เรือเหาะ-สายฟ้าสีม่วงชั้นยอด

ด้านนอกเมืองอมตะ มีร้านขายเรือเหาะขนาดใหญ่อยู่ร้านหนึ่ง หอหวังซิงเป็นเจ้าของร้านๆนี้

ในวันนี้ ชายหนุ่มที่ดูเหมือนนักปราชญ์ก็เดินเข้ามา เขาชื่อฉินหยู ลูกชายขอหัวหน้าตระกูลฉินในเมืองอมตะของแดนตะวันตก

“เป็นเขา ลูกชายคนโตของตระกูลฉิน ผู้สืบทอดตำแหน่งผู้นำตระกูลในอนาคต!”

“โอ้ เป็นเขา? เขาคิดว่าเขามีความสามารถที่จะเป็นผู้นำตระกูลฉินได้หรือ?”

“ผู้สืบทอดตำแหน่งหัวหน้าตระกูลกลายเป็นสวะเช่นนี้ได้อย่างไร?”

“หัวหน้านักปรุงยา – ผู้นำตระกูลฉินให้กำเนิดลูกชายเป็นตัวไร้ประโยชน์ซะได้! น่าเสียดายจริงๆ!”

“ผู้นำตระกูลฉินได้ใช้โอรสไปนับไม่ถ้วน แต่ลูกชายของเขาก็ยังเป็นเพียงขยะที่ไม่สามารถฝึกฝนได้เช่นเดิม!”

เมื่อเห็นฉินหยูเดินเข้ามา ผู้ฝึกตนหลายคนก็พากันกระซิบพูดคุยกันด้วยเสียงเบา สีหน้าแห่งความเยาะเย้ยและดูถูกปรากฏขึ้นบนใบหน้าของพวกเขา

ฉินหยูเพิกเฉยคำกล่าวเหล่านี้ทั้งหมด เขาเดินเข้าไปในอาคารด้วยสีหน้าที่ไม่เปลี่ยนแปลงเลย

“นายน้อยฉิน ท่านอยู่ที่นี่เอง!”

“คราวนี้ท่านจะซื้อเรือเหาะแบบใด?” ในตอนนี้ ผู้ชายคนหนึ่งก็เดินเข้ามาทักทายฉินหยูด้วยรอยยิ้ม

“ขอข้าดูก่อน!” ฉินหยูกล่าว

"ดู?" เมื่อผู้ช่วยร้านได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นน่าเกลียดในทันที

“ขยะแบบนี้จะซื้อเรือเหาะได้อย่างไร!”

“ใช่แล้ว ขยะเช่นนี้จะเอาปัญญาที่ไหนมาซื้อเรือเหาะ!”

ไม่ไกลนัก ผู้ฝึกตนหลายคนยังคงพูดคุยกันไม่หยุด

ใบหน้าของผู้ช่วยร้านเองก็ดูน่าเกลียดมาก อย่างไรก็ตาม ในไม่ช้าเขาก็ฟื้นรอยยิ้มกลับมาบนใบหน้า“นายน้อยฉิน มาเถอะ มากับข้า!”

"ตกลง!" ฉินหยูเดินเข้าไปในห้องภายใต้การนำของผู้ช่วยร้าน

“เอาล่ะ ตามไปดูกันเถอะ!”

“มีอะไรน่าสนุกกัน? อย่างเขาซื้อเรือเหาะไม่ได้หรอก!”

“เพราะเขาไม่สามารถจ่ายได้ต่างหาก มันถึงสนุก!”

หลายคนตามเข้าไปดูอยู่ห่างๆ

“นายน้อยฉิน นี่คือเรือเหาะระดับต่ำ ความเร็วเทียบเท่ากับผู้ฝึกตนขอบเขตมหายานเมื่อบินเต็มกำลัง! ต้องใช้หินวิญญาณระดับต่ำสิบก้อนในการบินหนึ่งวันในขณะที่ใช้กำลังเต็มที่!”

“เรือเหาะลำนี้สามารถบรรทุกคนได้มากถึงห้าร้อยคน บนเรื่อมีทั้งหมดห้าสิบห้อง! ราคาไม่แพง เพียงแค่หินวิญญาณชั้นยอดเพียงสิบก้อนเท่านั้น!” ผู้ช่วยร้านแนะนำเรือเหาะทีละลำ เขามองไปที่ฉินหยูเป็นครั้งคราว

ฉินหยูดูไม่สะทกสะท้าน เขาเหลือบมองไปที่เรือเหาะสูงแปดเมตรแล้วเดินไปที่อื่น

“นายน้อยฉิน ท่านมีรสนิยมดีมาก! เรือเหาะลำนี้เป็นเรือเหาะขนาดกลาง มันสามารถเร่งความเร็วได้เทียบเท่ากับผู้ฝึกตนขอบเขตข้ามผ่านภัยพิบัติเมื่อขับเต็มกำลัง! เรือเหาะลำนี้สามารถบรรทุกคนได้หลายพันคน และยังมีการใช้พลังงานต่ำ ใช้หินวิญญาณระดับกลางสิบก้อนสามารถบินได้หนึ่งวัน! จ่ายแค่หินวิญญาณระดับสูงสุดเพียงร้อยก้อนเท่านั้นจึงจะสามารถนำกลับบ้านได้!” ผู้ช่วยร้านกล่าวแนะนำอยู่นาน

แต่ทว่า การแสดงออกของฉินหยูก็ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง "มีที่ดีกว่านี้หรือไม่?"

