หายนะกำลังมาเยือนเมืองอมตะแดนตะวันตก
สามชั่วโมงต่อมา ห้องลับภายในวังทะเลสาบหยก
หลัวหลิวหยานและอีกสี่คนยืนอยู่หน้าม้วนภาพห้าภาพด้วยท่าทางที่แตกต่างกันออกไป
“ทุกคนลองดู ‘ภาพวาดพระอาทิตย์ตก’ ดวงอาทิตย์นั้นตกในทางทิศตะวันตก นี่แสดงถึงคำว่า 'ตะวันตก' ไม่ใช่หรือ?”
“ ‘ภาพวาดวิหารโบราณ’ นี้หมายถึง 'เมือง' ใช่หรือไม่?”
“ฉางเอ๋อในภาพวาดเหินสู่ดวงจันทร์นั้นมีปราณอมตะ มันหมายถึงความเป็นอมตะไม่ใช่หรือ?”
“ภาพวาดทั้งสามนี้ นายน้อยบอกบอกเราว่า: เมืองอมตะในแดนตะวันตก!”
“ดูภาพวาด ‘มังกรทะยานขึ้นเหนือเมฆ’ ดวงตาของมันดุร้ายและน่ากลัวอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ นี่ไม่ได้หมายถึงเผ่ามังกรที่กำลังจะโจมตี?”
“ถ้าเราไม่ไปหยุดมัน เมืองอมตะแดนจังหวัดตะวันตกจะเต็มไปด้วยซากปรักหักพังและกลายเป็นเหมือนกับภาพวาดแห่งจุดจบ!”
หลัวหลิวหยานชี้ไปที่ภาพทั้งห้าพร้อมกล่าว ทุกคำพูดของนางทิ่มแทงเข้าไปที่หน้าอกทุกคน
เฉินเต้าหมิงแอบส่ายหัวด้วยใบหน้าอับอาย
"ใช่แล้ว! คำแนะนำของนายน้อยชัดเจนมาก แต่เรากลับไม่เข้าใจ มันน่าละอายจริงๆ!” เฉินเต้าหมิงถอนหายใจ
“ถ้าวันนี้นายน้อยไม่ชี้ให้เราเห็นอย่างชัดเจนเช่นนั้น เราก็คงจะยังคิดถึงความหมายนี้ไม่ออก!”
หลัวหลิวหยานเต็มไปด้วยความหดหู่ นางมองไปที่คนสี่คนที่อยู่เบื้องหน้าก่อนจะกล่าวออกมา “ในฐานะผู้นำของพันธมิตรปราบปีศาจ ความเข้าใจของข้าต่ำเกินไป ข้าไม่มีคุณสมบัติที่จะรับตำแหน่งนี้! ข้าควรจะส่งต่อตำแหน่งผู้นำพันธมิตรให้กับคนอื่น!”
“ผู้นำหลัว อย่า!”
เฉินเต้าหมิงกล่าวขึ้น “ในหมู่พวกเรา ท่านคือคนที่มีความเข้าใจสูงสุด ถ้าท่านไม่ได้เป็นผู้นำพันธมิตร แล้วใครจะนำเราไปสู่การต่อสู้กับเผ่าปีศาจในอนาคต? ใครกันจะช่วยพวกเราต่อต้านเผ่ามังกร?”
“ตอนนี้ งานที่นายน้อยมอบให้เรานั้นยากยิ่ง ท่านไม่ควรสละตำแหน่งในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อเช่นนี้!”
“กล่าวได้ดี ผู้นำหลัว รอให้ท่านพบคนที่มีความเข้าใจสูงกว่าท่านก่อน เมื่อถึงตอนนั้น มันก็ยังไม่สายเกินไปที่ท่านจะส่งต่อตำแหน่งนี้!”
“วันนี้ เผ่าปีศาจกำลังเฝ้าดู เผ่ามังกรกำลังจะเคลื่อนไหว เหล่าปีศาจฉวยโอกาสสร้างปัญหาให้กับเผ่ามนุษย พวกเรากำลังอยู่ในปัญหาที่หนักหนายิ่ง!”
