รูปแบบสวรรค์ลึกลับ

ณ หอหวังซิง ชั้นบนสุด

จ้านเทียนเผิงและชายชราสองคนมองดูภาพวาดทั้งสี่ภาพบนโต๊ะด้วยความสุข

“วูปป…” พลังเต๋าที่ไม่มีที่สิ้นสุดพุ่งออกมาจากภาพวาดอย่างต่อเนื่อง พลังที่ว่านี้กระจายไปทั่วทั้งห้อง

เพียงแค่ยืนอยู่ภายในห้อง ทั้งสามก็รู้สึกได้เลยว่าเต๋าแห่งหัวใจของพวกเขากำลังเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว

พลังของพวกเขาพัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็ว! นี่เป็นโชคที่ยิ่งใหญ่จริงๆ!

“คุณชาย ครั้งนี้พวกเราโชคดีจริงๆ!”

“ใช่แล้ว คุณชาย ภาพวาดอมตะนี้หาได้ยากยิ่ง ไม่คิดเลยว่านายน้อยจะให้พวกเรามาถึงสามภาพ นี่มันน่ากลัวจริงๆ!

“พวกท่านพูดถูก!” จ้านเทียนเผิงยิ้มและพยักหน้า “ในเมื่อนายน้อยมอบมันให้พวกเรา ทุกคนจะต้องได้มันไปฝึกฝนถึงจะถูก!”

เมื่อคำพูดเหล่านี้ถูกกล่าวออกมา การแสดงออกของชายชราสองคนก็เปลี่ยนไปอย่างมาก “คุณชาย ข้าเป็นแค่คนรับใช้ ข้าจะกล้ารับสมบัติเช่นนี้ไว้ได้อย่างไร!”

“คุณชาย สมบัติเหล่านี้ควรเก็บไว้กับท่าน!”

จ้านเทียนเผิงมองไปที่ชายชราสองคนด้วยสีหน้าจริงจัง “ลุงเจิ้ง ลุงฟาง นี่คือความโชคดีที่นายน้อยมอบให้ ข้าจะเก็บมันคนเดียวได้อย่างไร! พวกท่านอยู่กับข้ามานาน ข้าถือว่าพวกท่านทั้งสองคนเป็นญาติ รับพวกมันไปและฝึกฝนให้หนักเพื่อที่ท่านจะสามารถปกป้องข้าได้ดีขึ้น ตกลงหรือไม่?” จ้านเทียนเผิงกล่าว

น้ำตาไหลรินออกมาจากดวงตาของชายชราทั้งสองคน

“คุณชาย ขอบคุณมาก!” ทั้งสองคุกเข่าลงแล้วก้มลงกับพื้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ตอนนั้นเอง ที่ด้านนอกประตูก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้น

“คุณชาย ท่านอยู่หรือเปล่า?”

เสียงนี้มันเป็นเสียงของเจ้าของร้านหวาง

"เข้ามา!" ประตูถูกเปิดออกก่อนที่เจ้าของร้านหวางเดินเข้ามา เขาคุกเข่าไปทางจ้านเทียนเผิง

“คุณชาย…”

“มีอะไรก็กล่าวมา!”

“ขอรับ คุณชาย!”

หลังจากนั้น เจ้าของร้านหวางก็บอกจ้านเทียนเผิงเกี่ยวกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้นที่ร้านขายเรือเหาะเมื่อครู่นี้

เมื่อจ้านเทียนเผิงได้ยินเรื่องเหล่านี้ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างมาก

เมื่อเขาได้ยินว่าซุนห่าวแกะสลักแกนเรือซึ่งแม้แต่เจ้าของร้านหวางก็มองระดับของมันไม่ออก เขาก็กลายเป็นตกตะลึงอย่างมากจนไม่ได้สติกลับมาเป็นเวลานาน

“นายน้อยเป็นปรมาจารย์อาคม! นายน้อย ตัวตนของท่านคือใครกันแน่?” จ้านเทียนเผิงพึมพัมกับตนเอง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเคารพ

"เจ้าว่าอะไรนะ? แกนเรือที่แกะสลักโดยนายน้อยทำให้โล่ป้องกันของเรือเหาะสายฟ้าสีม่วงระเบิด? แม้แต่ตัวเรือก็ยังได้รับความเสียหาย?” จ้านเทียนเผิงถาม

“เป็นเช่นนั้น นายน้อย!” เจ้าของร้านหวางพยักหน้า

เสียงสูดลมหายใจดังขึ้นหลังจากที่หวางจือกล่าวจบ จ้านเทียนเผิงและชายชราสองคนรู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก พวกเขาหายใจเข้ายาวๆอีกสองสามครั้งก่อนจะค่อยๆสงบจิตใจลง

“นายน้อยไม่เพียงแต่มีความแข็งแกร่งที่น่าสะพรึงกลัว แต่เขายังเป็นปรมาจารย์ด้านอาคมอีกด้วย?”

