ปรมาจารย์อาคม

เจ้าของร้านหวางมองไปที่ซุนห่าวด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไป

กล้าที่จะคว้าแกนเรือที่สร้างขึ้นโดยปรมาจารย์โม่ด้วยมือเปล่า นอกจากตัวตนระดับเซียนแล้ว ก็คงไม่มีใครกล้าทำเช่นนี้เด็ดขาด

แล้วนายน้อยก็ยังหยิบมันขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย เขาจะต้องไม่ใช่เซียนธรรมดาอย่างแน่นอน!

คุณชายไม่ได้มองผิดไปจริงๆ นายน้อยคนนี้เป็นเซียนอมตะไร้เปรียบ!

เจ้าของร้านหวางพยักหน้าอย่างลับๆก่อนจะมองไปที่ซุนห่าวด้วยความเคารพ

หลังจากนั้น ซุนห่าวก็หันกลับมามองหวงหรูเหม่ยพร้อมกล่าวขึ้น “หรูเหม่ย ขอไม้ให้ข้าหนึ่งอัน”

“เจ้าค่ะ นายน้อย!” หวงหรูเหม่ยหยิบไม้จันทน์อมตะสีแดงออกมามอบให้ซุนห่าว

ทันทีที่ของสิ่งนี้ถูกหยิบออกมา เจ้าของร้านหวางก็เต็มไปด้วยความตกตะลึง

“นี่ … นี่คือไม้วิญญาณชั้นยอด? ไม่ … ไม่ นี่คือไม้อมตะ ข้ามองไม่เห็นระดับของไม้อมตะเลย! ราวกับว่าไม้ชิ้นนี้เป็นเพียงแค่แท่งไม้ธรรมดาในสายตาของนายน้อย!” เจ้าของร้านหวางพึมพัมกับตัวเอง เขาตกใจอยู่ภายในใจจนไม่สามารถสงบลงได้

ทันใดนั้น เจ้าของร้านหวางก็เลิกคิ้วขึ้น เขามองไปที่ซุนห่าวอย่างแปลกใจ “นายน้อย นี่คือ?”

ปัจจุบันมีมีดแกะสลักทุกชนิดอยู่ตรงหน้าซุนห่าว หลังจากจ้องไปที่แกนเรือ เขาก็หันกลับมามองที่ไม้จันทน์อมตะก่อนจะหยิบมีดแกะสลักต่างๆออกมาและเริ่มแกะสลัก

ในเวลาไม่นาน ไม้จันทน์อมตะก็กลายเป็นลูกบอลไม้ทรงกลม มันมีขนาดเท่ากับแกนเรือ

หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมงก็มีเสียงดังขึ้น พลังงานทางจิตวิญญาณนับไม่ถ้วนที่ไม่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าก็พุ่งเข้าไปในลูกบอลไม้

อาคมบนลูกบอลไม้ดูราวกับมีชีวิต มันแสงส่องประกายระยิบระยับเหมือนอัญมณีที่กำลังดึงดูดความสนใจจากทุกคน

“นี่…” หวางจือเปิดปากกว้างและกล่าวออกมาอย่างเหม่อลอย เขาอ้าปากค้างอยู่เป็นเวลานาน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ

“นายน้อยเป็นปรมาจารย์อาคม! ใช้เวลาเพียงไม่นาน เขากลับสามารถแกะสลักแกนเรือได้! ความแข็งแกร่งดังกล่าวช่างน่ากลัวเหลือเกิน! นี่ … ข้าไม่เห็นระดับของแกนเรืออันนี้! มันก็หมายความว่านายน้อยแข็งแกร่งกว่าปรมาจารย์โม่?”

“ฟู่… ” เจ้าของร้านหวางสูดหายใจเข้าทางปาก หน้าอกของเขายกขึ้น เขากวาดสายตาชื่นชมอย่างไม่หยุดหย่อน

ซุนห่าวเอาแกนเรือแกะสลักมาเปรียบเทียบกับแกนเรือของเรือเหาะสายฟ้าสีม่วง เห็นได้ชัดว่าสิ่งที่เขาแกะสลักนั้นดีกว่าสิบเท่า แต่ละเส้นมีความเป็นธรรมชาติและราบรื่นอย่างอธิบายไม่ได้

“เจ้าของร้านหวาง เจ้าคิดว่าข้าสามารถวางสิ่งนี้ลงไปได้หรือไม่?” ซุนห่าวถาม

“แน่… แน่นอน!” เจ้าของร้านหวางพยักหน้าอย่างหนักแน่น

"ดี!" ซุนห่าวพยักหน้าและวางแกนเรือของเขาไว้ตรงกลางวงกลมอาคม

“คลื่นนน”

