสมบัติเช่นนี้เพิ่มอีก
“นายน้อย ท่านประเมินทรัพยากรทางการเงินของหอหวังซิงต่ำเกินไปแล้ว!” จ้านเทียนเผิง กล่าว
“ข้าไม่ได้ประเมินหอหวังซิงต่ำไปจริงๆ!” ซุนห่าวทำอะไรไม่ถูก
มันเป็นไปไม่ได้ที่จะขายภาพทั้งหมดให้กับเขา ไม่อย่างนั้นกองกำลังที่อยู่เบื้องหลังของหอหวังซิงคงจะไม่ปล่อยเขาไป!
“นายน้อย หากท่านมี อย่าลังเลที่จะเอามันออกไป ข้าจะรับซื้อมันไว้ทั้งหมด!” จ้านเทียนเผิงกล่าว
“อืม เช่นนั้นก็ย่อมได้!” ซุนห่าวหยิบม้วนภาพออกมาต่อหน้าจ้านเทียนเผิง หลังจากเปิดม้วนภาพออกแล้ว คิ้วของจ้านเทียนเผิงก็เลิกขึ้น
เต๋าปรากกฏกาย!
เต๋าปรากกฏกายที่ไม่มีสิ่งใดเทียบได้!
มันถูกวาดลงบนกระดาษอมตะอีกครั้ง! เมื่อเทียบกับภาพวาดก่อนหน้านี้ มันไม่ได้ด้อยไปกว่ากันเลย!
เขาต้องเอาสมบัติชิ้นนี้ไว้ให้ได้!
อย่างไรก็ตาม จ้านเทียนเผิงยังไม่ทันจะได้ตอบสนอง ซุนห่าวก็หยิบม้วนภาพออกมาอีกครั้ง ภาพวาดนี้ก็เป็นอีกภาพวาดที่ไม่เลวเลย!
หลังจากนั้น ภายใต้สายตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงของจ้านเทียนเผิง ซุนห่าวก็หยิบภาพวาดชิ้นอื่นออกมาแล้วกางออกทีละภาพ
มันมีทั้งหมดห้าม้วน! และในแต่ละม้วนไม่ได้เลวร้ายไปกว่าภาพที่จ้านเทียนเผิงซื้อไปเลย
ฉากที่น่าตกใจนี้ทำให้สมองของจ้านเทียนเผิงรู้สึกมึนงงเป็นอย่างมาก เขาเปิดปากที่สั่นเทาและอ้าค้างอยู่เป็นเวลานาน ในตอนนี้ ผู้อาวุโสสองคนที่อยู่ด้านหลังเองก็รู้สึกหวาดกลัวอย่างสมบูรณ์
มีสมบัติหายากมากมายขนาดนี้! มันเหนือจินตนาการของพวกเขาเกินไปแล้ว
เป็นไปได้ไหมที่ภาพเหล่านี้จะถูกวาดขึ้นโดยนายน้อยคนนี้?
เป็นไปไม่ได้! ผู้ที่สามารถวาดภาพดังกล่าวได้นั้นจะต้องเป็นตัวตนเหนือเซียน!
ให้ได้ชัดว่าเขาดูเหมือนมนุษย์ธรรมดา เขาไม่น่าจะใช่เซียนอมตะ?
เหมือนว่าชายหนุ่มคนนี้จะต้องไปได้รับโชคบางอย่างมา ทำให้เขาได้รับภาพวาดอมตะมากมาย
ภาพวาดอมตะทั้งหกนี้ควรเป็นสมบัติทั้งหมดที่เขามีอยู่
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ จ้านเทียนเผิงก็พยักหน้าเบาๆ เหลือภาพวาดอีกห้าภาพ เขาต้องได้มันมาทั้งหมด!
“นายน้อย ข้ายินดีที่จะซื้อภาพวาดทั้งห้าของพวกท่าน กรุณากล่าวราคามาเถอะ!” จ้านเทียนเผิง กล่าว
ซุนห่าวยิ้มขึ้นเล็กน้อยโดยไม่ตอบคำ เขาหันมองไปที่หวงหรูเหม่ยก่อนจะกล่าว “หรูเหม่ย เอามาอีกยี่สิบภาพ!”
“เจ้าค่ะ นายน้อย!” หวงหรูเหม่ยโบกมือขวาของนาง ทันใดนั้นภาพวาดทั้งยี่สิบม้วนก็ปรากฏขึ้นบนโต๊ะ
ฉากที่น่าสยดสยองนี้กระตุ้นสายตาของจ้านเทียนเผิงและคนอื่นๆ
เป็นไปไม่ได้!
