ฝันต่อไปเถอะ!
อะไรนะ? จ้านเทียนเผิงมาเพื่อขอยืม‘รูปแบบสวรรค์ลึกลับ’?
นี่เป็นการฉลองวันเกิดของปรมาจารย์โม่ เขายังจะกล้าเปิดปากพูดเกี่ยวกับเรื่องนี้?
กลุ่มผู้ฝึกตนจ้องตรงไปที่จ้านเทียนเผิงด้วยความตกตะลึง
“เมื่อใดกันที่หอหวังซิงปล้นผู้คนอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้?”
“ถ้าเขากล้าที่จะโจมตี ถ้างั้นก็มาสู้กัน!”
“ถูกต้อง ถ้าเขาโจมกล้าตีปรมาจารย์โม่ก็เท่ากับเขามีปัญหากับข้าด้วย ดูสิว่าเขาจะรอดไปจากที่นี่ได้อย่างไร!”
ผู้ฝึกตนหลายคนจงใจกล่าวออกมาเสียงดัง
จ้านเทียนเผิงเพิกเฉยต่อเสียงเหล่านี้โดยสิ้นเชิง เขาก็มองไปที่โม่ฮาวฉือเพื่อเฝ้าดูการตอบสนองของเขา
ใบหน้าของโม่ฮาวฉือเปลี่ยนไปเล็กน้อย ไม่นานเขาก็เปลี่ยนสีหน้ากลับมาเหมือนเดิมอย่างรวดเร็ว
“ฮ่ะฮาฮาฮา……”
โม่ฮาวฉือหัวเราะออกมาดัง ๆ “คุณชายจ้าน ท่านมาที่นี่เพื่อยึดรูปแบบสวรรค์ลึกลับหรือ?”
จ้านเทียนเผิงถอนหายใจออกมาอย่างแผ่วเบา
“คลื่นน……”
ทันใดนั้น พลังของที่อยู่ในขอบเขตครึ่งเซียนก็พุ่งออกมาราวกับคลื่นสึนามิ พลังนี้กวาดไปทั่วทุกทิศ
ผู้คนที่อยู่รอบๆเหมือนกับได้ตกลงไปในแอ่งโคลน พวกเขารู้สึกว่ามันยากที่จะเคลื่อนไหว ใบหน้าของผู้ฝึกตนทุกคนเต็มไปด้วยความตกตะลึง
“เขา ……เข้าไปถึงขอบเขตครึ่งเซียนแล้ว? เมื่อไหร่กัน?”
“ช่างเป็นแรงกดดันที่รุนแรงมาก หยุด …… หยุดเถอะ ข้าหายใจไม่ออก!”
“อย่างที่คาดไว้ สมกับที่เป็นอัจฉริยะ เขามีอายุน้อยกว่าห้าสิบปี แต่กลับได้กลายเป็นครึ่งเซียน น่ากลัวเกินไปแล้ว!”
แม้แต่การแสดงออกของโม่ฮาวฉือก็เปลี่ยนไป อย่างไรก็ตามเขาก็กลับมาตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว
“คุณชายจ้าน ต่อให้ท่านฆ่าข้า ท่านก็จะไม่มีทางได้รูปแบบสวรรค์ลึกลับไป!” โม่ฮาวฉือกล่าวอย่างหนักแน่น
“ฮึ่ม!” ด้านข้างจ้านเทียนเผิง ร่างของชายชราเปล่งประกายและหายไปก่อนจะปรากฏตัวขึ้นข้างๆโม่ฮาวฉือในชั่วพริบตา
มือขวาของเขาเป็นเหมือนกับกรงเล็บของนกอินทรี กรงเล็บนี้พุ่งเข้าไปจับคอของโม่ฮาวฉือไว้แน่น
เพียงแค่เขาออกแรงมากว่านี้เพียงเล็กน้อย คอของโม่ฮาวฉือจะถูกบดขยี้ลงทันที
“รีบไปเอารูปแบบสวรรค์ลึกลับออกมา มิฉะนั้นเจ้าต้องตาย!” ชายชรากล่าว
“โอ้ ถ้าอย่างนั้นก็ฆ่าข้าเลยสิ!”
