หากข้าเสียใจแม้แต่น้อย ข้าก็ถือเป็นสุนัขตัวหนึ่ง!
กลุ่มผู้ฝึกตนมองไปที่ฉากนี้ด้วยความไม่เชื่อ สีหน้าของพวกเขาเปลี่ยนไป หลายคนมีหยาดเหงื่อเม็ดเล็กๆไหลออกมาที่หน้าผาก ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความขมขื่น
ปรมาจารย์โม ท่านยอมอ่อนข้อบ้างไม่ได้หรือ?
ถ้าหอหวังซิงคิดจะฆ่าใครจริงๆ จะมีผู้ใดหยุดพวกเขาได้?
“ตึก ตึก……”
ในตอนนี้ ทุกคนได้ยินเสียงหัวใจของพวกเขาเต้นเสียงดัง บรรยากาศกลายเป็นตึงเครียดอย่างหาที่เปรียบไม่ได้
จ้านเทียนเผิงยืนอยู่ที่นั่นพร้อมกับขมวดคิ้วอย่างครุ่นคิด เขาลังเลอย่างยิ่งที่จะพาโม่ฮาวฉือไปพบนายน้อย
จะให้พาโม่ฮาวฉือไปเปรียบเทียบฝีมือกับนายน้อยหรือ? ต่อให้ข้ามีความกล้ามากกว่านี้สักหมื่นเท่า ข้าก็ไม่กล้าทำเรื่องเช่นนี้!
จ้านเทียนเผิงลังเลมากที่จะเปิดผลงานของนายน้อย
ตอนนี้ข้าควรทำอย่างไร?
ถ้าข้าไม่สามารถเอา “รูปแบบสวรรค์ลึกลับ”กลับไปได้ ข้าจะยังมีหน้าไปพบนายน้อยได้อีกหรือ?
ทำยังไงดี!
ในขณะนี้ จ้านเทียนเผิงอยู่ในภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก
จะจัดการกับคนประเภทที่ไม่กลัวความตายนั้นยากจริงๆ
“ไป จับตัวเขาไว้ให้ข้า!” เมื่อจ้านเทียนเผิงกล่าวจบคำ ชายชราทั้งสองคนก็เคลื่อนไหวทันที
คนหนึ่งพุ่งเข้าไปที่ด้านหน้าและอีกคนหนึ่งก็ไปปรากฏอยู่ข้างหลังโม่ฮาวฉือ
จากนั้นพวกเขาก็จับโม่ฮาวฉือไว้แน่น
“เจ้า……เจ้าจะทำอะไร?”
“จะฆ่าคนแล้ว ช่วยด้วย!”
“ใครก็ได้ช่วยข้า…”
เสียงเหล่านี้หยุดลงอย่างกะทันหัน ผู้ฝึนตนที่อยู่รอบๆต่างก็ตกตะลึง
พวกเขาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อเมื่อเห็นว่าในที่นั่งหลัก ร่างของโม่ฮาวฉือหายไปแล้ว!
"เกิดอะไรขึ้น? มันเป็นวันเกิดครบรอบพันปีของปรมาจารย์โม่ แต่เขากลับถูกจ้านเทียนเผิงลักพาตัวไป!”
“นี่……หอหวังซิงกล้าทำขนาดนี้เลย?!”
“เราต้องกระจายข่าวเรื่องนี้ออกไป!” ในช่วงเวลาหนึ่ง กลุ่มผู้ฝึกตนได้แสดงความโกรธออกมา!
เรื่องลักพาตัวปรมาจารย์โม่ของจ้านเทียนเผิงแพร่กระจายไปทั่วเมืองโดยมีศาลายุทโธปกรณ์เป็นศูนย์กลาง
แน่นอนว่าจ้านเทียนเผิงไม่รู้เรื่องนี้ ในตอนนี้เขากำลังนั่งอยู่บนเรือเหาะอมตะ
เบื้องหน้าเขา โม่ฮาวฉือ นั่งอยู่ที่นั่นด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มอันเย็นชา
“จะฆ่าก็ฆ่า ถ้าชายชราคนนี้ขมวดคิ้วแม้แต่นิด ข้าก็นับว่าไม่ใช่คน!” โม่ฮาวฉือกล่าว
“ปรมาจารย์โม่ ข้ากำลังลักพาตัวท่าน ไม่ได้ฆ่าท่าน!”
“สิ่งที่เราต้องการคือรูปแบบสวรรค์ลึกลับ! ถ้าท่านมอบมันมาโดยเต็มใจ เราจะไม่ให้ทำร้ายชีวิตที่สงบสุขของท่าน!” จ้านเทียนเผิงกล่าว
“เลิกพูดได้แล้ว ถ้าอยากได้รูปแบบสวรรค์ลึกลับ สิ่งที่เจ้าจะได้เพียงอย่างเดียวก็คือชีวิตของข้า!” โม่ฮาวฉือปฏิเสธอย่างไม่ลังเล
“ปรมาจารย์โม่ ทำไมต้องทำเช่นนี้? ด้วยทักษะสวรรค์ของเซียนผู้นั้น มันจะนับเป็นโชคครั้งยิ่งใหญ่ในชีวิตของท่าน หากพลาดโอกาสนี้ไป ท่านจะต้องเสียใจไปตลอดชีวิต!” จ้านเทียนเผิงกล่าว
“เสียใจไปตลอดชีวิต?”