……
หลังจากที่ทุกคนพอกันเกลี้ยกล่อม หลัวหลิวหยานก็พยักหน้า "ถ้าเช่นนั้น ข้าจะรับตำแหน่งผู้นำไว้ชั่วคราว เมื่อมีผู้ที่เหมาะสมกว่า ข้าจะลงจากตำแหน่งในทันที!”
"ดี!" ทุกคนพยักหน้า
“ทุกคนคิดอย่างไรกับการต่อสู้กับเผ่ามังกรในครั้งนี้?” หลัวหลิวหยานถาม
“เผ่ามังกรนั้นไร้ความปราณีแล้วกินมนุษย์เป็นอาหาร นายน้อยไม่สามารถทนดูสิ่งนี้ได้ เขาจึงกินลูกหลานของพวกมันสองตัวเป็นการลงโทษ!”
“ข้าแน่ใจว่าด้วยนิสัยของพวกมัน เผ่ามังกรจะไม่ทนกับเรื่องนี้! พวกเขาจะฉวยโอกาสนี้โจมตีและปราบปรามวิหารเทพ!”
“พวกมันจะต้องลงมือโจมตีเมืองอมตะในแดนตะวันตกอย่างแน่นอน!”
“ในเมืองอมตะแดนตะวันตกมีผู้ฝึกตนมากกว่าสองล้านคน!”
“ข้ากลัวว่าเมื่อเวลานั้นมาถึง มันจะต้องมีผู้เสียชีวิตเป็นจำนวนมาก!” ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย เมื่อเฉินเต้าหมิงเปิดปากวิเคราะห์
แม้ว่าซูอี้หลิงจะไม่รู้ว่าต้องทำอะไร แต่นางก็พยักหน้าพร้อมกับกับทุกคน
“เป็นเพียงว่าเผ่ามังกรเกิดมาเป็นตัวตนเหนือกฏ มันต้องเผชิญหน้ากับสายฟ้าแห่งความความทุกข์ยากเพียงครั้งเดียวเพื่อที่จะแปลงร่างเป็นมังกรแท้จริง!”
“หลังจากแปลงร่างเป็นมังกรแท้จริงแล้ว พวกมันจะมีความแข็งแกร่งอยู่ในขอบเขตสวรรค์ ร่างกายของพวกมันแข็งแกร่งที่สุดในบรรดาเผ่าพันธุ์ทั้งหมด ด้วยความแข็งแกร่งของเราในตอนนี้ มันก็เหมือนกับการเอาไข่ไปตีหิน!” เหวินเหรินซีกล่าว
“เราไม่สามารถปราบปรามมันด้วยตราประทับแห่งพุทธได้หรือ?” ซูอี้หลิงถาม
"แน่นอนว่าไม่ได้!"
หลัวหลิวหยานปฏิเสธอย่างเคร่งขรึม “โดยธรรมชาติแล้ว เผ่ามังกรไม่กลัวต่อวิธีพุทธ!”
“ถูกต้อง!”
เฉินเต้าหมิงพยักหน้า “ต่อไป เราต้องทำงานอย่างหนักเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งของเรา!”
“ภายในช่วงเวลาสั้นๆ เราจะเพิ่มความแข็งแกร่งของเราให้สามารถต่อสู้กับเผ่ามังกรได้อย่างไร?” เหวินเหรินซีถาม
"ด้วยสิ่งนี้!" เฉินเต้าหมิงหยิบใบชาออกมาสามถุง
“หลังจากคิดดูแล้ว ตอนนี้ข้าเข้าใจแล้วว่าทำไมนายน้อยจึงให้ใบชาเหล่านี้แก่เรา มันมีความหมายเช่นนี้ เขากำลังขอให้พวกเราต่อสู้กับเผ่ามังกร!” เฉินเต้าหมิงกล่าว
หลังจากได้ยินเช่นนี้ ทุกคนก็พยักหน้าเล็กน้อยโดยไม่มีใครคัดค้านเลย
“ข้าคิดว่าเผ่ามังกรกำลังเตรียมการบางอย่างเพื่อโจมตีเมืองอมตะแดนตะวันตกอยู่ พวกมันคงจะยังไม่ลงมือในเร็ววันนี้!”