“ฆ่าข้าซะ จากนั้น รูปแบบสวรรค์ลึกลับจะคงอยู่ในห้วงวิญญาณของชายชราตลอดไป แล้วจะไม่มีใครสามารถได้มันไป!”
โม่ฮาวฉือแสดงสีหน้าที่แน่วแน่ไม่กลัวตายออกมา
"เจ้า!"
ชายชราชะงัก “ถ้าอย่างนั้น ข้าจะหักแขนเจ้าข้างหนึ่งก่อน!”
"ช้าก่อน!"
จ้านเทียนเผิงกล่าวหยุด เมื่อได้ยินเช่นนั้นชายชราก็กลับไปที่ด้านข้างของจ้านเทียนเผิง
จ้านเทียนเผิงถอนแรงกดดันกลับมา ทำให้ผู้ฝึกตนที่อยู่รอบๆได้อิสรภาพกลับคืน มีหยาดเหงื่อไหลลงมาตามใบหน้าของผู้ฝึกตนหลายคน เสื้อผ้าของพวกเขาเปียกโซกไปหมด
พวกเขามองไปที่จ้านเทียนเผิงและชายชราทั้งสองราวกับกำลังมองไปยังสัตว์ประหลาดที่น่ากลัวสามตัว
“เขา …… พวกเขาสามคน เกรงว่าพวกเขาจะไม่ใช่ครึ่งเซียนธรรมดาๆ ความแข็งแกร่งเช่นนี้สามารถเทียบได้กับเหล่าบรรพชนรุ่นเก่า น่ากลัวมาก!”
“ความแข็งแกร่งของเราไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกเขาเลย!”
“หอหวังซิงต้องรักษาภาพลักษณ์ไว้ พวกเขาคงจะไม่ปล่อยให้เรื่องนี้หลุดออกไปอย่างแน่นอน ข้าเกรงว่าพวกเขาคงจะฆ่าพวกเราเพื่อปิดปาก!” ยิ่งพูดก็ยิ่งกลัว
“ปรมาจารย์โม่ ข้าทำให้ท่านขุ่นเคืองแล้ว โปรดยกโทษให้ข้าด้วย!” จ้านเทียนเผิงประสานมือคำนับ
“ฮึ่ม อย่ามาเสแสร้ง! หากเจ้าต้องการรูปแบบสวรรค์ลึกลับ มีทางเลือกเพียงสองเท่านั้น ฆ่าข้าหรือกลับไปยังที่ที่เจ้าจากมา!" โม่ฮาวฉือกล่าว
“ปรมาจารย์โม่ จริงๆแล้วรูปแบบสวรรค์ลึกลับนี้ไม่ใช่สิ่งที่ข้าต้องการ แต่เป็นเซียนอมตะผู้ยิ่งใหญ่ที่ต้องการมัน เขาต้องการที่จะขอยืมอ่าน หลังจากอ่านแล้ว เขาจะคืนให้ท่านอย่างแน่นอน!”
“แน่นอนว่าถ้าผู้อาวุโสคนนั้นลงมือด้วยตนเอง ข้าเกรงว่ามันคงจะไม่ใช่เรื่องยากที่จะทำลายห้วงวิญญาณของท่านแล้วเอารูปแบบสวรรค์ลึกลับไป ข้ากล่าวถูกหรือไม่?” จ้านเทียนเผิงกล่าว
เซียนอมตะผู้ยิ่งใหญ่? ต้องการดู "รูปแบบสวรรค์ลึกลับ" ของข้าหรือ?
เจ้าเด็กนี้เก่งในเรื่องการหาข้ออ้าง!
