ข้านี่แหละจอมเวทไร้เทียมทาน ตอนที่ 32
ข้านี่แหละจอมเวทไร้เทียมทาน ตอนที่ 32
คิดได้ดังนั้น แมกซ์เวลล์ก็หรี่ตาลง จากนั้นจึงเริ่มทำการติดต่อกับเบื้องบน
ตัวเขาไม่อาจไปยังอาณาเขตของพวกมนุษย์ได้
หากต้องการจะสังหารนักเวทฝึกหัด ก็ต้องให้คนอื่นไปลงมือแทน
หลังจากทำการติดต่อไปแล้ว แมกซ์เวลล์ก็เหลือบมองนักฆ่าที่หมอบอยู่กับพื้น สีหน้าของเขาค่อยๆอ่อนลง
"ข่าวของเจ้าทำให้ข้าพอใจมาก"
ได้ยินดังนั้น คอลลินก็เผยสีหน้าตื่นเต้นยินดี
"ข้าจะมอบรางวัลให้!"
แมกซ์เวลล์พยักหน้าและยืนขึ้น
ร่างกายกำยำที่สูงราวสามเมตร ดูตัวใหญ่คล้ายเผ่าพันธุ์ยักษ์ ทำให้ผู้คนรู้สึกกดดันยามเมื่อจ้องมอง
เขาเดินไปหาคอลลิน จากนั้นจึงก้มลงช่วยดึงคอลลินขึ้นด้วยมือข้างเดียว
คล้ายกับการจับตุ๊กตาให้ลุกขึ้นตั้ง
หลังจากช่วยคอลลินให้ลุกขึ้นยืนแล้ว แมกซ์เวลล์ก็ตบบ่าเขาเบาๆก่อนจะพูดว่า
"อย่างไรก็ตาม ยังมีเรื่องหนึ่งที่ยังไม่ได้จัดการ....พาข้าไปยังประตูมิติขนาดเล็กนั่น"
คอลลินโค้งคำนับก่อนจะกล่าวว่า
"ครับ ท่านผู้นำ!"
แมกซ์เวลล์เดินนำคอลลินออกจากห้องโถงไป
ที่ด้านนอกของห้องโถง เมื่อทหารของกองทัพจอมเชือดได้เห็นแม็กซ์เวลล์ พวกเขาก็ทำความเคารพด้วยสีหน้าท่าทางนอบน้อม
คอลลินที่อยู่ด้านข้างจึงพลอยได้รับการเคารพไปด้วย
เมื่อรับรู้ได้ถึงความเคารพที่ไม่เคยได้รับมาก่อน สีหน้าของคอลลินก็แดงขึ้นมา หัวใจเต้นแรงขึ้น
เขากำลังตื่นเต้นอย่างมาก
นี่สินะ รสชาติของพลังอำนาจ....
ถ้าเรามีอำนาจแบบนี้บ้างก็คงจะดีไม่น้อย!
แม็กซ์เวลล์ให้คนไปนำม้าศึกมาสองตัว จากนั้นจึงมุ่งหน้าไปยังหุบเขาที่เงียบสงบแห่งหนึ่งพร้อมกับคอลลิน
เขาไม่ได้พูดอะไร ทั้งยังไม่ได้นำสมุนไปด้วย
.........................
"เฮ้อ....."
หลังเงยหน้าขึ้นจากแผนที่ที่เต็มไปด้วยรายละเอียดยิบย่อย หลินอวี่ก็ถอนหายใจพลางนวดคลึงขมับ
ที่เขาต้องเชผิญหน้าด้วยก็คือป้อมปราการทั้งหลัง!
ทหารในป้อมปราการทั้งสามพันล้วนแต่เป็นคลาสสอง รองผู้นำอยู่คลาสสาม อีกทั้งยังมีตัวตนที่น่ากลัวอย่างจอมเชือด
และนี่ยังไม่ได้นับรวมเหล่าผู้มีพลังพิเศษของเผ่าพันธุ์มนุษย์หนูที่อยู่ในด่านหน้า
ศัตรูมีขุมกำลังอย่างเต็มเปี่ยม ดังนั้นเขาจะต้องวางแผนให้รัดกุม ฉกฉวยโอกาสทั้งหมดเท่าที่จะคว้าเอาไว้
ต้องลงมืออย่างเหมาะเจาะ
ตอนนี้ ในที่สุดเขาก็ร่างแผนการขึ้นมาได้
หลังเก็บแผนที่ไปแล้ว หลินอวี่ก็หรี่ตาลง จากนั้นจึงเริ่มยืดเส้นยืดสาย
"ทำตามขั้นตอนแรกก่อนก็แล้วกัน จากนั้นค่อยไปลุยที่ปราการจอมเชือด"
หลินอวี่ก้าวเท้าออกก่อนจะหายตัวไป และปรากฏตัวขึ้นในตำแหน่งที่ห่างออกไปหนึ่งร้อยเมตร
เขาค่อยๆเดินไปตามถนนในเมืองรุ่งอรุณแห่งสงครามอย่างสบายใจ ทำตัวคล้ายกับมาท่องเที่ยว
ทุกๆสองสามวินาที ร่างของเขาจะหายไปและปรากฏตัวขึ้นในอีกหลายร้อยเมตรห่างออกไป
เสื้อคลุมของหลินอวี่โบกสะบัดตามแรงลม ทำให้ดูกลมกลืนไปกับบรรยากาศของเมือง
ผู้คนที่อยู่โดยรอบอดหันมามองด้วยความเคารพไม่ได้
สามารถเคลื่อนที่ไปได้ไกลขนาดนั้นในพริบตา จะต้องเป็นจอมเวทที่แข็งแกร่งมากแน่ๆ!
