ข้านี่แหละจอมเวทไร้เทียมทาน ตอนที่ 33
ข้านี่แหละจอมเวทไร้เทียมทาน ตอนที่ 33
ไม่นาน คอลลินก็พาแมกซ์เวลล์มาถึงดงไม้ลับตาที่อยู่ในหุบเขา
มนุษย์ทั้งหมดที่พบเจอในระหว่างทางล้วนถูกแม็กซ์เวลล์สังหารอย่างง่ายดาย
ส่วนพวกที่ไม่ได้มาเจอกับพวกเขานั้น คอลลินถือว่าพวกนั้นโชคดีไป
หุบเขาแห่งนี้เป็นถิ่นที่อยู่ของพวกลิงหนามหลังเทา และคอลลินกับพรรคพวกก็เคยมาล่าที่นี่
และได้พบเข้ากับประตูมิติขนาดเล็กโดยบังเอิญ
"ท่านผู้นำ อยู่ข้างหน้านี้เองครับ"
คอลลินกันกลับมาพูดประจบ
แม็กซืเวลล์พยักหน้า จากนั้นจึงเงยหน้ามองดูสภาพแวดล้อมโดยรอบ
บางทีอาจเป็นเพราะการปรากฏขึ้นของประตูมิติขนาดเล็ก แถวนี้จึงไม่มีวี่แววของพวกลิงหนามหลังเทา
ทั้งสองไม่พบเจออุปสรรคใดขณะที่ล่วงลึกเข้าไปในหุบเขา
เมื่อเดินมาจนถึงมุมหนึ่ง คอลลินก็กพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม
"ท่านครับ ประตูอยู่ข้างหน้านี้ครับ!"
เขาหันกลับและเดินไปยังมุมที่ชี้ไป
อย่างไรก็ตาม หลังจากได้เห็นเพียงพื้นที่โล่งว่าง คอลลินก็ร่างแข็งทื่อ
วินาทีถัดมา หน้าของเขาก็พลันซีดเผือด
เหงื่อเย็นไหลเต็มแผ่นหลัง ร่างกายเริ่มสั่นอย่างรุนแรง
"เป็นไปไม่ได้!"
เขารีบวิ่งไปยังพื้นที่โล่งนั้น
"ไม่....เป็นไปได้อย่างไร...เป็นไปไม่ได้! มันอยู่ตรงนี้ชัดๆ!"
"ข้าจำได้ว่ามันอยู่ที่นี่!"
คอลลินพึมพำกับตัวเอง เมื่อนึกอะไรบางอย่างได้ เขาก็รีบหันกลับไปข้างหลัง
แม็กซ์เวลล์เดินเข้ามา
เขาเองก็เห็นเพียงพื้นที่ว่างเปล่า
ความกลัวกัดกินจิตใจของคอลลิน
ขาของเขาเกิดอ่อนยวบจนล้มไปกับพื้น
"ทะ...ท่านผู้นำ.....ท่านผู้นำ....ข้าพูดความจริงนะครับ ประตูมิติขนาดเล็กนั่นเคยอยู่ที่นี่จริงๆครับ! ข้าไม่กล้าโกหกท่านเด็ดขาด!"
แม็กซ์เวลล์เหลือบมองคอลลินที่ทรุดนั่งอยู่กับพื้นพลางอธิบายอย่างสิ้นหวัง
เขาเดินไปยังกึ่งกลางของพื้นที่ว่างเปล่านั้น จากนั้นจึงย่อตัวลงและใช้ถุงมือเหล็กสีแดงเข้มหยิบดินขึ้นมา
เขาบี้ดินในมือก่อนจะขมวดคิ้ว
จากนั้นเขาก็ถอนหายใจและยื่นขึ้น
สายตาเหลือบมองคอลลินที่กำลังตัวสั่นด้วยความกลัวแล้วจึงพูดว่า
"ประตูมิติที่อยู่ที่นี่หายไปแล้ว"
คอลลินที่กำลังพึมพำกลับตัวเองพลันเงยหน้าขึ้น
เขาตกตะลึงไปชั่วขณะ จากนั้นจึงมองแม็กซ์เวลล์
"ท่าน....ท่านเชื่อข้าหรือครับ?"
เขาแทบไม่อยากจะเชื่อ
แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ต้องตายแล้วใช่มั้ย?
เป็นครั้งแรกที่คอลลินรู้สึกว่าเกิดปาฏิหารย์ขึ้นกับตัว
ไม่....นี่เป็นครั้งที่สองต่างหาก!
ครั้งแรกคือเมื่อหลายวันก่อน!
ที่ดาวเคราะห์สีน้ำเงิน ภายในทุ่งหญ้าสีเทา ต่อหน้านักเวทฝึกหัด!
สีหน้าของแม็กซ์เวลล์ยังคงเรียบเฉยขณะที่เอ่ยว่า
"เจ้าพูดความจริง"
เมื่อเห็นว่าแม็กซ์เวลล์ไม่มีทีท่าจะตำหนิเขา คอลลินก็โล่งใจ
พละกำลังในร่างฟื้นคืนกลับมา เขารีบลุกขึ้นยืน
"แต่ท่านครับ ทำไมประตูมิติถึงหายไปได้ล่ะครับ?"
