ขอยืมดู"รูปแบบสวรรค์ลึกลับ"

แดนตะวันออกของทวีปเทียนลั่ว เมืองอมตะทางตะวันออก

เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในแดนตะวันออกและเป็นศูนย์กลางของผู้คนชาวตะวันออกทั้งหมด

รุ้งยาวทอดยาวอยู่บนท้องฟ้าราวกับสายฝน เรือเหาะพากันเทียบท่าไม่ขาดสาย

ภายในเมืองอมตะมีผู้คนเดินไปมาไม่หยุดหย่อน มันเป็นฉากที่เต็มไปด้วยความคึกคัก

ทางตอนเหนือของเมืองอมตะ มีคฤหาสน์อันงดงามราวกับพระราชวัง เหนือประตูทิศใต้ มีคำขนาดใหญ่สองคำเขียนไว้ว่า ศาลายุทโธปกรณ์

คำๆนี้ให้ความรู้สึกมั่นคงและเชื่อถือได้

ในวันนี้ รอบศาลายุทโธปกรณ์ มีโคมสีแดงจำนวนมากแขวนเอาไว้อยู่ บนโคมแดงมีคำว่า "อายุยืน" ที่หนักแน่นและทรงพลังเขียนไว้อยู่

ผู้ฝึกตนจำนวนนับไม่ถ้วนหลั่งไหลเข้ามาและจากไป ด้านนอกประตูมีกลุ่มผู้ฝึกตนที่เฝ้าดูเรื่องสนุกอยู่

“วันเกิดอายุครบพันปีของปรมาจารย์โม่ คนเยอะมากจริงๆ ข้าอยากเข้าไปดูยิ่งนัก!”

"เข้าไป? ด้วยสถานะของเจ้ายังจะอยากเข้าไปหรือ?”

"ถูกแล้ว! คนที่อยากพบปรมาจารย์โม่นั้นมีนับไม่ถ้วน! ถ้าไม่ใช่ผู้มีอำนาจก็ไม่อาจเข้าไปในศาลายุทโธปกรณ์ได้!” ผู้คนมองไปที่ทางเข้าด้วยใบหน้าอิจฉา

ภายในห้องโถงใหญ่ของศาลายุทโธปกรณ์

“หลานฉวน ผู้นำนิกายกุ้ยหยวนมาพร้อมกับสาวกของเขาเพื่อเฉลิมฉลองวันเกิด มอบของขวัญแสดงความยินดี: ผลึกอมตะหนึ่งก้อนหินกำมะถันสวรรค์ยี่สิบก้อน……”

“ปรมาจารย์เหอหวู่เหิ่นแห่งคฤหาสน์จื้อหยางมาร่วมฉลองวันเกิดพร้อมกับเหล่าสาวกของเขา มอบของขวัญแสดงความยินดี: ……”

ขณะที่เหล่าลูกศิษย์พากันตะโกนต้อนรับเสียงดัง กลุ่มผู้ฝึกตนก็เดินเข้ามาในห้องโถงใหญ่ พวกเขาทั้งหมดมีระดับการบ่มเพาะที่ไม่ธรรมดาจนได้รับการจัดอันดับให้เป็นหนึ่งในกลุ่มที่แข็งแกร่งที่สุดในภูมิภาคตะวันออก

บนที่นั่งหลักของห้องโถงใหญ่

ชายในชุดคลุมสีม่วงนั่งอยู่บนนั้น รอบๆตัวเขามีออร่าอันยิ่งใหญ่ที่ทำให้ผู้คนไม่สามารถเข้าใกล้ได้

เขาเป็นตัวเอกของงานวันเกิดในวันนี้ – โม่ฮาวฉือ ในขณะเดียวกันเขาก็ยังเป็นปรมาจารย์แห่งศาลายุทโธปกรณ์อีกด้วย!