เหลื่อเชื่อ!
ไม่น่าเชื่อจริงๆ!
ทั้งสามพูดไม่ออก
ในตอนนี้ เวลาดูเหมือนจะหยุดลง การแสดงออกของพวกเขากลายเป็นแข็งค้างโดยสมบูรณ์
หลังจากผ่านไปเป็นเวลานาน
“ฟู่…” เสียงสูดอากาศเย็นเข้าลึกๆดังขึ้น
พวกเขามองไปที่ซุนห่าวราวกับว่าพวกเขากำลังมองไปที่สัตว์ประหลาด ความรู้สึกที่อยากจะเอาภาพวาดเหล่านี้ไปท่วมท้นอยู่ในหัวใจของทั้งสาม แม้จะมีความคิดนี้ แต่ก็ไม่มีใครกล้าเคลื่อนไหว
ถ้าพวกเขากล้าฉกฉวยมันอย่างโจ่งแจ้ง พวกเขาจะต้องมีความมั่นใจว่าภาพเหล่านี้นั้นไม่ได้ถูกวาดโดยนายน้อยที่นั่งอยู่เบื้องหน้า
เพราะถ้าภาพเหล่านี้ถูกวาดขึ้นมาโดยฝีมือของนายน้อยละก็…. เมื่อคิดถึงจุดนี้ จ้านเทียนเผิงก็ตัวสั่นออกมา
“นายน้อย ใครเป็นคนวาดภาพพวกนี้” จ้านเทียนเผิงถามเสียงสั่น
“ภาพวาดดาดๆของข้าทำให้เจ้าหัวเราะเยาะแล้ว!” ซุนห่าวกล่าวว่า
“บูม!” เสียงฟ้าผ่าดังก้องอยู่ในจิตใจของจ้านเทียนเผิง หัวใจของเขาเต้นแรงราวกับว่ามันกำลังจะกระโดดออกมา
นายน้อยเป็นคนวาดมัน นี่หมายความว่านายน้อยเป็นเซียนอมตะที่ไม่มีใครเทียบได้!
ฟู่! จ้านเทียนเผิงสูดลมหายใจเข้าอีกครั้ง
เขาสงบจิตใจตนเองอยู่เป็นเวลานาน มันราวกับว่าตลอดชีวิตที่ผ่านมาของเขานั้นไม่เคยเห็นสมบัติที่ล้ำค่าจริงๆมาก่อน
หลังจากที่พบกับนายน้อยในวันนี้ เรื่องต่างๆสร้างความตกใจให้เขาไม่หยุด
“นายน้อยกำลังฝึกฝนหัวใจเต๋าแห่งมนุษย์ ห้ามทำลายเส้นทางนี้เด็ดขาด ไม่งั้นข้าจะฆ่าเจ้า!” เสียงหนึ่งดังก้องอยู่ในหูจ้านเทียนเผิงและผู้เฒ่าอีกสองคน ทั้งสามมองหน้ากันก่อนจะพยักหน้าอย่างลับๆ
“นายน้อย เมื่อกี้เป็นข้าเองที่หยาบคาย! โปรดยกโทษให้ข้าด้วย! ข้าขอกลับคำที่ข้าพูดไปก่อนหน้านี้!” จ้านเทียนเผิงประสานมือคำนับซุนห่าว
“เรื่องเล็ก เป็นแค่เรื่องเล็กๆเท่านั้น!” ซุนห่าวโบกมือพลางยิ้มเล็กน้อย เขาเหลือภาพวาดไว้บนโต๊ะสามภาพก่อนจะเอาส่วนที่เหลือส่งให้กับหวงหรูเหม่ย “หรูเหม่ย เก็บพวกนี้ไป!”
“ข้าทราบแล้ว นายน้อย!” หวงหรูเหม่ยโบกมือขวาของนาง ทันใดนั้นภาพวาดเหล่านี้ก็ถูกเก็บไปไม่เหลือ
“ในเมื่อเจ้าชอบ ภาพวาดทั้งสามนี้ก็ถือว่ามอบให้แก่เจ้า!” ซุนห่าวมอบภาพสามภาพให้จ้านเทียนเผิง
ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ถูกกล่าวออกมา ทั้งสามที่อยู่ตรงข้ามก็เต็มไปด้วยความตกตะลึง มือที่ยื่นมาจับภาพสั่นเล็กน้อย
“ขอบคุณมาก นายน้อย!”
“ขอบคุณมาก นายน้อย!”