“เราต้อเพิ่มความแข็งแกร่งให้มากที่สุดภายในช่วงเวลาที่สั้นที่สุด เป้าหมายคือการเป็นครึ่งเซียน!”
“ถ้าวิธีนั้นเป็นไปไม่ได้ เช่นนั้นก็ฝึกร่างกายให้แข็งแกร่งกว่ามังกร!”
“เราต้องทำให้ได้ตามนี้” เฉินเต้าหมิงกล่าว
“ใช่ แต่เราต้องใช้เวลาเท่าไหร่?” เหวินเหรินซีถาม
"ห้าวัน! ภายในห้าวันนี้ ทุกคนอยู่ที่นี่ ดื่มชาแล้วฝึกฝน ห้ามไปไหน!” เฉินเต้าหมิงกล่าว
"ดี!"
หลังจากพูดคุยกันจบ ทุกคนเริ่มชงชา
……
……
ห้องหินแห่งหนึ่งที่ก้นทะเลของดาวจื่อหยาง
“กึก กึก……” เสียงกระทบกันของก้อนหินดังขึ้น กำแพงหินสูงร้อยเมตรค่อยๆถูกยกขึ้น
ด้านหน้ากำแพงหิน มีชายสวมชุดเกราะหลายคนยืนอยู่ที่นั่นด้วยความเคารพ
“ฮ่าฮ่า ……” เสียงหัวเราะดังออกมาจากด้านใน ทันใดนั้น ชายในชุดคลุมสีทองก็ก้าวออกมายืนอยู่ต่อหน้าทุกคน
“ขอแสดงความยินดีกับแม่ทัพจินที่ออกมาจากการปิดตัวฝึกฝน!” ทุกคนคุกเข่าลงและแสดงความเคารพอย่างพร้อมเพรียงกัน
“ทุกคน โปรดลุกขึ้นเร็ว!” ชายชุดทองกล่าว
“ขอบคุณท่านแม่ทัพจิน!” ทุกคนยืนขึ้นแล้วมองไปยังชายในชุดคลุมสีทอง ดวงตาของพวกเขาเปล่งประกายเจิดจ้า
“ท่านแม่ทัพจิน ท่านฝ่าฟันไปได้แล้วหรือ?” ชายคนหนึ่งถาม
"ถูกต้อง!"
ชายชุดทองยิ้มพร้อมกับพยักหน้า “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้าคือมังกรอมตะที่แท้จริง!”
ทันทีที่คำพูดนี้ถูกกล่าวออกมา ทุกคนก็คุกเข่าลงอีกครั้งแล้วแสดงความเคารพ
“ลุกขึ้นเถิด พวกเจ้าคือพี่น้องของข้า เมื่อไม่มีใครอื่นก็ไม่ต้องคำนับ!” ชายชุดทองกล่าว
“ท่านแม่ทัพจิน มารยาทไม่สามารถละทิ้งได้! นอกจากนี้ ท่านยังได้กลายเป็นมังกรอมตะแล้ว ยินดีด้วย!”
“ใช่แล้วท่านแม่ทัพจิน! บนดาวจื่อหยางทั้งหมด ยกเว้นเจ้าแห่งเผ่ามังกร ข้าเกรงว่าคงจะไม่มีใครเป็นคู่ต่อสู้ของท่านได้แล้ว!” ทุกคนเริ่มประจบเขา
ชายชุดทองโบกมือและเผยยิ้มออกมา “เหนือฟ้ายังมีฟ้า เราควรจะคิดเช่นนี้อยู่เสมอ!” ทันใดนั้น ชายชุดคลุมทองคำก็ดูเหมือนจะเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติ
เขาจ้องไปที่ชายชุดเกราะเงินก่อนจะเปิดปากถาม “ฉีหรง ทำไมเจ้าถึงทำหน้าบึ้งเช่นนั้น มีสิ่งใดอยู่ในใจเจ้าหรือ?”