“พวกเราสามารถสานสัมพันธ์กับเซียนอมตะได้โดยไม่คาดฝัน นี่คือพรที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต!” ทั้งสี่รู้สึกตื่นเต้นมาก

“เจ้าของร้านหวาง กล่าวต่อ!” จ้านเทียนเผิงกล่าว

“ได้เลยนายน้อย! คือว่า…” เจ้าของร้านหวางเริ่มเล่าต่อ

เมื่อเจ้าของร้านหวางเล่าว่า ซุนห่าวต้องการภาพวาดรูปแบบอาคม จ้านเทียนเผิงก็เลิกคิ้วด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสุข

“ในที่สุดข้าก็สามารถช่วยนายน้อยทำอะไรบางอย่างได้!” จ้านเทียนเผิงพึมพัมพร้อมกับกำหมัดแน่น

“คุณชาย นี่คือภาพวาดที่นายน้อยมอบให้ท่าน!” เจ้าของร้านหวางนำภาพวาดที่ซุนห่าวมอบให้ออกมาต่อหน้าจ้านเทียนเผิง

จ้านเทียนเผิงยิ้มเล็กน้อย “เจ้าของร้านหวาง ไม่เป็นไร! นายน้อยมอบมันให้กับเจ้า เช่นนั้นมันก็ถือเป็นความโชคดีของเจ้า รับไปเถอะ!”

"อะไรกัน?" เจ้าของร้านหวางเบิกตากว้างด้วยความไม่เชื่อ

นอกจากจะต้องระมัดระวังและมีสติสัมอยู่ตลอดแล้ว เจ้าของร้านหวางนั้นขึ้นมาถึงตำแหน่งนี้ได้ก็เพราะว่าเขาไม่เคยรับสินบนจากผู้อื่นเลย

เรื่องนี้ทำให้ตระกูลจ้านมอบตำแหน่งเจ้าของร้านสาขาเมืองอมตะในแดนตะวันตกให้กับเขา

“คุณชาย ข้าจะรับมันไว้ได้อย่างไร?” เจ้าของร้านหวางยังคงปฏิเสธภาพวาด

“เจ้าของร้านหวาง ข้ารู้ว่าเจ้าทำงานให้กับตระกูลจ้านของข้ามาตลอดหลายปีที่ผ่านมา! ไม่จำเป็นต้องกล่าวถึงว่านายน้อยมอบมันให้เจ้า และถึงแม้ว่าจะไม่ได้ให้เจ้าก็ตาม ข้าก็ยังจะให้เจ้า!” จ้านเทียนเผิงกล่าว

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ภายในเจ้าของร้านหวางก็รู้สึกซาบซึ้งเป็นอย่างมาก เขาไม่สามารถอธิบายความรู้สึกตอนนี้ออกมาเป็นคำพูดได้ เขาได้แต่ก้มหน้าและกล่าวขอบคุณ

“คุณชาย ต่อจากนี้ไป ท่านถือเป็นผู้มีพระคุณของหวางจือ แม้จะต้องบุกน้ำลุยไฟเพื่อท่านข้าก็ยินดี!”

“คุณชาย ท่านคือผู้มีพระคุณของเจิ้งฮวย!”

“คุณชาย ท่านเป็นผู้มีพระคุณของฟางป๋อคนนี้ด้วย!”

ชายชราทั้งสองคนก็ก้มตัวลงพร้อมกับกล่าว

“อืม ลุกขึ้นเถอะ! พวกเจ้าไม่ควรมาขอบคุณข้า! เนื่องจากความโชคดีนี้ได้รับจากนายน้อยซุนห่าว พวกเจ้าควรจะขอบคุณเขาต่างหาก! เข้าใจหรือไม่?" จ้านเทียนเผิงกล่าว

“คุณชาย เราเข้าใจแล้ว!” ทั้งสามคนลุกขึ้น

“ข้าจะกล่าวย่ำอีกครั้ง นายน้อยกำลังฝึกฝนในเส้นทางของมนุษย์ปุถุชน ห้ามเปิดเผยเรื่องนี้ออกไปเด็ดขาด ชัดเจนหรือเปล่า?”

“ข้าทราบแล้ว คุณชาย!”

“นายน้อยต้องการแผนภาพอาคม ดังนั้นข้าจะหาวิธีนำมันมาให้นายน้อย!” จ้านเทียนเผิงกล่าว

“คุณชาย ข้าจะไปที่โกดังเก็บสมบัติเพื่อเอามันมาเดี๋ยวนี้! แล้วเอาไปส่งให้นายน้อย!” เจ้าของร้านหวางวิ่งออกไปหลังจากที่เขากล่าวจบ

"หยุดก่อน!" จ้านเทียนเผิงตะโกนหยุดหวางจือเสียงดัง

"คุณชาย?"

