ข้าจะจากไปทันที!

“ฮู ……” ร่างกายของเล่ยซางเป็นอิสระจากแรงกดดัน

“ขอบ…… ขอบคุณมาก!” เล่ยซางประสานมือเพื่อแสดงความขอบคุณ

จากนั้นเขามองไปที่หลัวหลิวหยานและอีกสี่คน ใบหน้าของเขาเผยสีหน้าแห่งความระมัดระวังเป็นอย่างมาก

จำเป็นต้องใช้สิ่งนั้นจริงๆหรือ?

เล่ยซางขมวดคิ้วอย่างครุ่นคิด ในที่สุดเขาก็กัดฟันแล้วเผยให้เห็นถึงใบหน้าที่โหดเหี้ยม

“ถ้าอย่างนั้น ข้าจะสู้ตายกับพวกเจ้า!”

หลังจากกล่าวเช่นออกไปเช่นนั้น เล่ยซางก็หยิบขนนกของบรรพชนอีกาขึ้นมาพน้อมกับตะโกน

“ท่านบรรพชน ลงมา!”

ปราณโลหิตในตัวของเล่ยซางพุ่งเข้าหาขนนกของบรรพชนอีกา

“ฟึบบ……”

ขนนกบรรพบุรุษอีกาเปล่งแสงสีแดงเป็นประกายออกมา ทันใดนั้นนกสีแดงเพลิงขนาดมหึมาก็ค่อย ๆ โผล่ขึ้นมาบนท้องฟ้า

พลังของมันแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ ปีกทั้งสองใหญ่จนปกคลุมไปทั่วท้องฟ้า

พลังอมตะเอ่อล้นออกมาจากร่างกายของมันจนทำให้ผู้คนไม่สามารถต้านทานเอาไว้ได้

ขนนกบรรพชนอีกากลายเป็นอีกาแท้จริงด้วยจิตวิญญาณที่หลงเหลืออยู่ของบรรพชนอีกา

“เซียน?” หลัวหลิวหยานและคนอื่นๆมองดูฉากนี้ด้วยความรู้สึกไม่ดีในใจ

ทั้งห้าคนพยักหน้าให้กันแล้วเผยให้เห็นการท่าทีว่าพวกเขาพร้อมที่จะตาย

“ใครกล้ามารังแกลูกหลานของบรรพชนผู้นี้” นกสีแดงเพลิงขนาดมหึมากล่าวคำพูดของมนุษย์ออกมาก่อนจะกวาดสายตาไปรอบๆ

วินาทีถัดมา หนังศีรษะของมันก็กลายเป็นด้านชา ร่างกายของมันมีเหงื่อออกเย็นไหลทั่วออกมาร่างกายเหมือนกับกำลังจมลงไปในนรก

“นั่น……ปีศาจดอกบัวหมื่นสี? นั่นท่านปีศาจศักดิ์สิทธิ์หยิงโหย่ว!”

“บนท้องฟ้ายังมีบรรพบุรุษมังกรมิติ?!”

“พวกนางทั้งสอง……เป็นปีศาจนักบุญคู่!”

“ในที่แห่งนั้นยังมีออร่าที่น่าหวาดกลัวอีกนับร้อย!”

นี่ …… ที่นี่คือสถานที่แบบใดกัน? ลูกหลานของข้ากล้าก้าวเข้ามาในสถานที่แบบนี้ได้อย่างไร?

ลาเตะสมองของมันจนเพี้ยนไปแล้วหรือยังไง?

หรือมันโดนหมูหลอก? ถ้าอยากตายนักก็อย่าพาผู้เฒ่ามาซวยไปกับเจ้าด้วย!

นี้ ……จะทำอย่างไรดี?

ร่างวิญญาณที่เหลืออยู่ของบรรพชนอีกาสั่นสะท้านเล็กน้อย ใบหน้าของมันเต็มไปด้วยความเสียใจไม่รู้จบ ร่างกายของมันหดลงอย่างรวดเร็วและกลายเป็นชายชราชุดแดง

“ท่านบรรพชน คือ……” เล่ยซางยังไม่ทันจะได้กล่าวจบประโยค

"ตุบ!" เสียงหนึ่งดังขึ้น

บรรพชนอีกายกมือขึ้นตบหน้าเล่ยซางอย่างฉับพลัน

เล่ยซางปิดหน้าด้วยท่าทางไม่เข้าใจ “บรรพชน ท่าน……”

“บรรพชนอะไร ชายชราผู้นี้ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเจ้า!” หลังจากกล่าวจบ บรรพชนอีกาก็ถอยห่างจากเล่ยซางแล้วรักษาระยะห่างไว้

ต่อจากนั้นเขาก็คุกเข่าลงพื้นด้วยใบหน้าสำนึกผิด

“ผู้อาวุโส ข้ารู้ว่าข้าคิดผิด โปรดให้ทางรอดแก่ข้าด้วย ข้าจะจากไปทันที!” บรรพชนอีกากล่าวขอร้องพร้อมกับโขกหัวใส่พื้นอย่างแรง เกิดคลื่นกระแทกขึ้นทุกครั้งที่เขาโขกหัวลงกับพื้น

“ไปซะ!” เสียงของฉินหลานดังขึ้น

บรรพชนอีกาที่กำลังจะขอความเมตตาต่อก็โขกหัวลงกับพื้นอีกครั้ง “ขอบคุณผู้อาวุโส ขอบคุณผู้อาวุโสมาก!”