"ดีกว่า?" ใบหน้าของผู้ช่วยร้านปรากฏร่องรอยของความไม่พอใจเล็กน้อย “นายน้อยฉิน จะว่ามีก็มี แต่ราคาไม่ถูก! เรือเหาะระดับสูงมีราคาอย่างน้อยห้าผลึกอมตะ!”

ใบหน้าของฉินหยูเปลี่ยนไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินเรื่องนี้ "เจ้าให้ส่วนลดกับข้าได้หรือไม่?"

"ส่วนลด? แน่นอนว่าท่านสามารถรับส่วนลดได้ แต่ท่านต้องมีบัตรระดับสูงสุด!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ การแสดงออกของฉินหยูก็กลายเป็นน่าเกลียด เขาถอนหายใจออกมาอย่างแผ่วเบา หลังจากนั้นเขาก็หันหลังเดินกลับ

“ฮ่าฮ่า เขาแค่มาดูจริงๆด้วย!”

“ข้าคิดว่าจะเป็นลูกของคนใหญ่คนโตซะอีก! ถุ้ย! เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นคนยากจน!”

“ในฐานะลูกชายคนโตของตระกูลฉิน เขาทั้งไร้ประโยชน์และยากจน อยู่ไปก็เปลืองทรัพยากร!” เสียงเหล่านี้ยังคงดังขึ้น

ฉินหยูเพิกเฉยให้กับเสียงเหล่านี้ หรือกล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือเขาฟังคำกล่าวเช่นนี้มามากจนก่อให้เกิดภูมิต้านทาน

เขากำหมัดแน่นก่อนจะก้าวเร็วขึ้น สุดท้ายก็กลายเป็นวิ่งออกไป

"ปัง!" เขาบังเอิญไปชนกับชายคนหนึ่ง การชนทำให้เขาตกตะลึง

"เจ้าสบายดีหรือไม่?" เสียงหนึ่งดังขึ้น

เมื่อมองขึ้นไป ฉินหยูเห็นชายคนหนึ่งที่มีออร่าไม่ธรรมดายืนอยู่เบื้องหน้า เขาเป็นคนอ่อนโยน รอยยิ้มของเขาอบอุ่นราวกับสายลมแห่งฤดูใบไม้ผลิ

ด้านหลังของชายคนนี้มีหญิงสาวที่สวมผ้าคลุมหน้าเอาไว้อยู่ ด้วยออร่าที่แพร่ออกมามันทำให้ฉินหยูรู้สึกด้อยกว่า

เขาเคยอ่านกวีนิพนธ์และหนังสือมามากจนถือได้ว่าเป็นนักปราชญ์ แต่เมื่อเทียบกับชายหนุ่มที่อยู่ด้านหน้าเขา มันราวกับว่าชายคนนี้อยู่ห่างเขาออกไปมากกว่าหนึ่งหมื่นลี้

ปรมาจารย์! เขาต้องเป็นตัวตนระดับปรมาจารย์เป็นแน่!

ฉินหยูพยายามยืนขึ้นแล้วประสานมือคำนับด้วยความเคารพ “ข้าขอโทษ นายน้อย!”

"ไม่เป็นไร!" ซุนห่าวกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“นายน้อย ชื่อของข้าคือ ฉินหยู ข้าหยาบคายเอง ขอให้นายน้อยไปที่หอจุ้ยเยว่เพื่อเป็นการขอโทษสำหรับความผิดของข้า!” ฉินยูกล่าวว่า

"ไม่จำเป็นหรอก!" ซุนห่าวโบกมือ

“นายน้อย ถ้าท่านไม่ไป ข้าจะรู้สึกไม่สบายใจ! ข้าเป็นนักปราชญ์และมีคำถามมากมายที่จะถามนายน้อย ข้าหวังว่านายน้อยจะใจกว้างให้ความกระจ่างแก่ข้า!” ฉินยูกล่าว

“นักปราชญ์?”