แม้ว่าเขาจะไม่ได้แข็งแกร่ง แต่ก็ไม่มีใครเทียบกับเขาในเรื่องความสามารถในการปรับแต่งอาคมได้ เรือเหาะทุกลำที่เขาสร้างนั้นเป็นสิ่งที่ประเมินค่าไม่ได้

ผู้ฝึกตนธรรมดาๆได้แต่ฝันถึง แต่จับต้องไม่ได้

ด้านข้างเขามีผู้ติดตามที่เต็มไปด้วยกลุ่มของมหาอำนาจชั้นยอดที่พร้อมจะทำงานให้กับเขา

เขาเป็นตัวตนที่สั่นสะเทือนไปทั่วภาคตะวันออก!

โม่ฮาวฉือกวาดสายตามองผู้ที่เข้ามาในงานอย่างเฉยเมย เขาไม่แสดงสีหน้าใดๆออกมาเลย

ทันใดนั้น

“จ้านเทียนเผิง คุณชายของหอหวังซิงพาคนสนิทมาร่วมฉลองวันเกิด!”

ศิษย์ที่ทำหน้าที่ต้อนรับกล่าวเสียงดัง

เมื่อเสียงนี้จบลง

โม่ฮาวฉือที่กำลังนั่งอยู่ก็ลุกขึ้นยืนทันที ดวงตาของเขากลายเป็นเฉียบแหลมเหมือนกับนกอินทรี เขาจ้องมองไปที่ประตูอย่างระมัดระวัง

“ฮ่าฮ่าฮ่า ……” เสียงหัวเราะดังเข้ามาจากนอกประตู

ทันใดนั้น ชายหนุ่มรูปงามกับชายชราสองคนก็เดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว เขาไม่ใช่ใครอื่นนอกจากคุณชายแห่งหอหวังซิง – จ้านเทียนเผิง

การปรากฏตัวของเขาทำให้หลายๆคนที่อยู่ในงานต้องร้องออกมาด้วยความตกใจ

"อะไรนะ? คุณชายแห่งหอหวังซิงอยู่ที่นี่? สมกับเป็นปรมาจารย์โม่ ถึงขนาดทำให้คุณชายจ้านมาร่วมงานได้!”

“หอหวังซิงรับซื้อเรือเหาะที่ทำโดยปรมาจารย์โม่ และมากกว่าห้าส่วนของเรือเหาะนั้นถูกขายให้กับหอหวังซิง!”

“ไม่น่าแปลกใจเลยที่เราไม่สามารถหาซื้อเรือเหาะได้ ปรากฎว่าหอหวังซิงได้ไปแล้วครึ่งหนึ่ง!”

“ถ้าเจ้าจ่ายในราคาสูง เจ้าก็สามารถซื้อมันได้!”

สำหรับการสนทนาเหล่านี้ จ้านเทียนเผิงไม่ได้สนใจเลย เขาเดินตรงไปที่โม่ฮาวฉือแล้วประสานมือเล็กน้อย “ปรมาจารย์โม่ ขอให้ท่านอายุยืนยาว! นี่เป็นของขวัญเล็กๆน้อยๆ โปรดรับมันไว้!”

หลังจากที่จ้านเทียนเผิงหยิบตา ชายชราด้านหลังก็หยิบผลึกอมตะหนึ่งพันก้อนออกมาจากแหวนมิติ

แสงแวววาวสีน้ำเงินดึงดูดความสนใจของทุกคนในทันที สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่ผลึกอมตะหนึ่งพันก้อนด้วยความโลภที่ไม่อาจปกปิดใด้

“ตามที่คาดไว้ สมกับเป็นคุณชายแห่งหอหวังซิง ผลึกอมตะในมือของเขานั้นมีมากมากจริงๆ ร่ำรวยเกินไปแล้ว!”

“นี่ …… มากเกินไป เกรงว่าข้าคงจะไม่มีวันหามันได้แม้จะใช้อีกร้อยชีวิต!”