พวกเขาตื่นเต้นมากจนแทบจะคุกเข่าลงกับพื้น
"ยินดี!" ซุนห่าวกล่าว
"นายน้อย!" เมื่อเห็นซุนห่าวกำลังจะจากไป จ้านเทียนเผิงก็พยายามจะกล่าวอะไรบางอย่างแต่เขาก็ยังลังเลใจ
“มีเรื่องอะไรจะกล่าวต่อข้า?” ซุนห่าวกล่าว
“นายน้อย ข้าขอถามว่าท่านอาศัยอยู่ที่ใด เพื่อข้าจะได้ไปเยี่ยมท่าน!” จ้านเทียนเผิงก้มศีรษะลงหลังจากกล่าวประโยคเหล่านี้ออกไป
นายน้อยเป็นเซียนอมตะที่ไม่มีใครเทียบได้
นี่เป็นโอกาสที่ดี เขาจะไม่คว้าโอกาสนี้ไว้ได้อย่างไร!
ถ้าพลาดโอกาสนี้ไป มันคงจะไม่มีครั้งต่อไปอีกแล้ว แม้ว่าเขาจะถูกทิ้งระเบิดโดยเซียนอมตะ แต่มันก็คุ้มค่า
“ข้าอาศัยอยู่ทางตอนใต้ของภูเขาปีศาจ ถ้าไม่รังเกียจก็มานั่งดื่มและพูดคุยกันได้!” ซุนห่าวกล่าว
อะไรนะ? นั่งดื่ม? พูดคุย? เขาสามารถดื่มและพูดคุยกับเซียนอมตะได้หรือ?
ช่างโชคดีอะไรเช่นนี้!
จ้านเทียนเผิงกำหมัดแน่น ร่างกายของเขาสั่นด้วยความตื่นเต้น
“ขอบคุณมาก นายน้อย ข้าจะไปหาท่านบ่อยๆ!” จ้านเทียนเผิงกล่าว
“อืม แล้วข้าจะรอ!” หลังจากซุนห่าวกล่าวจบ เขาก็เดินออกจากห้องไปพร้อมกับหวงหรูเหม่ยด้วยรอยยิ้มที่บานอยู่บนใบหน้า ธุรกิจครั้งนี้ทำกำไรได้มาก!
“พวกเขาออกมา พวกเขาออกมาแล้ว!”
“เขาไม่ได้ถูกทุบตีหรือ? เป็นไปได้ยังไง!”
“หอหวังซิงทนต่อการดูถูกเช่นนี้ได้อย่างไร?”
"ไม่มีทาง! เป็นไปได้ไหมที่พวกเขาขายภาพวาดนั้นไปแล้ว”
ผู้ฝึกตนที่รวมตัวกันอยู่หน้าห้องมองดูพวกเขาสองคนด้วยความสงสัย
เมื่อดวงตาของหวงหรูเหม่ยกวาดมองออกไป ผู้ฝึกตนเหล่านี้ก็พากันก้มหน้าไม่กล้าเผชิญหน้ากับนาง ซุนห่าวเพิกเฉยต่อเสียงเหล่านี้โดยสิ้นเชิง
เขามอบถุงที่บรรจุผลึกอมตะให้กับหวงหรูเหม่ย “หรูเหม่ย เจ้าเก็บผลึกอมตะเหล่านี้เอาไว้!”
“เจ้าค่ะ นายน้อย!” หวงหรูเหม่ยเก็บผลึกอมตะไว้
มุมปากของซุนห่าวยกขึ้นยิ้ม ตอนนี้เขารู้สึกอารมณ์ดีเป็นอย่างมาก
ด้วยผลึกอมตะมากมายขนาดนี้ เขาสามารถซื้อของได้มากมาย แต่เขาควรซื้ออะไรดี? ซุนห่าวขมวดคิ้วแล้วแสดงท่าทางครุ่นคิด
ทันใดนั้น เขาเลิกคิ้วขึ้น “ถ้าหรูเหม่ยเหนื่อยจากการบิน งั้นเรามาซื้อเรือเหาะกันเถอะ! นอกจากนี้ มันยังสะดวกมากที่จะไปไหนมาไหนในอนาคต! ใช่แล้ว ไปซื้อกัน!” ซุนห่าวแอบพยักหน้ากับความคิดนี้
เนื่องจากหอหวังซิงรับซื้อสมบัติทั้งหมด พวกเขาจึงน่าจะมีเรือเหาะขายด้วย
“หรูเหม่ย ไปซื้อของกันเถอะ!” ซุนห่าวกล่าว
“เจ้าค่ะ นายน้อย!” หวงหรูเหม่ยพยักหน้าก่อนจะเดินตามซุนห่าวไป