เมื่อกล่าวจบ เขาก็หนีไปอย่างรวดเร็ว ภายในชั่วพริบตาเขาก็หายตัวไปในท้องฟ้า

ฉากดังกล่าวทำให้เล่ยซางรู้สึกตกตะลึงอย่างมาก เขาอ้าปากกว้างและยืนนิ่งอยู่กับที่แล้วไม่ตอบสนองอยู่เป็นเวลาครึ่งวัน

ตอนแรก เล่ยซางคิดว่าตัวตนอมตะที่อยู่เบื้องหน้าเขานั้นเป็นเพียงแค่ตัวตนระดับเซียนธรรมดาๆ

เมื่อบรรพชนอีกาปรากฏตัว เขาควรจะสามารถจัดการกับพวกมันได้ แต่ไม่คาดคิดเลยว่าเมื่อบรรพชนเฒ่าปรากฏตัว เขาจะตบตัวเองแล้วหนีไปอย่างเร่งรีบ

บรรพชนอีกาผู้ยิ่งใหญ่เคยตกอยู่ในความหวาดกลัวเช่นนี้ด้วยหรือ?

ถ้าไม่ได้เห็นมันกับตาคงจะไม่มีผู้ใดเชื่อเรื่องนี้แน่ จนถึงตอนนี้เล่ยซางก็ยังไม่ได้สติกลับมา มันช่างเหลือเชื่อเหลือเกิน

“ฟู่ ……” หลังจากหายใจเข้าลึกๆ เล่ยซางก็ไม่สามารถยับยั้งร่างกายที่สั่นเทาของเขาได้

จบแล้ว! ถึงตายก็ต้องตายอย่างมีศักดิ์ศรี!

“มาสู้กันเถอะ!” หลังจากกล่าวอย่างนั้น เล่ยซางก็โบกมือแล้วพุ่งเข้าสู้กับมู่ปิง

……

……

ใต้ภูเขา

“บูม! บูม ……” เสียงดังยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

โม่ซานถูกลิงยักษ์ทุบตีจนอาเจียนออกมาเป็นเลือด เขาได้รับบาดเจ็บมากมาย

“ให้ตายสิ ให้ตายสิ!”

“ถูกปีศาจตัวเล็กๆรังแกถึงขนาดนี้ แค่ความตายของพวกเจ้ายังไม่เพียงพอที่จะระงับความโกรธของข้าได้!” หลังจากกล่าวจบ โม่ซานก็เคลื่อนไหว เขาระดมพลังในร่างกายของเขาอย่างบ้าคลั่ง

“ฮูม ……” ปราณสีดำที่ไม่มีที่สิ้นสุดกระจายออกไปทุกทิศทุกทางแล้วก่อต้วเป็นโล่สีดำต้านทานการโจมตีของลิงยักษ์

“ลิงโง่ ตื่นขึ้นมาซะ!” มือขวาของโม่ซานชี้ออกไปก่อนที่ปราณทมิฬจะพุ่งเข้าไปที่กึ่งกลางคิ้วของลิงยักษ์

ร่างของลิงยักษ์หยุดชะงักและเคลื่อนไหวช้าลง ในดวงตาของมันมีปราณทมิฬปรากฏขึ้น

ลิงยักษ์ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าของโม่ชานราวกับหุ่นเชิด

โม่ซานยิ้มและมองไปที่ลิงยักษ์ด้วยมุมปากที่ยกขึ้น

“เยี่ยมมาก เมื่อเรากลับไปในครั้งนี้ ข้าจะฝึกมันให้กลายเป็นอาวุธหุ่นเชิด มันจะไม่อ่อนแอไปกว่าสี่ขุนพลผู้ยิ่งใหญ่!” โม่ซานพยักหน้าอย่างลับๆแล้วกำลังจะหันหลังกลับ

“บูม!” เสียงระเบิดดังขึ้น

หนิงหมิงจือเดินออกมาจากฝุ่น เขากัดฟันแล้วจ้องเขม็งไปยังโม่ซาน

ตอนนี้เจตนาฆ่าของเขาพุ่งสูงขึ้น

“เจ้ากล้าดียังไง……เจ้ากล้าสร้างรอยในม้วนภาพของข้า!”

“เจ้าไม่รู้หรือว่ามันเป็นของที่นายน้อยมอบให้ข้า?”

“ยกโทษให้ไม่ได้ ยกโทษให้ไม่ได้!”