เมื่อฉีหรงได้ยินเสียงนี้ เขาก็เผยรอยยิ้มที่น่าเกลียดยิ่งกว่าตอนร้องไห้ออกมา “ไม่มีสิ่งใด ท่านแม่ทัพจิน!”
“ยังจะบอกว่าไม่มีอีก? ข้ากับเจ้าเป็นพี่น้องกันมาหลายปีแล้ว ทำไมข้าจะไม่รู้? กล่าวออกมาเร็วๆ ไม่งั้นข้าจะโกรธแล้ว!” ชายชุดทองกล่าว
"ตุบ!" ฉีหรงคุกเข่าลงพบพื้นอย่างแรง น้ำตาเริ่มไหลออกมาจากดวงตาของเขา
“ท่านแม่ทัพจิน ท่านต้องล้างแค้นให้ลูกชายข้า!”
“ลูกชายของข้าถูกมนุษย์ฆ่า!” ขณะที่เขากำลังกล่าวถึงเรื่องนี้ ฉีหรงก็ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด
"อะไรกัน? ลูกชายของเจ้าถูกฆ่าตาย?”
“ข้าไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น เจ้าไปพบนักบวชมาหรือยัง” ชายชุดทองระงับความโกรธในใจแล้วเปิดปากถาม
“แม่ทัพจิน ข้าไปพบเขามาแล้ว แต่เขา……เขาคำนวนไม่ได้ว่าใครเป็นคนทำ!”
“อย่างไรก็ตาม เขาสามารถยืนยันได้ว่าลูกชายของข้าถูกมนุษย์กินเข้าไป!” ฉีหรงกล่าว
“บูม!” เสียงระเบิดราวกับฟ้าร้องดังขึ้น
กล้ามาก! ตั้งแต่สมัยโบราณ มังกรเป็นเผ่าพันธ์สูงสุด ข้าไม่เคยได้ยินว่าก่อนมีผู้ใดกล้ากินเผ่ามังกร!
ไม่ต้องพูดถึงว่าเป็นเผ่ามนุษย์ที่แสนจะอ่อนแอ
ตั้งแต่โบราณกาลมีแต่มังกรกินมนุษย์! แต่เดี๋ยวนี้มนุษย์กลับกล้ากินมังกรแล้ว? ช่างอุกอาจยิ่งนัก!
ยกโทษให้ไม่ได้ ยกโทษให้ไม่ได้! ความแค้นนี้ต้องล้างด้วยเลือด!
“ลูกเจ้าไปที่ใดมา?” ชายชุดทองถาม
“แม่ทัพจิน เขาหนีไปยังที่ภูมิภาคตะวันตกของทวีปเทียนลั่ว!” ฉีหรงกล่าวตอบ
“ภาคตะวันตก?” ชายชุดทองขมวดคิ้วและเริ่มครุ่นคิด
ครู่ต่อมาเขาก็กล่าวขึ้น
“ฉีหรง เพื่อเป็นการแก้แค้น เจ้าจะได้เป็นผู้นำในศึกครั้งนี้!”
“อย่างแรก สังหารผู้คนในเมืองอมตะแดนตะวันตกและสอนบทเรียนให้กับเผ่าพันธ์มนุษย์!”
“จากนั้น ไปที่วิหารเทพแล้วบอกให้พวกเขาส่งตัวฆาตกรออกมา ถ้าพวกเขาไม่กล้าทำ ข้าจะบุกไปแล้วเปลี่ยนกฏของทวีปเทียนลั่วใหม่ทั้งหมด!”