เขามนุษย์ แน่นอนว่าซุนห่าวไม่สามารถให้ภาพวาดแก่เขาได้! แต่ถ้าแค่ให้คำแนะนำก็พอฟังดูได้

“ก็ได้ แต่ข้ายังมีธุระต้องไปทำ ไว้ไปคุยกันทีหลัง!” ซุนห่าวกล่าว

“นายน้อย ท่านกำลังจะซื้อเรือเหาะใช่หรือเปล่า?” ฉินหยูถาม

“อืม!” ซุนห่าวพยักหน้า

“งั้นข้าขอไปด้วยได้หรือไม่?”

"แน่นอน เจ้ามาด้วยได้!"

“นายน้อย ข้ารู้จักที่นี่ดี โปรดตามข้ามา!”

"ตกลง!"

ฉินหยูนำทางซุนห่าวเข้าไปในห้องโถง

ผู้ฝึกฝนรอบๆ มองดูฉากนี้และชี้มาที่พวกเขาเป็นครั้งคราว

“หึ ขยะของตระกูลฉินนี้ดูมีความสุขจริงๆที่ได้อยู่กับปุถุชนคนธรรมดา!”

“เมื่อขยะมารวมตัวกัน พวกมันจะพบถึงความรู้สึกของการมีอยู่ เจ้าจะไปรู้อะไร?” ผู้ฝึกตนหลายคนกล่าวออกมาอย่างดูถูก

แม้แต่ผู้ช่วยที่เคยนำทางฉินหยูก็ยังมองไปที่ฉากนี้แล้วยิ้มอย่างเย็นชา ผู้ช่วยร้านค้าคนอื่นๆก็เมินเฉยราวกับว่าไม่เห็นซุนห่าวเลย

“นายน้อย ท่านต้องการซื้ออะไร?” ฉินหยูถาม

“มีอะไรบ้าง?” ซุนห่าวขมวดคิ้วเล็กน้อย “แล้วราคาเท่าไหร่?”

“นายน้อย เรือเหาะคุณภาพต่ำราคา 10 หินจิตวิญญาณชั้นยอด ระดับกลางคือหินจิตวิญญาณระดับสูงสุดประมาณ 100 ก้อน ส่วนเรือเหาะระดับสูงสุด ราคาจะแตกต่างกันไป แต่ละลำราคาสูงจะสูงกว่าผลึกอมตะห้าเม็ด!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ซุนห่าวก็พยักหน้าอย่างลับๆ “พาข้าไปดูเรือเหาะระดับสูง!” ซุนห่าวกล่าว

“นายน้อย เชิญทางนี้!” ฉินหยูนำซุนห่าวไปที่เรือเหาะที่มีความสูงยี่สิบเมตร เรือเหาะเป็นสีดำ แวววาวราวกับโลหะ บนเรือเหาะมีคำว่า "ภูติพราย" เขียนไว้

“นายน้อย เรือเหาะลำนี้ที่ชื่อว่า ภูติพราย มันเป็นเรือเหาะระดับสูงสุด ความเร็วที่เร็วที่สุดของมันคือความเร็วของผู้ฝึกตนขอบเขตข้ามผ่านภัยพิบัติที่บินเต็มที่! โล่เกราะที่ติดอยู่กับตัวเรือสามารถต้านทานการโจมตีเต็มกำลังจากผู้ฝึกตนขอบเขตข้ามผ่านภัยพิบัติได้!”

“มันสามารถบรรทุกผู้คนได้สองพันคนพร้อมกัน เมื่อเปิดเกราะและบินด้วยความเร็วเต็มที่ มันต้องใช้หินวิญญาณคุณภาพสูง 10 ก้อนต่อวัน! การใช้พลังงานของมันค่อนข้างต่ำ!” เมื่อได้ยินเช่นนี้ ซุนห่าวก็พยักหน้าอย่างลับๆ

“มีอย่างอื่นที่ดีกว่านี้หรือเปล่า?”

“นายน้อย แน่นอนว่ามี ข้าได้ยินมาว่ามีเรือเหาะชั้นยอด - สายฟ้าสีม่วง! ยังไม่ได้มีใครซื้อมันไป” ฉินยูกล่าว

“สายฟ้าสีม่วง?” ซุนห่าวพยักหน้าเล็กน้อย ชื่อฟังดูดีและน่าจะเร็วมาก

ไม่รู้ว่าราคามันแพงหรือเปล่า ถ้ามันเกินหนึ่งพันผลึกอมตะจริงๆ เขาก็อาจจะลังเลเล็กน้อย อย่างไรก็ตาม เขาต้องถามก่อน

“สายฟ้าสีม่วงลำนี้ราคาเท่าไหร่?” ซุนห่าวถาม

“นายน้อย ข้าไม่รู้รายละเอียด แต่อาจจะต้องใช้ผลึกอมตะประมาณร้อยชิ้น!” ฉินหยูกล่าว

“ร้อยผลึกหรือ? พาข้าไปดูหน่อยหน่อย?!”

“ได้เลยนายน้อย!”