ผู้ฝึกตนหลายคนกระซิบกันอย่างแผ่วเบา ดวงตาของพวกเขาจับจ้องไปที่ผลึกอมตะไม่ขยับ แม้แต่โม่ฮาวซือก็ยังตกตะลึงอยู่เล็กน้อย

ในฐานะที่เป็นปรมาจารย์ด้านอาคมอันดับหนึ่งและยังเป็นผู้หลอมอาวุธอันดับหนึ่งในทวีปเทียนลั่ว เขายังมีผลึกอมตะอยู่เพียงไม่กี่ชิ้นเท่านั้น

ตอนนี้เขามีผลึกอมตะรวมกันแค่ห้าร้อยก้อน นี่เป็นผลึกที่เขาเก็บออมมาตลอดหลายร้อยปี!

ถ้าจะบอกว่าไม่รู้สึกหวั่นไหว มันก็คงจะเป็นเรื่องโกหก!

อย่างไรก็ตาม ทำไมเขาถึงมอบผลึกอมตะให้ข้าถึงหนึ่งพันก้อน? เกรงว่าคงจะมีจุดมุ่งหมายบางอย่างเป็นแน่!

เมื่อคิดได้เช่นนี้ โม่ฮาวฉือก็กลับมาแสดงท่าทีสุภาพก่อนจะกล่าว “คุณชายจ้าน แค่ท่านมาที่นี่ข้าก็รู้สึกดีใจมากแล้ว ส่วนเรื่องของขวัญข้าไม่ต้องการ!”

อะไรนะ?

ไม่ต้องการมัน?

นี่คือผลึกอมตะนับพัน!

ใบหน้าของหลายๆคนเผยสีหน้าตกใจออกมา

“วันเกิดปรมาจารย์โม่ เราจะมามือเปล่าได้ยังไง? โปรดรับมันไว้เถอะ! ถ้าท่านคิดว่ายังไม่พอ ข้าจะเอาให้อีกสักพัน!” จ้านเทียนเผิงกล่าว

“บูม!” ราวกับมีฟ้าผ่าเกิดขึ้นภายในใจของผู้คน

ใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความตกตะลึงถึงขีดสุด หัวใจของพวกเขาราวกับถูกกระแทกอย่างแรง

กล้าพูดว่าจะเอาผลึกอมตะนับพันให้อีกอย่างเฉยเมย ในโลกทั้งใบ นอกจากหอหวังซิงแล้วยังจะมีใครทำเรื่องเช่นนี้ได้อีก?

“ฮึก ……” หลายคนสูดลมหายใจเย็นเข้าลึกๆพลางจ้องมองตรงไปยังโม่ฮาวฉือ

"ไม่จำเป็น! ของขวัญที่มีค่าเช่นนี้ ข้าไม่สามารถรับไว้ได้จริงๆ! โปรดเอามันกลับไป!” โม่ฮาวฉือกล่าว

ใบหน้าของจ้านเทียนเผิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาขมวดคิ้วอย่างครุ่นคิดอยู่ในใจ

ตอนนั้นเอง ชายชราที่อยู่ด้านหลังก็ส่งเสียงผ่านสัมผัสศักดิ์สิทธิ์มาหาเขา “คุณชาย เรื่องนี้ไม่สามารถล่าช้าได้ มันไม่ดีที่จะทำให้นายน้อยรอนานเกินไป!”

“คุณชายไม่ต้องกลัวแล้ว! มาจัดการเรื่องนี้ให้จบเร็วๆ จับเขาแล้วบังคับเขาให้มอบมันให้!” ชายชราอีกคนกล่าว เมื่อได้ยินเช่นนี้ จ้านเทียนเผิงก็พยักหน้าเล็กน้อย

ไม่ง่ายเลยที่จะจัดการโม่ฮาวฉือผู้นี้ ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องใช้วิธีการที่เด็ดขาด

“ในเมื่อปรมาจารย์โม่ไม่อยากจะรับมันไว้ ข้าเองก็บังคับไม่ได้!”