“โอ้ ถ้าเช่นนั้น เจ้าก็ปล่อยให้เซียนอมตะมาด้วยตนเองเถอะ ยังไงข้าก็ไม่ยอมให้เจ้า!” โม่ฮาวฉือ กล่าวออกมาอย่างไม่เชื่อ
“ปรมาจารย์โม่ ข้ารู้ว่าท่านไม่เชื่อคำพูดของข้า!”
“แต่ลองคิดดู ข้าไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญอาคม จะเอารูปแบบสวรรค์ลึกลับไปทำอันใด?”
“นอกจากนี้ ทำไมตอนนี้ข้าถึงมีความแข็งแกร่งเช่นนี้ ท่านช่วยลองคิดด้วยเหตุผลสักหน่อยเถอะ?”
“ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาทั้งสองคนอยู่กับข้ามานานมาก ตลอดมาทั้งสองติดอยู่ในขอบเขตสวรรค์ขั้นสาม ไม่เคยทะลวงขั้นมาได้ แล้วทำไมพวกเขาถึงกลายมาเป็นครึ่งเซียนได้ในเวลาอันสั้นเช่นนี้?”
……
คำกล่าวของจ้านเทียนเผิงดังออกไปยังหูของทุกคน
เมื่อได้ยินเรื่องนี้ พวกเขาก็เข้าใจได้ในทันที
ความแข็งแกร่งของพวกเขาพัฒนาอย่างรวดเร็วขนาดนี้ได้อย่างไร? แน่นอนว่าพวกเขาต้องไปพบเข้ากับโชคสูงสุด
ตลอดเวลาที่ผ่านมา จ้านเทียนเผิงนั้นตามหาเซียนอมตะเพื่อรับโชค
เป็นไปได้หรือไม่ว่าเขาทำสำเร็จแล้ว?
เขาพบเซียนอมตะแล้วหรือ?
ต้องเป็นเช่นนั้นแน่ ไม่อย่างงั้นความแข็งแกร่งของพวกเขาจะพัฒนามาได้เร็วขนาดนี้ได้ยังไง?
นั่นหมายความว่าพวกเขาได้พบกับเซียนอมตะ!
“เขาพูดถูก!”
“ในฐานะคุณชายของหอหวังซิง เขาคงไม่ทำเรื่องผิดพลาดและทำลายศักดิ์ศรีของตัวเขาเอง! อย่างไรก็ตาม การทำเรื่องบางอย่างเพื่อเซียนอมตะนั้นเป็นเรื่องที่ไม่สามารถปฏิเสธได้!”
“ใช่ ถ้าข้าเจอเซียนอมตะแล้วเขาขอให้ข้าทำอะไรบางอย่าง ข้าจะบุกน้ำลุยไฟเพื่อทำมันให้สำเร็จ!” เสียงดังกล่าวดังเข้ามาในหูของโม่ฮาวฉือที่ละประโยค
ใบหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย ทั้งหมดนี้มันสมเหตุสมผลแล้ว!
คนธรรมดาไม่สามารถเข้าใจ“รูปแบบสวรรค์ลึกลับ” นี้ได้
แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังเปิดอ่านได้เพียงแค่หน้าสาม การอ่านมันก็เหมือนกับการเดินไปในหมอกที่มองไม่เห็นทางเดิน
แต่สิ่งนี้สำคัญยิ่งกว่าชีวิตของเขา จะให้คนอื่นเอาไปได้ยังไง?
แม้ว่ามันผู้นั้นจะเป็นเซียนแล้วยังไงล่ะ?
ต้องการขโมย “รูปแบบสวรรค์ลึกลับ” ของข้าหรือ?
ฝันต่อไปเถอะ!
