เบื่อการต่อสู้ของพวกแกเต็มที!

ตอนที่13 เบื่อการต่อสู้ของพวกแกเต็มที!


สัญลักษณ์ ∞ สีทองเป็นสัญลักษณ์ของพลังที่ไร้ขีดจำกัดและความมุ่งมั่นอันไม่มีที่สิ้นสุด อีกทั้งยังแสดงถึงความสุขุมซึ่งสอดคล้องกับภาพลักษณ์และพฤติกรรมของเดวิดทุกประการ


∞ สีทองยังแสดงถึงความยุติธรรมที่เดวิดยึดมั่น ความมีเมตตา การช่วยเหลือผู้คน ความพากเพียร การเสียสละ


แต่ถ้าหากสัญลักษณ์ ∞ กลับกลายเป็นสีดำเมื่อไหร่มันจะกลายเป็นสิ่งตรงข้ามกับที่กล่าวมาข้างต้นอย่างสุดขั้ว


“สัญลักษณ์นั่นเท่ไม่เบาเลยนี่…”


โทนี่คิดถึงความหมายของสัญลักษณ์และคิดว่ามันเหมาะสมกับเดวิดมาก


“ใช่แล้ว ฉันเองก็คิดว่าสัญลักษณ์นี้เหมาะกับฉันมาก”


เดวิดยิ้ม


ในอนาคตเขาจะยืนหยัดต่อผู้คนทั้งโลกและมีส่วนร่วมในกำจัดเหล่าวายร้ายที่คิดจะมารุกรานโลกเขาจะปกป้องทุกชีวิตที่เขาดูแลโดยไม่กลัวตายพร้อมสลักตราสัญลักษณ์สีทองไว้ในใจของทุกคน


แต่เมื่อไหร่ก็ตามที่โลกใบนี้มันเน่าเฟะเกินกว่าที่จะแก้ไขได้เขาจะไม่ลังเลที่จะแสดงให้เห็นถึงด้านที่เลวร้ายที่สุดของเขา


แน่นอนว่าใครก็ตามที่เห็นสัญลักษณ์ ∞ สีดำจะต้องตายอย่างไม่มีเงื่อนไข


แต่นั่นเป็นเรื่องของอนาคตที่ไม่มีใครรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง ในตอนนี้เดวิดจะมอบความยุติธรรมให้แก่ผู้คนเผยแพร่ความเมตตาให้กับผู้หลงผิดทุกคน เก็บเกี่ยวค่าชื่อเสียงเหมือนที่ทำมาตลอดและเก็บซ่อนด้านที่เลวร้ายที่สุดไว้ในส่วนลึกของจิตใจ


ที่สำคัญเลยคือไม่จำเป็นต้องบอกเรื่องสัญลักษณ์สีดำกับโทนี่


“นี่คือสิ่งที่คุณได้รับจากเกาะมาเลย์เหรอ? มันคือสิ่งมีชีวิตต่างดาวงั้นเหรอคุณเดวิด?” เป็ปเปอร์มองชุดรบที่โผล่ออกมาคลุมร่างของเดวิดไว้ด้วยความประหลาดใจ


“ใช่แล้วล่ะ แต่น่าเสียดายที่ช่วยพวกลูกเรือเอาไว้ไม่ได้ พวกเขาน่าจะตายกันก่อนตั้งแต่ก่อนถึงพื้นโลกแล้ว”


เดวิดส่ายหัวและมองเข้าไปดูซิมไบโอตทั้ง4ที่อยู่ในร่างกายของเขา


เหล่าซิมไบโอตทั้ง4หวาดกลัวเดวิดอย่างแท้จริง


พวกมันไม่เคยเจอกับสัตว์ประหลาดอย่างเดวิดหรือแม้แต่เคยได้ยินว่ามีอะไรแบบนี้ในจักรวาลมาก่อน


"มีโฮสต์ที่คล้ายกับเขาในธนาคารความทรงจำของคลินทาหรือเปล่า?"