หลังจากเทเลพอตสองสามครั้ง หลินอวี่ก็มาถึงประตูเมือง
การปรากฏตัวขึ้นอย่างฉับพลันของเขาทำให้ทหารของเมืองรุ่งอรุณพากันตกใจ
หลังจากได้เห็นเครื่องแต่งกายที่ดูหรูหราของเขาแล้ว ทหารยามสองคนก็รีบทำความเคารพ
"สวัสดีครับท่านจอมเวท"
หลินอวี่ยิ้มบาง "ผมอยากจะออกไปนอกเมือง"
พูดจบก็ยื่นเอกสารผ่านทางให้ทหารยาม
นี่เป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการเข้าออกเมือง เป็นการยืนยันตัวตน
หลังจากตรวจสอบเอกสารแล้ว ทหารยามทั้งสองก็เปิดทางให้
"ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพครับ"
"แสดงให้หนูพวกนั้นได้เห็นว่ามนุษย์แข็งแกร่งขนาดไหนไปเลยนะครับ!"
ทหารยามทั้งสองชูกำปั้นขึ้นเชียร์
หลินอวี่ยิ้มโบกมือให้พวกเขา จากนั้นพริบตาต่อมาจึงหายตัวไป
ทหารทั้งสองนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ พวกเขาพยายามกวาดตามองหา แต่ก็ไม่เห็นหลินอวี่อีก
"เขา...ไปแล้ว?"
"ท่านจอมเวทแข็งแกร่งมาก พริบตาเดียวคงเคลื่อนที่ไปได้ไกลเกินหนึ่งกิโลเลยมั้งนะ?"
"แข็งแกร่งแบบนี้ คงจะเป็นคลาสสามหรืออาจจะกระทั่งคลาสสี่เลยก็ได้?"
"ใช่ คิดไม่ถึงเลยว่าจะมีจอมเวทที่แข็งแกร่งมาที่นี่ แบบนี้เป็นผลดีต่อสถานการณ์ในปัจจุบัน"
ทั้งสองพูดคุยกันด้วยความตื่นเต้น
ตอนนี้เอง ผู้มีพลังพิเศษกลุ่มหนึ่งก็เดินมาทางพวกเขา
"สหาย พวกเรากำลังจะออกจากเมือง"
"รู้แล้วๆ ไม่ต้องเร่ง!"
ทหารยามทั้งสองเลิกคิ้วอย่างรำคาญอยู่บ้าง ท่าทีแตกต่างจากเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง
.....................
ภายในหุบเขาอันเงียบสงบ
นักธนูมนุษย์สองคนกำลังวิ่งหนีด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว
วินาทีถัดมา ประกายแสงสีเลือดก็กระพริบขึ้นวูบ
ร่างของมือธนูทั้งสองรวมถึงต้นไม้ที่อยู่โดยรอบต่างก็ถูกผ่าแยกเป็นสองส่วน
-10213
-19801
พร้อมกับค่าความเสียหายที่เด้งขึ้นมา ร่างของมือธนูทั้งสองก็ล้มลงกับพื้น
เงาร่างหนึ่งสูงหนึ่งเตี้ยเดินออกมาจากแนวป่า
คอลลินมองศพที่อยู่บนพื้นก่อนจะแสยะยิ้ม สีหน้าเต็มไปด้วยความปลื้มปิติ
"ถุ๊ย พวกมนุษย์สวะ!"
นับเป็นก้าวแรกของการแก้แค้นให้กับสหายที่ตายไปด้วยฝีมือหลินอวี่ของเขา!
แม็กซ์เวลล์สะบัดเลือดที่ติดอยู่บนขวานทิ้ง
เขาเหลือบมองศพ แววตายังคงเฉยเมยราวกับมองมดปลวกที่อยู่บนพื้น
"ประตูมิติขนาดเล็กนั่นอยู่ที่ไหน?"
คอลลินเก็บรอยยิ้มเริงร่ากลับไปและแทนที่ด้วยสีหน้านอบน้อม
"อยู่ข้างหน้านี้เองครับท่านผู้นำ มันอยู่ในสถานที่ลับตา"
"นำทางไป"
"ครับท่านผู้นำ!"