“แม้ว่าสิ่งที่เจ้าพูดออกมาจะเป็นความจริง? แล้วยังไง? ไม่มีทางที่ข้าจะให้รูปแบบสวรรค์ลึกลับแก่เจ้า!” โม่ฮาวฉือกล่าว
"เจ้า……"
ใบหน้าของชายชราทั้งสองเต็มไปด้วยความผันผวน
จ้านเทียนเผิงยิ้มขึ้นแล้วกล่าวขึ้นอย่างแผ่วเบา “ถ้าข้าบอกว่าเซียนผู้นี้เป็นสุดยอดปรมาจารย์อาคมล่ะ?”
“บูม……”
เสียงฟ้าร้องดังขึ้นภายในจิตใจของโม่ฮาวฉือ สุดยอดปรมาจารย์อาคม นั่นคือการมีอยู่ที่ใครๆก็ได้แค่ฝันถึงเท่านั้น!
อย่างไรก็ตาม ถ้าเป็นตัวตนเช่นนั้นจริง ทำไมถึงยังต้องการรูปแบบสวรรค์ลึกลับอีก? เด็กคนนี้ต้องโกหกแน่ๆ เจ้าต้องการที่จะหลอกข้า!
เมื่อเห็นการแสดงออกของโม่ฮาวฉือ จ้านเทียนเผิงก็กล่าวต่อ “ปรมาจารย์โม่ ข้ารู้ว่าท่านไม่เชื่อข้า แล้วข้าก็ยังไม่มีหลักฐานอีกด้วย”
“ว่าแต่ เจ้ากับข้ามาเดิมพันกันดีหรือไม่?” จ้านเทียนเผิงกล่าว
“เดิมพัน?”
โม่ฮาวฉือขมวดคิ้วเล็กน้อย “เดิมพันอะไร?”
“ง่ายนิดเดียว แค่เดิมพันว่ามีเขาใช่สุดยอดปรมาจารย์อาคมหรือไม่!”
“ถ้าท่านชนะ ท่านสามารถขอสิ่งใดก็ได้ แต่หากท่านแพ้ ต้องขอโทษด้วย ข้าจะเอารูปแบบสวรรค์ลึกลับไปให้เซียนผู้นั้นดู จะเดิมพันหรือไม่?” จ้านเทียนเผิงกล่าว
เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ โม่ฮาวฉือก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย เมื่อลองคิดดูแล้ว ไม่ว่าจะมองยังไง การเดิมพันครั้งนี้จะแพ้หรือชนะมีแต่เขาที่มีแต่ได้กับได้
หากตัวตนนั้นเป็นสุดยอดปรมาจารย์อาคมจริงๆ แล้วถ้ามอบรูปแบบสวรรค์ลึกลับให้เขาล่ะ?
อย่างไรก็ตาม เขาจะรู้ได้อย่างไรว่าอีกฝ่ายหนึ่งเป็นปรมาจารย์อาคมจริงๆ?
“ข้าจะเดิมพันกับเจ้า!”
มุมปากของโม่ฮาวฉือยกขึ้นเล็กน้อย “แต่ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าตัวตนนั้นเป็นปรมาจารย์อาคมจริงๆ?”
“ง่ายมาก ข้าจะให้ท่านดูผลงานของเขา!” จ้านเทียนเผิงกล่าว
"หึหึ……"
โม่ฮาวฉือยิ้มจาง ๆ “ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าจะพูดเช่นนั้น! ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าเจ้าไม่ได้เอาสมบัติบางอย่างออกมาแล้วแอบอ้างบอกว่าเป็นของคนผู้นั้น!”
“พยายามที่จะโกงข้าแล้วเอารูปแบบสวรรค์ลึกลับไปหรือ? ให้ตายเถอะ ตลกสิ้นดี!”
“ในโลกนี้ไม่มีสุดยอดปรมาจารย์อาคมอย่างที่เจ้าพูด!”
“ถ้าจะฆ่าก็ฆ่า ไม่ต้องมากเรื่องแล้ว!” หลังจากกล่าวจบ โม่ฮาวฉือก็ยืนนิ่งอยู่ที่นั่นด้วยรอยยิ้มที่เย็นชาบนใบหน้า