“ไม่.. ไม่มีอย่างแน่นอน ชายคนนี้แข็งแกร่งมากโดยไม่ต้องพึ่งเทคโนโลยีหรือพลังแต่งเติมอะไรทั้งนั้น”


“แถมชายคนนี้ดูเหมือนจะแข็งแกร่งขึ้นทุกครั้งที่ร่างกายของเขาสัมผัสกับแสงแดด มันมีเผ่าพันธุ์แปลกๆแบบนี้อยู่ในจักรวาลด้วยเหรอ? อนาคตของเขาจะพัฒนาไปถึงจุดๆไหนกัน”


"ฉันคิดว่าเขาน่าจะไร้ขีดจำกัดนะ"


“บางทีพวกเราอาจจะกำลังอยู่ในร่างกายของเทพแห่งจักรวาลช่วงวัยรุ่นก็ได้นะ…”


"ใช่! นั่นอาจเป็นไปได้"


ทางเดียวที่จะสามารถหนีจากเดวิดได้คือการกลืนกินกันเองแล้วค่อยหาวิธีหนีเอาในภายหลัง ถึงแม้โอกาสรอดจะต่ำมากแต่มันเป็นวิธีเดียวจริงๆ


ศักยภาพในการเติบโตที่แข็งแกร่งเหนือสามัญสำนึกของเดวิดทำให้พวกมันแทบบ้า


การดำรงอยู่ที่มีศักยภาพไร้ขีดจำกัด ทั้งยังสามารถล็อคยีนของตัวเองเพื่อป้องกันไม่ให้สิ่งเร้าภายนอกมาจัดการแทรกแซงหรือทำอะไรก็ตามกับยีนตัวเองได้ตามใจนึก... ไม่ว่าจะมองยังไงนี่ต้องเป็นเทพแห่งจักรวาลอย่างแน่นอน!


นี่เป็นลักษณะเฉพาะที่สามารถครอบครองได้โดยเทพเจ้าแห่งจักรวาลเท่านั้น!


“หากจะอยู่ร่วมกับเขาได้ก็ต้องแข็งแกร่งให้มากขึ้นเพราะเขาคงไม่ได้ต้องการพวกเราทั้งหมดแน่ๆ... งั้นพวกแกทั้ง3ก็ตายแล้วมาให้ฉันกลืนกินซะ... "


ไรอ็อทไม่รอช้าที่จะเปิดการโจมตีเพื่อสังหารและกลืนกันเหล่าซิมไบโอตทั้ง3ที่เหลือโดยใช้ร่างของเดวิดเป็นสนามรบ


พอการต่อสู้เริ่มขึ้นสิ่งที่ทำให้พวกมันกลัวยิ่งกว่าเดิมคือเดวิดไม่ได้รับผลกระทบจากการต่อสู้ของพวกมันเลยสักนิด แม้แต่ขนแขนเส้นเดียวยังไม่ได้รับผลกระทบอะไรเลย


“เข้าใจอะไรง่ายดีนี่ ฉันต้องการชุดรบแค่ชุดเดียวเท่านั้นและต้องเป็นชุดรบที่คู่ควรกับฉัน!”


เดวิดบอกกับซิมไบโอตทั้ง4


ซิมไบโอตทั้งสี่เข้าใจได้ทันที การต่อสู้ของพวกมันทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆจนอยู่ในจุดที่ไม่สามารถถอยกลับได้อีกแล้ว


“ฉันแข็งแกร่งที่สุด! พวกแกทั้ง3เอาชนะฉันไม่ได้หรอก!”


ไรอ็อทโจมตีทั้ง3อย่างบ้าคลั่ง


"ซวยแล้วไงนี่เราจะเอาอะไรไปสู้เนี่ย......"


เวน่อมตัวที่อ่อนแอที่สุดหรือมีอีกชื่อเรียกว่า "ความอับอายของซิมไบโอต" กำลังหมดหวังอย่างยิ่งในขณะนี้


มันคือตัวที่อ่อนแอที่สุดเป็นแค่ขี้แพ้ในสังคมของเหล่าซิมไบโอตทั้งหลายที่ไม่สามารถทำอะไรอีก3ตัวได้เลย


แต่มันไม่มีทางเลือกนอกจากต้องต่อต้านอย่างสุดกำลังด้วยความหวังอันริบหรี่ว่าจะสามารถรอดจากการต่อสู้ครั้งนี้ไปได้


ไรอ็อทเริ่มบ้าคลั่งมากขึ้นเรื่อยๆ


ในตอนที่ชัยชนะกำลังจะเป็นของมันเสียงของเดวิดก็ดังขึ้น


“ฉันเบื่อการต่อสู้ของพวกแกเต็มทีแล้ว ยกเว้นเวน่อมฉันจะฆ่าพวกแกทั้ง3ซะ”


พูดจบเดวิดก็ฆ่าซิมไบโอตทั้ง3ทันที


บางอย่างก็อาจไม่เหมือนกับต้นฉบับ100%น้าา อันกันด้วยความสนุกเสพเนื้อเรื่องไปเรื่อยๆนะครับ

ตอนก่อน

จบบทที่ เบื่อการต่อสู้ของพวกแกเต็มที!

ตอนถัดไป