ทันใดนั้นก็มีเสียงดังขึ้น คลื่นพลังงานแผ่ออกไปอย่างรวดเร็ว

“บูม! บูม…”

แนวป้องกันของเรือไม่สามารถต้านทานพลังของแกนเรือได้แล้วระเบิดออกอย่างรวดเร็ว เรือเหาะทั้งลำเกิดการสั่นสะเทือนขึ้น

"เกิดอะไรขึ้น?" ซุนห่าวขมวดคิ้ว

“นาย… นายน้อย ข้าขอโทษ แกนเรือที่ท่านแกะสลักนั้นแข็งแกร่งเกินไป เรือเหาะลำนี้ทนไม่ได้! ตอนนี้ เรือเหาะนี้ใช้โล่ไม่ได้แล้ว ใช้บินได้อย่างเดียวเท่านั้น” เจ้าของร้านหวางกล่าว

แกนเรือที่เขาแกะสลักนั้นแข็งแรงเกินไป?

กล่าวก็คือ แกนเรือของเขานั้นดีกว่าปรมาจารย์โม่?

นี่แสดงว่าเขาเป็นปรมาจารย์อาคมงั้นหรือ! ซุนห่าวพึมพัมด้วยดวงตาที่เป็นประกายเจิดจ้า

ทักษะการแกะสลักที่ระบบสอนกลายเป็นรูปแบบอาคม!

เป็นปรมาจารย์ด้านอาคม แม้ว่าจะไม่มีพลังต่อสู้ แต่เขาก็ยังได้รับความเคารพนับถือจากผู้ฝึกตนคนอื่นๆ

ด้วยวิธีนี้ละก็… ยิ่งซุนห่าวคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้มากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งตื่นเต้นมากขึ้นเท่านั้น ใบหน้าของเขาเปล่งประกายเจิดจ้า

“พาข้าไปดู” ซุนห่าวกล่าว

“ขอรับ นายน้อย”

เจ้าของร้านหวางพาซุนห่าวเดินไปยังจุดที่เกิดการระเบิด แรงระเบิดทำให้บริเวณรอบๆไหม้ดำ

แม้แต่บางส่วนของเรือที่ทำด้วยแร่อเมทิสต์ก็ยังละลายไป อเมทิสต์เป็นแร่เหล็กวิญญาณคุณภาพสูง

มันหายากมาก เจ้าของร้านหวางตกใจเกินคำบรรยายเมื่อมองดูภาพเหล่านี้

แร่อเมทิสต์จะละลายในความร้อนที่สูงถึงหลายหมื่นองศา แต่ตอนนั้มันกลับไม่สามารถทนต่อพลังของแกนเรือที่นายน้อยแกะสลักได้

ยิ่งไปกว่านั้น อาคมที่อยู่รอบๆทั้งหมดก็ถูกทำให้หายไป

“นายน้อยน่าทึ่งมาก! เขาต้องเป็นเซียนอมตะที่ไม่มีใครเทียบได้ การที่ข้าได้มายืนอยู่เคียงข้างเขาแบบนี้ได้ มันคงเป็นพรที่แม้เวลาจะผ่านไปหลายพันชั่วอายุคนก็ยากที่จะเจอ” เจ้าของร้านหวางพึมพำกับตัวเองด้วยดวงตาที่เป็นประกาย

ซุนห่าวก็ตกใจมากเช่นกันเมื่อมองไปที่ภาพนี้ พลังนี้ช่างน่ากลัวยิ่งนัก เขาเกือบจะทำลายเรือเหาะสายฟ้า!

“เจ้าของร้านหวาง เจ้าจำอาคมที่วาดอยู่ตรงนี้ได้หรือเปล่า?” ซุนห่าวถาม

“นายน้อย นี่…” เจ้าของร้านหวางแสดงสีหน้าขมขื่นและส่ายหัวไปมา

“แล้วเจ้ามีภาพวาดโล่ของเรือหรือไม่” ซุนห่าวถาม

“นายน้อย รูปวาดทั้งหมดอยู่ในมือของปรมาจารย์อาคม จะไม่มีใครได้เห็นมันยกเว้นศิษย์และญาติสนิทของพวกเขา! อย่างไรก็ตาม หากนายน้อยต้องการ ข้าจะหาวิธีเอามันมา” เจ้าของร้านหวางกล่าว