จ้านเทียนเผิงยิ้มจางๆพร้อมกับโบกมือของเขาแล้วเก็บผลึกอมตะกลับไป

“คุณชายจ้าน เชิญนั่งก่อน!” โม่ฮาวฉือกล่าว

"ไม่จำเป็น!"

จ้านเทียนเผิงโบกมือก่อนจะกล่าว “เรื่องแรก วันนี้ ข้ามาที่นี่เพื่อฉลองวันเกิดปรมาจารย์โม่ เรื่องที่สอง ข้ามาที่นี่เพื่อหารือเรื่องส่วนตัวกับปรมาจารย์โม่”

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ โม่ฮาวฉือก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

มันไม่ใช่เรื่องดีจริงๆด้วย โชคดีที่ข้าไม่ได้รับมันไว้!

ดูเหมือนว่าการมาร่วมฉลองงานวันเกิดจะเป็นแค่ฉากบังหน้า!

“คุณชายจ้านสุภาพเกินไปแล้ว ถ้าท่านมีคำสั่งใดๆก็แค่กล่าวมันออกมา!” โม่ฮาวฉือกล่าว

“ปรมาจารย์โม่ ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับพูดคุย โปรดหาสถานที่ให้เราได้คุยกันเพียงลำพัง!” จ้านเทียนเผิงกล่าว

เพียงลำพัง? เจ้าล้อเล่นหรือเปล่า!

ด้วยความแข็งแกร่งของเจ้า เจ้าสามารถบีบข้าให้ตายได้ทุกลมหายใจ

ถึงเวลานั้น พวกเจ้าจะเป็นดาบ ส่วนข้าจะกลายเป็นปลา! ข้าจะเชื่อคำพูดของพวกเจ้าได้อย่างไร!

“คุณชายจ้าน ไม่เป็นไร ทุกคนที่อยู่ที่นี่เป็นคนรู้จักของชายชรา มีเรื่องอันใด กล่าวมาได้เลย!”

เมื่อประโยคเหล่านี้ถูกกล่าวออกมา ทั่วทั้งงานก็สั่นสะเทือน ใบหน้าของผู้ฝึกตนหลายคนเผยสีหน้าที่ไม่อยากจะเชื่ออกมา

“ไม่… ข้าไม่คิดเลยว่าปรมาจารย์โม่จะถือว่าข้าเป็นคนรู้จัก! ข้าประทับใจมาก!”

“ปรมาจารย์โม่ให้ข้าอยู่ฟังความลับด้วย! ปรมาจารย์โม่ไม่ต้องห่วง ถึงทุบตีข้าให้ตาย ข้าก็จะไม่เผยแพร่ข่าวเกี่ยวกับเหตุการณ์ในวันนี้ออกไปเด็ดขาด!”

ผู้ฝึกตนกำหมัดแน่น ดวงตาของพวกเขาเปล่งประกายด้วยแสงที่แตกต่างกัน

จ้านเทียนเผิงมองไปรอบๆแล้วยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

ชายชราผู้นี้ช่างรอบคอบยิ่งนัก รับมือยากจริงๆ

แต่แล้วมันยังไง? เจ้าคิดว่าข้าจะกลัวเจ้าจริงๆหรือ ต่อหน้านายน้อย เจ้าไม่นับเป็นตัวอะไรเลย!

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ จ้านเทียนเผิงก็ก้าวไปข้างหน้าพร้อมกับกล่าวขึ้น “ปรมาจารย์โม่ ความจริงแล้วมันไม่ใช่เรื่องใหญ่ ข้าแค่อยากจะขอยืม‘รูปแบบสวรรค์ลึกลับ’ที่อยู่กับท่าน!”

หลังจากที่จ้านเทียนเผิงกล่าวเช่นนี้ ความเงียบก็เข้าครอบง่ำไปรอบๆทันที

ทุกคนจ้องมองไปที่จ้านเทียนเผิงด้วยความไม่เชื่อ

ทั่วทั้งห้องโถงเงียบสงัดจนสามารถได้ยินเสียงเข็มตกลงพื้น