คอลลินอดเอ่ยถามไม่ได้
แม็กซ์เวลล์หรี่ตาลงขณะมองไปยังตำแหน่งที่ว่างเปล่า
"มีความเป็นไปได้หลายประการ ประตูมิติขนาดเล็กอาจจะไม่มั่นคง ดังนั้นจึงยากจะคงสภาพไว้ได้เป็นเวลานาน ดังนั้นจึงหายไปเอง"
พูดมาถึงตรงนี้ เขาก็หยุด จากนั้นจึงเอ่ยต่อคล้ายพึมพำกับตัวเอง
"แน่นอน บางทีมันอาจจะถูกสร้างขึ้นมา"
"ถูกสร้าง?!"
คอลลินเผลออุทานออกมาด้วยความตกตะลึง
"จะมีสิ่งมีชีวิตใดสามารถสร้างประตูมิติขึ้นมาได้กัน?! แบบนั้นจะต้องทรงพลังถึงเพียงไหน?!"
คอลลินรู้สึกกลัวขึ้นมา ขณะที่อีกใจก็เกิดความยำเกรงขึ้นมา
แม็กซ์เวลล์เหลือบมองคอลลินที่นิ่งตะลึง หากแต่เขาก็ไม่ได้ตอบคำถามนี้
"น่าเสียดาย...."
แม็กซ์เวลล์สายหน้าเบาๆ
หากว่าประตูมิติบานนั้นยังอยู่ที่นี่ เขาก็จะลอบเคลื่อนทัพจอมเชือดจำนวนสามพันบุกเข้าไปในดาวของพวกมนุษย์ และทำให้พวกมนุษย์ต้องสูญเสียครั้งใหญ่!
เขากระทั่งยังสามารถเชิญผู้เข้มแข็งของเผ่าพันธุ์ไปโจมตีพวกมนุษย์ด้วยกัน
ฮึ่ม
น่าเสียดายที่มันหายไปแล้ว
คอลลินเองก็มีความคิดเช่นเดียวกัน
เขารู้สึกเสียดาย
หากว่าประตูมิติยังอยู่ เขาก็จะมีความดีความชอบใหญ่หลวง
จากนั้นเขาก็จะแข็งแกร่งและได้ความเคารพมากขึ้น!
เขาอดนึกถึงท่าทางเคารพที่ได้รับจากทหารทัพจอมเชือดก่อนหน้านี้ขึ้นมาไม่ได้
นั่นจะวิเศษขนาดไหน!
"แม้ว่าประตูมิติจะหายไปแล้ว แต่ข้อมูลที่เจ้านำมาก่อนหน้านี้ก็มีประโยชน์อย่างยิ่ง ข้าตอบแทนผู้ที่สร้างผลงานเสมอ เจ้าต้องการสิ่งใด?"
แม็กซ์เวลล์หันมามองคอลลินพลางเอ่ยถาม
คอลลินพลันพูดอะไรไม่ออก
ได้ยินคำถามนี้จากแม็กซ์เวลล์ เขาก็ตื่นเต้นยินดี
"ท่านผู้นำ! ข้าอยากจะเข้าร่วมกับกองทัพจอมเชือดครับ! ข้าต้องการจะรับใช้ท่านผู้นำครับ!"
"เข้าร่วมกองทัพจอมเชือด?"
แม็กซ์เวลล์ตกตะลึง จากนั้นจึงเผยรอยยิ้มอันหาได้ยากออกมา
"ไม่ เจ้าไม่สามารถ"
"อะไรกัน?"
แม็กซ์เวลล์จ้องหน้าคอลลิน จากนั้นจึงชี้ไปยังหัวใจของเขา
"สิ่งที่เจ้าขาดคือความกล้าหาญ"
"ความกล้าหาญ?"
คอลลินสับสน
"ความกล้าหาญ...."
คอลลินพึมพำ จากนั้นจึงนึกได้ว่าสหายของเขาล้วนตายในการต่อสู้ ทว่าเขากลับหลบหนีมาก่อนเพราะความหวาดกลัว
แต่....แต่นั่นมันเกินความสามารถของข้า! ขืนอยู่ต่อไปก็ตายเปล่า!
แต่แล้วเขาก็นึกขึ้นได้.....ถึงท่าทางสั่นกลัวจนกองจนไปกับพื้นเมื่อครู่
คอลลินกลืนน้ำลาย
เมื่อเผชิญกับความแข็งแกร่งที่ตนเองเทียบไม่ได้ จะเกิความกัลวขึ้นมาก็ไม่แปลกไม่ใช่เหรอ?!
นั่นเป็นกลไกสัญชาตญาณของร่างกาย
และนี่จึงเป็นเหตุลผว่าทำไมเผ่าพันธุ์มนุษย์หนูถึงยังอยู่รอด!
เขาปฏิเสธอยู่ในใจ
แม็กซ์เวลล์มองคอลลินที่สีหน้าเปลี่ยนกลับไปกลับมาก่อนจะพูดว่า
"แม้ว่าเจ้าจะขาดความกล้าหาญ แต่เจ้าก็มีไหวพริบ"
คอลลินชะงัก จากนั้นจึงเงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง
แม็กซ์เวลล์ย่อตัวลงจ้องมองคอลลินขณะที่กำลังใช้ความคิด
จากนั้นเขาจึงตบบ่าคอลลินเบาๆ
"ข้าจะให้โอกาสเจ้าได้กลายเป็นเงาของข้า บางทีเจ้าอาจจะเป็นมนุษย์หนูที่มีความสามารถพอ"
คอลลินลืมหายใจไปชั่วขณะ จากนั้นจึงตื่นเต้นยินดี
เรื่องเซอร์ไพรส์มักเกิดขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัวเสมอ!
"ครับท่านผู้นำ!"