"ฮ่าฮ่าฮ่า……"
โม่ฮาวฉือหัวเราะอย่างเย็นชา “ถ้าข้าเสียใจแม้แต่น้อย ข้าก็ถือเป็นสุนัขตัวหนึ่ง!”
"เจ้า!" แม้ว่าจ้านเทียนเผิงจะเป็นคนใจเย็นมากแค่ใหน แต่ตอนนี้เขาโกรธเป็นอย่างมาก คนหัวแข็งแบบนี้ไม่ง่ายเลยที่จะรับมือ
ข้ากล่าวต่อเขาอย่างจริงใจ ทำไมเขาถึงไม่เชื่ออีก?
“เฮ้อ ……” จ้านเทียนเผิงถอนหายใจออกมา
“ถ้าเช่นนั้น ข้าก็คงต้องพาท่านไปหาเซียนผู้นั้น!” จ้านเทียนเผิงกล่าว
เมื่อคำเหล่านี้ถูกกล่าวออกมา ใบหน้าของชายชราทั้งสองคนที่อยู่ด้านหลังเขาก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน
“คุณชาย เราทำเช่นนี้ไม่ได้ นายน้อยกำลังฝึกหัวใจเต๋าแห่งมนุษย์ ท่านไม่สามารถพาเขาไปที่นั่นได้ ข้าเกรงว่าเขาอาจจะไปทำลายหัวใจเต๋าของนายน้อย!”
“ใช่แล้ว คุณชาย หากเขาเผลอไปทำลายหัวใจเต๋าของนายน้อยเข้า เราจะต้องจบสิ้นแน่ๆ!”
เมื่อได้ยินเสียงของผู้เฒ่าทั้งสอง จ้านเทียนเผิงก็ยิ้มขึ้นบางๆ “ไม่ต้องกังวล เราจะไม่ให้เขาทำเช่นนั้น!”
“เราจะเตือนเขาไว้ก่อน หากเขากล้าที่จะกล่าวเรื่องที่ทำให้เห็นหัวใจเต๋าของนายน้อยเสียหาย ข้าจะฆ่าเขาให้ตายก่อนที่เขาจะกล่าวจบ จากนั้นข้าก็จะฆ่าตัวตายต่อหน้านายน้อย!” จ้านเทียนเผิงกล่าว
“คุณชาย เราไม่อาจเสี่ยงเช่นนี้ได้”
“ถ้าข้าทำเรื่องที่ได้รับมอบหมายมาจากนายน้อยไม่สำเร็จ ข้าคงจะใช้ชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้!”
“ยังไงรูปแบบสวรรค์ลึกลับนี้ก็ต้องมอบให้นายน้อย!” จ้านเทียนเผิงกล่าว
“คุณชาย ต่อให้นายน้อยจะเป็นจ้าวแห่งอาคม ข้าก็กลัวว่าชายชราผู้นี้จะไม่มอบรูปแบบสวรรค์ลึกลับให้!”
“ไม่ต้องกังวล ชายชราผู้นี้จะเชื่อฟังคนที่ดีกว่าเขาในเรื่องอาคม ตราบใดที่นายน้อยแสดงฝีมือออกมา ข้าคิดว่าชายชราผู้นี้คงจะเอารูปแบบสวรรค์ลึกลับออกมาให้อย่างง่ายดาย!” จ้านเทียนเผิงกล่าว
หลังจากพูดคุยกัน ทั้งสามคนก็ตัดสินใจได้อย่างลับๆ
“ปรึกษากันเรียบร้อยแล้ว? สมรู้ร่วมคิดกันเรื่องใดอีก?” โม่ฮาวฉือกล่าว
“โอ้ ไม่ใช่การสมรู้ร่วมคิดใดๆทั้งนั้น เพียงแค่พูดกันถึงเรื่องที่จะพาท่านไปหาเซียนผู้นั้น ข้ากล่าวออกไปว่าหลังจากที่ท่านเห็นเขา ท่านจะต้องมอบรูปแบบสวรรค์ลึกลับให้กับเขาอย่างง่ายดาย!” จ้านเทียนเผิงกล่าว
เมื่อได้ยินเช่นนี้ โม่ฮาวฉือก็เกือบจะหลุดหัวเราะออกมาดังๆ
“ฮึ่ม เอาสิ! หากข้าเอารูปแบบสวรรค์ลึกลับออกมาให้กับเขาง่ายดายเช่นนั้นจริง ชายชราผู้นี้จะยอมเป็นสุนัข!” โม่ฮาวฉือกล่าว
จ้านเทียนเผิงยิ้มและก้าวไปข้างหน้า “ย่อมได้ ถ้าอย่างนั้นท่านก็ต้องเริ่มเรียนรู้ที่จะเห่าแล้ว!”