“เผ่าปีศาจที่ชั่วร้าย กล้าดียังไงมาทำชั่วที่นี่ บัดซบ!” หนิงหมิงจือคำรามด้วยความโกรธก่อนจะกางม้วนภาพวาดออก จากนั้นเขาก็นั่งลงที่พื้นและเริ่มท่องพระสูตร

“ความว่างเปล่าคือตัวข้า ตัวข้าก็คือความว่างเปล่า ……” คำประโยคหนึ่งบินออกมาจากปากของเขาและพุ่งลงไปในม้วนภาพ

จากนั้น ตัวอักษรเหล่านี้ก็ร่ายรำออกมาจากม้วนภาพวาด เกิดเป็นพระสูตรสีทองที่ร่ายรำไปทั่วท้องฟ้า

ถ้ามองจากระยะไกล มันจะดูเหมือนกับผีเสื้อสีทองนับไม่ถ้วนที่บินไปมาอย่างสวยงาม

ตัวอักษรเหล่านี้เข้ามารวมตัวกันอย่างรวดเร็ว ภายในเวลาไม่กี่ลมหายใจ พระพุทธรูปทองคำสูงหลายสิบเมตรก็ได้ก่อตัวขึ้น

พระพุทธรูปทองทำเริ่มตั้งท่าเหมือนกับหนิงหมิงจือแล้วเริ่มท่องบทสวด

เสียงอันลึกลับเปลี่ยนเป็นถ้อยคำต่างๆก่อนจะบินไปทางลิงยักษ์และโม่ซาน หลังจากที่ลิงยักษ์ได้ยินเสียงนี้ ปราณทมิฬภายในตาของมันก็สลายหายไปในทันที ร่างของมันหดตัวอย่างรวดเร็วและกลายเป็นลิงตัวเล็กๆ มันนั่งอยู่บนพื้นและเริ่มฟังบทสวดอย่างตั้งใจ

"อ๊าาา ……"

โม่ซานจับศีรษะและกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ราวกับว่าเขากำลังถูกลงโทษอย่างหนักด้วยความเจ็บปวดอันไร้ที่สิ้นสุด

ปราณทมิฬบนร่างกายของโม่ซานระเหยหายไปไม่หยุด เมื่อเวลาผ่านไป เขาก็อ่อนแอลงเรื่อยๆ เขาคุกเข่าลงบนพื้นด้วยท่าทางเจ็บปวด

โม่ซานจับหัวแล้วกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด “เจ้าลาหัวโล้น หุบปาก! หุบปาก!"

“หยุดอ่าน หยุดอ่าน!”

“ถ้าเจ้ายังอ่านต่อไปอีกครั้ง อย่าโทษข้าที่ไร้ความปราณี!” โม่ซานคำรามด้วยความโกรธ

แต่ไม่ว่าเขาจะพูดยังไง หนิงหมิงจือก็ยังไม่หยุด ตรงกันข้าม ยิ่งโม่ซานกล่าวให้หยุดมากเท่าไหร่ หนิงหมิงจือก็ยิ่งท่องเร็วขึ้นเท่านั้น อักษรสีทองที่บินอยู่ทั่วท้องฟ้าบินเข้าไปปกคลุมโม่ชานอย่างรวดเร็ว

“เจ้าบังคับให้ข้าทำ เจ้าบังคับให้ข้าทำสิ่งนี้!”

“ไปลงนรกซะ เจ้าลาหัวโล้น!”

“เจ้ากล้าดียังไงมาสร้างปัญหาให้ข้า!” โม่ซานคำรามด้วยความโกรธราวกับว่าเขากลายเป็นบ้าไปแล้ว เขากัดฟันและพยุงตัวเองขึ้นจากพื้น จากนั้นเขาก็หยิบกระดาษยันต์สีดำออกมาก่อนจะจุดไฟเผามัน

“ออกมา ปีศาจภัยแล้ง ทำลายทุกสิ่งให้หน่ำใจ!”

“กำจัดลาหัวโล้นตัวนี้ซะ!” ใบหน้าของโม่ซานเผยรอยยิ้มอันโหดร้ายออกมา

“วูบบ……” กระแสน้ำวนเคลื่อนย้ายสีดำปรากฏขึ้นต่อหน้าเขา โม่ซานกัดฟันของเขาแล้วใช้ทุกวิถีทางในกายถอยหลบออกไปให้ได้ร้อยเมตรอย่างบ้าคลั่ง

“โฮกกก……” เสียงคำรามราวกับปีศาจร้ายที่กำลังหิวโหยอาหาร มันเป็นเสียงที่น่าขนลุก

ทันใดนั้น มือสีดำขนาดยักษ์ที่ยาวถึงร้อยเมตรก็โผล่ออกมาจากกระแสน้ำวนเคลื่อนย้าย มันตกลงมาจากฟากฟ้าและตบลงไปที่พื้น

“บูม ……” พื้นดินสั่นสะเทือนด้วยมือขนาดมหึมานี้

“บูม! บูม ……” ทั้งพื้นดินสั่นสะเทือนจนราวกับจะพังทลาย

เมื่อเห็นฉากเบื้องหน้านี้ หนิงหมิงจือก็อดไม่ได้ที่จะขนลุก ร่างกายของเขาเย็นยะเยือกไปทั้งตัว

“ไม่ดี มันจบแล้ว!”