“เจ้า!” จ้านเทียนเผิงชี้ไปที่เจ้าของร้านหวางก่อนจะถอนหายใจออกมา “เจ้าเป็นของร้านมานานแล้ว แต่กลับยังไม่เข้าใจหลักการพื้นฐานเลยหรือ?”

“ตัวตนเช่นนายน้อยจะเห็นภาพอาคมทั่วไปอยู่ในสายตาได้อย่างไร?” จ้านเทียนเผิงกล่าว

“นี่…” เจ้าของร้านหวางตกใจ จากนั้นเขาก็ถอนหายใจออกมา “คุณชาย ตอนนี้ข้าสับสน ข้าผิดเอง! คุณชาย เราจะทำอย่างไรต่อไปดี” ชายชราคนหนึ่งถาม

“เซียนอมตะเช่นนายน้อย โดยธรรมชาติแล้วนั้นไม่ได้ต้องการภาพวาดอาคมธรรมดา สิ่งที่เขาถามถึงจะต้องเป็นภาพวาดอาคมอมตะ! เราต้องหาวิธีช่วยให้นายน้อยได้ภาพอาคมอมตะ!” จ้าน เทียนเผิงกล่าวอย่างจริงจัง

ผู้คนที่อยู่ในห้องต่างก็พยักหน้าเห็นด้วยพร้อมกัน

“หวางจือ เจ้าเป็นเจ้าของร้านมาหลายปีแล้ว เคยได้ยินเรื่องเหล่านี้มาบ้างหรือไม่?” จ้านเทียนเผิงถาม

เจ้าของร้านหวางขมวดคิ้วและเริ่มครุ่นคิด

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เจ้าของร้านหวางก็เลิกคิ้วขึ้นก่อนจะมองไปที่จ้านเทียนเผิง “นายน้อย ข้ารู้จักคนที่อาจจะมีแผนภาพอาคมอมตะ!”

"ผู้ใด?" ดวงตาของจ้านเทียนเผิงเป็นประกาย

“โม่ฮาวฉือ!” เจ้าของร้านหวางกล่าว

"อะไร? เป็นเขา!"

จ้านเทียนเผิงขมวดคิ้วเล็กน้อย โม่ฮาวฉือเป็นปรมาจารย์ระดับสูงในทวีปเทียนลั่วที่ได้รับการชื่นชมจากผู้คนมากมาย

เบื้องหลังของเขานั้นยังมีกลุ่มผู้ฝึกตนผู้ทรงพลังที่อยู่เคียงข้าง มันไม่ง่ายเลยที่จะได้แผนภาพอาคมอมตะมาจากมือเขา

“นายน้อย ว่ากันว่าเมื่อสามร้อยปีที่แล้ว โม่ฮาวฉือได้รับภาพคัดลอกของ “รูปแบบสวรรค์ลึกลับ” ภาพคัดลอกนี้ไม่เพียงแต่จะประกอบไปด้วยรูปแบบอาคมเท่านั้น แต่มันยังรวมไปถึงอักษรรูนด้วย!”

“เหตุผลที่โม่ฮาวฉือกลายเป็นปรมาจารย์อาคมที่แข็งแกร่งที่สุดก็เพราะเขาอาศัย “รูปแบบสวรรค์ลึกลับ”นี้! จากการคาดการ “รูปแบบสวรรค์ลึกลับ”นี้คงจะไม่ใช่สมบัติที่อ่อนแอ มันอาจจะเป็นภาพวาดอาคมอมตะ!”

เมื่อฟังการแนะนำของเจ้าของร้านหวาง จ้านเทียนเผิงก็ขมวดคิ้วและครุ่นคิด หลังจากนั้นเขากำหมัดด้วยสีหน้าหนักแน่น

“ดูเหมือนว่านายน้อยจะต้องการ “รูปแบบสวรรค์ลึกลับ” ถ้าเป็นเช่นนั้น พวกเราจะต้องเอา “รูปแบบสวรรค์ลึกลับ” มาให้ได้ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไร!”

“ขอรับ คุณชาย!” ทั้งสามประสานมือเข้าด้วยกัน

“คุณชาย เราจะไปกันเมื่อไหร่” เจ้าของร้านหวางถาม

“แน่นอน ยิ่งเร็วก็ยิ่งดี มิฉะนั้น หากเราปล่อยให้นายน้อยรอนานเกินไป เขาคงจะไม่มีความสุข!”

“ลุงเจิ้ง ลุงฟาง วันนี้ท่านสองคนไปที่แดนตะวันออกกับข้า!” จ้านเทียนเผิงกล่าว

“ขอรับ นายน้อย!”