“เห่าหรือ! ไม่มีผู้ใดทำให้ชายชราผู้นี้เห่าออกมาได้!”
“ไม่ว่าเจ้าจะพาข้าไปหาใครก็ตาม ต้องการรูปแบบสวรรค์ลึกลับของข้าหรือ? ฝันไปเถอะ!” ใบหน้าของโม่ฮาวฉือเต็มไปด้วยความแน่วแน่
“อืม!”
จ้านเทียนเผิงพยักหน้า “แต่ทว่า ก่อนเราจะไป ข้าต้องกล่าวกับท่านให้ชัดเจนก่อน!”
“ประการแรก ท่านห้ามดูหมิ่นเซียนผู้นั้นเด็ดขาด!”
“ประการที่สอง เซียนผู้นั้นกำลังฝึกเต๋าแห่งวิธีมนุษย์ ท่านต้องเรียกหาเขาว่านายน้อย!”
“ประการที่สาม ท่านห้ามทำลายหัวใจเต๋าของนายน้อย ไม่เช่นนั้น แม้ว่าเขาจะไม่ฆ่าท่าน แต่ข้าจะบดบยี้ท่าน แล้วฆ่าตัวตายต่อหน้านายน้อย!”
“ทั้งสามข้อนี้ ท่านเข้าใจชัดเจนหรือไม่!”
เมื่อเห็นท่าทางที่จริงจังของจ้านเทียนเผิง โม่ฮาวฉือสัมผัสได้เลยว่าเขาไม่ได้พูดเล่น
"อือ!" โม่ฮาวฉือพยักหน้า ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มที่เย็นชา
กำลังจะบอกข้าว่ามนุษย์เป็นเซียน? พยายามหลอกคนแก่ด้วยเล่ห์อุบายเช่นนี้?
โอ้ เจ้าคิดว่าชายชราผู้นี้จะเชื่อ? แล้วมอบ “รูปแบบสวรรค์ลึกลับ? ให้หรือ!
หากไม่ใช่เพราะว่าเขาไม่สามารถเอาชนะคนเหล่านี้ได้ โม่ฮาวฉือคงจะสาปแช่งใส่จ้านเทียนเผิงเป็นล้านๆคำแล้ว
“ข้ารู้ว่าท่านไม่เชื่อข้า อย่าลืมเรียนรู้วิธีเห่าให้เหมือนสุนัข!” หลังจากกล่าวจบ จ้านเทียนเผิงก็เดินออกไปพร้อมกับชายชราสองคน
จ้านเทียนเผิงยืนอยู่บนดาดฟ้าของเรือเหาะแล้วมองไปยังทิศทางของภูเขาปีศาจผู้ยิ่งใหญ่
“ด้วยความเร็วนี้ เราจะต้องใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะถึงที่พักของนายน้อย?” จ้านเทียนเผิงถาม
ชายชราคนหนึ่งหยิบแผนที่ออกมาแล้วเริ่มดู ครู่ต่อมาเขาก็กล่าวตอบ “คุณชาย ด้วยความเร็วนี้ เราจะใช้เวลาประมาณแปดวันกว่าจะถึงบ้านของนายน้อย!”
"อะไรนะ? นานขนาดนี้เลย? เราต้องให้นายน้อยรอนานขนาดนี้เลยหรือ?”
“มาเดินทางผ่านมิติกันเถอะ!” จ้านเทียนเผิงกล่าว
เมื่อชายชราทั้งสองได้ยินประโยคนี้ ใบหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย
“คุณชาย การเดินทางผ่านมิติในระยะทางไกลจะต้องใช้ผลึกอมตะห้าพันก้อน!” ชายชรากล่าว
“ไม่ต้องกล่าวถึงห้าพัน ถึงเป็นห้าหมื่น ข้าก็ต้องใช้มันเดินทางผ่านมิติ!” จ้านเทียนเผิงกล่าว
เมื่อชายชราทั้งสองได้ยินเช่นนี้ ใบหน้าของพวกเขาก็เต็มไปด้วยความขมขื่น “คุณชาย แต่ผลึกอมตะที่เรานำมาด้วยนั้นเหลือเพียงแค่สี่พันกว่าก้อนเท่านั้น!” ชายชรากล่าว
"เป็นเช่นนั้นหรือ?"
จ้านเทียนเผิงขมวดคิ้วเล็กน้อย “เอาเช่นนี้ เราจะใช้ผลึกอมตะทั้งหมดเพื่อเดินทางไปยังตำแหน่งที่ใกล้กับนายน้อยมากที่สุด!”
“ขอรับ คุณชาย!” ชายชราพยักหน้าและรีบวิ่งไปที่เครื่องควบคุม
ไม่กี่ลมหายใจต่อมา
“วูปปป……” เรือเหาะทั้งลำถูกปกคลุมไปด้วยแสงสีขาว
“ฟุบบ……” ระลอกคลื่นโปร่งใสหลายชั้นถูกกวาดออกไปเหนือเรือเหาะ จากนั้นเรือเหาะก็บินเข้าไปในระลอกคลื่นโปร่งแสงแล้วหายไป