“ถ้าเช่นนั้นข้าก็ต้องขอบคุณเจ้าของร้านหวางแล้ว!” ซุนห่าวยิ้มและพยักหน้า

ถ้าเขาสามารถวาดรูปแบบอาคมได้ เขาก็ถือได้ว่าเป็นปรมาจารย์อาคมแล้ว

ในอนาคต ชื่อเสียงของเขาจะค่อยๆขยายไปทั่วโลก ในเวลานั้นจะมีผู้ฝึกตนมาเยี่ยมเยียนเขามากมายไม่รู้จบ

จากนั้นก็มอบของเล็กๆน้อยๆให้พวกเขาเพื่อสะสมแต้มอวยพร

และเมื่อหลังจากผู้คำเริ่มเล่าเรื่องราวของเขาไปทั่วแล้ว มันก็มีแนวโน้มที่เทพเซียนร้อยเล่ห์จะมาหาเขาและรับเขาไว้เป็นศิษย์!

ยิ่งคิดถึงเรื่องนี้ ดวงตาของซุนห่าวก็กลายเป็นสว่างยิ่งขึ้น

“นายน้อย เนื่องจากเรือเหาะได้รับความเสียหาย เราจะชดใช้ให้ท่านด้วยเรืออีกลำหนึ่ง!” เจ้าของร้านหวางกล่าว

“นั่นไม่จำเป็น! แม้ว่าจะไม่มีโล่ป้องกัน แต่อย่างน้อยมันก็ยังสามารถบินได้!” ซุนห่าวกล่าว

“นายน้อย จะทำเช่นนั้นได้อย่างไร? ข้ารู้สึกไม่สบายใจยิ่ง…” เจ้าของร้านหวางกล่าว

"ไม่เป็นไร!" ซุนห่าวโบกมือก่อนจะหยิบม้วนภาพออกมาแล้วส่งให้เจ้าของร้านหวาง “เจ้าของร้านหวาง ขอบคุณสำหรับเรือเหาะ! โปรดรับของขวัญชิ้นเล็กๆนี้ไว้ด้วย!” ซุนห่าวกล่าว

เจ้าของร้านหวางตัวสั่นเมื่อได้ยินคำกล่าวของซุนห่าว ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นว่างเปล่า ดวงตาของเขาจ้องมองไปที่ม้วนภาพไม่ขยับ วัสดุที่ใช้ทำม้วนภาพในมือของนายน้อยนั้นไม่ธรรมดาเลย เขาไม่สามารถมองทะลุผ่านมันได้

หรือว่ามันจะทำมาจากไม้อมตะ? เขาจะกล้ารับสมบัติเช่นนี้ไว้ได้อย่างไร?

“นายน้อย ข้าทำเช่นนี้ไม่ได้!”

"อะไร? เจ้าไม่ชอบภาพวาดอันนี้? ถ้าอย่างนั้น ข้าก็ไม่ต้องการเรือเหาะสายฟ้าสีม่วง!” ซุนห่าวแสร้งทำเป็นโกรธและเดินออกไป

“นายน้อย ข้ารับ ข้ารับแล้ว!” หวางจือหยิบม้วนภาพของซุนห่าวมาแล้วเปิดออก

“โครมม…” พลังเต๋าพุ่งออกมาเหมือนกับคลื่นลูกใหญ่ เจ้าของร้านหวางตกใจจนรีบม้วนมันกลับอย่างรวดเร็ว

เป็นพลังเต๋าที่น่ากลัวอะไรเช่นนี้?

นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าได้เห็นเต๋าที่มีชีวิต! พลังของนายน้อยนั้นน่ากลัวเกินไปแล้ว!

“ขอบคุณมาก นายน้อย!” เจ้าของร้านหวางโค้งคำนับซุนห่าว

“ไม่ต้องมากมารยาท!” ซุนห่าวโบกมือและยิ้ม

“มันเริ่มสายแล้ว ข้ายังมีนัดกับคุณชายฉิน งั้นก็คงไม่รบกวนเจ้าของร้านหวางแล้ว ข้าขอตัวก่อน!” หลังจากซุนห่าวกล่าวจบ เขาก็หันหลังเดินแล้วลงจากเรือเหาะ

เมื่อทั้งสามคนลงมามาจากเรือเหาะแล้ว หวงหรูเหม่ยก็โบกมือขวาของนางและนำเรือเหาะไปยังพื้นที่จิตวิญญาณ

“นายน้อย เดินช้าๆ!”